အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်
Vol. 53 Ch. 794
ယန်ကျန့်က ဖူရှို့ဥယျာဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ပြီးနောက် သူသည် အခြေခံအားဖြင့် လူတိုင်းအတွက် ထွက်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။
ထွက်လမ်းတစ်ခု ရရှိနိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့သည် များစွာ လျော့ကျသွားသည်။ လူအများအပြားသည် ခေါက်သံကို ထပ်မံကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်တစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်ရန်၊ တစ္ဆေများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် မြေပြင်မှ ခွာနေရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ဒါက အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပေ။
တစ္ဆေက လူများအပေါ် သေခြင်းတရားကို စာတမ်းထိုးသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြစ်ရပ်မှ ရှင်သန်လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် စုန့်ရန်နှင့် လီယောင်တို့နှင့်အတူ သူတို့၏ ပထမဆုံး စာပို့ခြင်းတာဝန်ကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်သာ စောင့်လိုက်ပါ၊ အရာရာ ပုံမှန်အတိုင်းသာဆိုလျှင် ဒီသင်္ချိုင်းကို တူးဖော်ပြီး အဘွားကြီးလျိုကို ရှာဖွေကာ စာအနီကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရုံပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့်တွင်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ထို 'အလောင်းကောင်သံချောင်း' ကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရန်...
သူသာ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့လျှင် ဒီတစ်ကြိမ် စွန့်စားခဲ့ရသည့် အန္တရာယ်များနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ တန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
ဖူရှို့ဥယျာဉ် အပြင်ဘက်။
ဒီနေရာကို ဖိုရမ်မှ အဖွဲ့ဝင်များက လုံးဝ ချိပ်ပိတ်ထားသည်။
ပိတ်ဆို့မှုသည် လမ်းနှစ်လမ်းခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့မှုက အနီးအနားက ယာဉ်ကြောများကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့ပြီး ယာဉ်အများအပြား လမ်းများပေါ်တွင် ပိတ်မိနေကာ ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်နေသောကြောင့် ယာဉ်မောင်းများစွာ ဒေါသထွက်ကာ လမ်းများပေါ်တွင် ကျိန်ဆဲနေကြသည်။
"အခု ငါတို့ ဒုက္ခအကြီးအကျယ် ရောက်ပြီ၊ ဖူရှို့ဥယျာဉ်ကို ချိပ်ပိတ်ထားတယ်၊ ဘယ်သူမှ ဝင်ထွက်ခွင့်မပြုဘူး။"
ထိုအချိန်တွင်ပင် လူသွားလမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် စိတ်ညစ်နေသော ပိန်လှီသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဖူရှို့ဥယျာဉ် တည်နေရာဘက်သို့ မော့ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူက 'တစ္ဆေစာတိုက်' ၏ စာပို့သမားများထဲမှ တစ်ဦးပင်။
ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူက ဒီစာအနီကို ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ရှိသည်။
သို့သော် မနေ့က စာတိုက်မှ ထွက်ခွာပြီးကတည်းက သူ ချက်ချင်း တာဟိုင်မြို့သို့ လေယာဉ်ဖြင့် လာခဲ့သည်၊ ဒါကို မရပ်မနားဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။
သို့သော် သူက တစ်လှမ်း နောက်ကျနေသေးသည်။
"ဝမ်ရှင်း၊ မင်း မလာဘူးလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ မင်း ကြောက်လို့ လာလိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။"
အပြုံးနှင့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒါက အရင်က စာတိုက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သော ဝမ်ရှန်းပင်၊ သူက လမ်းဘေးက တက္ကစီတစ်စီးပေါ်မှ ဆင်းလာပုံရသည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းက ယန်ကျန့်ကို စော်ကားခဲ့တယ်။ စာပို့ခြင်း မစ်ရှင် မအောင်မြင်တာထက် သူပေးနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က ပိုကြီးတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူသာ အဲ့ဒီ စုန့်ရန်နဲ့ လီယောင်တို့နဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် သူတို့က သာမန်လူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး... အတူတူဆိုရင် သူတို့က စာတိုက်က တစ္ဆေတွေကိုတောင် တွန်းလှန်နိုင်တယ်။"
ဝမ်ရှန်းက ချဉ်းကပ်လာရင်း သတင်းအချက်အလက်တစ်စောင်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှင်းက စာတိုက်ထဲမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ သူသိသောကြောင့်ပင် သူ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်။
သူက စာတိုက်ထဲက တစ္ဆေနဲ့ ကိုယ်တိုင် မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသလို ယန်ကျန့်နှင့် အခြားသူများ တကယ်ကြုံတွေ့ခဲ့ကြောင်းလည်း မသိရှိပေ။
"မင်း ဘယ်လိုသိလဲ။"
ဝမ်ရှင်းက ဝမ်ရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ဝမ်ရှန်းနဲ့ မရင်းနှီး၊ ချန်ရုန်နဲ့ ပိုရင်းနှီးသည်၊ သို့သော် ဒီစာပို့ခြင်း တာဝန်အတွက် ချန်ရုန်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လက်လျှော့လိုက်လို့လား မသိ၊ မလာခဲ့ပုံရသည်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့လို့ပဲ။ ယုံရခက်တယ် ဟုတ်လား။ ဒီလောကကြီးမှာ တစ္ဆေတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး အသာစီးရနိုင်တဲ့ လူတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကြောက်စရာကောင်းနေနှင့်ပြီ။ မင်းအရင်က ယန်ကျန့်ကို ပစ်ခတ်တုန်းက နည်းနည်းတော့ ခန့်မှန်းမိလောက်မှာပါ။"
ဝမ်ရှန်းက သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုလူမျိုးတွေက ထူးခြားတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အပေါ်ထပ် သံတော်ဆင့်တွေထက်တောင် ပိုအန္တရာယ်များတယ်။"
ဝမ်ရှင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ယူဆသော်လည်း ထိုအဖွဲ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူက ရိုးရှင်းသည်။ ထိုလူများသည် လူသားများနှင့် လုံးဝမတူပေ၊ သူတို့က အေးစက်၊ ခံစားချက်ကင်းမဲ့ပြီး ယန်ကျန့်ဖြစ်စေ၊ စုန့်ရန်ဖြစ်စေ သူတို့ အရေးယူဆောင်ရွက်သောအခါ သူခံစားရသမျှမှာ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုသာ ဖြစ်သည်။
"ဒီမှာ ပိတ်ဆို့ထားတာက အဲ့ဒီ လူသုံးယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်ခြေများတယ်။ သူတို့ 'တစ္ဆေစာတိုက်' ကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စာပို့ဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ 'တစ္ဆေစာတိုက်' ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ပဲ။ သူတို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ သံတော်ဆင့်ရဲ့ အထောက်အထားကို ဖယ်ရှားပြီး သာမန်လူတွေအဖြစ် ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။"
"ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်ကို ရိုးရိုးသားသား တွယ်ကပ်ထားတာ ပိုကောင်းတယ်။"
ဝမ်ရှန်းက မှတ်ချက်ပေးပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းက သူတို့ကို စော်ကားခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မင်းကို အလေးအနက်မထားပုံရတယ်၊ မင်းကို သတ်ဖို့တောင် ပျင်းရိနေတယ်။"
သူကပြောလိုက်သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က သူတို့နဲ့ အဆင့်တူတူ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒီတွေ့ဆုံမှုက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ။"
"ငါတို့သာ ဖူရှို့ဥယျာဉ်ထဲကို မဝင်နိုင်ခဲ့ရင် စာပို့ခြင်း မစ်ရှင် မအောင်မြင်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါမသေချင်ဘူး။"
ဝမ်ရှင်းက အကြောင်းအရာပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ဝင်နိုင်လို့လား။ ဒီပမာဏလောက်ကြီးတဲ့ ပိတ်ဆို့မှုနဲ့ဆိုရင် ဒရုန်းတွေတောင် မပျံသန်းနိုင်ဘူး။ ငါ အရင်က ကြိုးစားကြည့်ခဲ့ပြီး သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရလုနီးပါးပဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ပိတ်ဆို့မှုရဲ့ ပထမဆုံးစည်းပဲ။ အတွင်းမှာ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် နှစ်ခု ရှိသေးတယ်။"
ဝမ်ရှန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးလိုက်သည်။
"ခွေးမသား"
ဝမ်ရှင်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်လေလေ၊ ငါပိုပြီး စိတ်သက်သာရာရလေပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့်နဲ့ အခြားသူတွေက ဒီအဆင့်လောက် ပိတ်ဆို့မှုနဲ့တောင် ဝင်နိုင်သေးတယ်ဆိုရင် ဒါက သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ စွမ်းရည်တွေက သူတို့ပြသခဲ့တာထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီပိတ်ဆို့မှုက သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်ဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်။"
ဝမ်ရှန်းက ဆက်ပြောသည်။
ဒီစကားကို ကြားတော့ ဝမ်ရှင်း ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပို၍ပင် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူ မစော်ကားသင့်သော လူတစ်စုကို စော်ကားခဲ့ပုံရသည်။
နှစ်ဦးသား စကားစမြည်ပြောဆိုနေစဉ် ရုတ်တရက် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မူလက လင်းထိန်နေသော ကောင်းကင်သည် မုန်တိုင်းတစ်ခု ချဉ်းကပ်လာပြီး တိမ်များက ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်လိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားသည်၊ သို့သော် အပေါ်တွင် တိမ်များမရှိဘဲ အချိန်က နေ့လည်မှ ညနေသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ကူးသွားသည်။
လမ်းမီးများ ချက်ချင်း ပတ်ပတ်လည်တွင် လင်းထိန်လာသည်။
ကောင်းကင် မှောင်သွားတာလား။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"
ဝမ်ရှန်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
ဒီရုတ်တရက် ကောင်းကင်ပြောင်းလဲမှုက လူအများအပြား၏ စပ်စုမှုကို နှိုးဆွခဲ့ပြီး အတော်များများက ၎င်းကို ရိုက်ကူးရန် သူတို့ဖုန်းများကိုပင် ထုတ်ယူခဲ့ကြသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့၏ အသည်းနှလုံး၊ မင်ကျူးအဆောက်အအုံထိပ်ရှိ ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ရဲကျန့်က ရုံးခန်း၏ ကြီးမားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး အဝေးသို့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့နောက်တွင်မူ ကြီးမားသော တီဗီဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် anime တစ်ခု၏ အဆုံးသတ်တေးဂီတ စတင်တီးခတ်နေပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်က နွားနို့ပူတစ်ခွက်မှာမူ နောက်ဆုံးတစ်စက်သို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူ့နေ့လည်ခင်း လက်ဖက်ရည်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
"စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ၊ ငါ တစ်ရက်ခွဲပဲ အနားယူလိုက်တာ၊ မြို့ထဲမှာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်သွားတယ်။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အပြင်းထန်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ငါတာဝန်မယူဘဲနဲ့ ဒီလက်အောက်ငယ်သားတွေက အကြီးအကျယ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုဆိုရင် သွားကြည့်ရအောင်။"
သူက သက်ပြင်းချရင်း မရှိမဖြစ်အရေးကြီးသည်ဟု ခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။
"မန်နေဂျာ ဘယ်မှာလဲ။"
"ဥက္ကဋ္ဌရဲ"
ထိုအချိန်တွင် မန်နေဂျာက အလျင်စလို ဝင်လာသည်။
"သွား၊ ကြော်ငြာတွေ တင်လိုက်၊ ငါက မြို့တစ်မြို့လုံးရဲ့ နီယွန်မီးတွေကို ငါ့အတွက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်စေချင်တယ်။ ငါအဝတ်အစားလဲပြီးတာနဲ့ 'တစ္ဆေမျက်လုံး' ရှောင်ယန်နဲ့ တွေ့ပြီး ဖူရှို့ဥယျာဉ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်မယ်။"
ရဲကျန့်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းရင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
"ဒီကြော်ငြာအတွက် ဆောင်ပုဒ်က ဘာလဲ။"
မန်နေဂျာ၏ ပါးစပ် လှုပ်သွားသည်။
ရဲကျန့်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ကြေညာလိုက်သည်။
"ဒါက အားကောင်းပြီး အနှစ်သာရရှိရမယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ဆောင်ပုဒ်က... 'အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်'။"
"..."
မန်နေဂျာက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။"
ထိုစကားနှင့်အတူ သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။
ရဲကျန့်က သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
အဝတ်လဲခန်းအတွင်းတွင် ဝတ်စုံများနှင့် ရှပ်အင်္ကျီများ မရှိဘဲ မှော်ဆန်သောပုံစံ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ၊ anime ဇာတ်ကောင်များ၏ သီးသန့်ဝတ်စုံများ၊ စိတ်ကြိုက်ပြုလုပ်ထားသော ဝတ်ရုံများ၊ တိုက်ပွဲဝတ်ရုံများနှင့် ဓားများနှင့် ရှူရီကန်များ အပါအဝင် ထူးဆန်းသော ဝတ်စုံမျိုးစုံ ရှိနေသည်။
"ငါ ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတွေ ကုန်နေပြီ။"
ရဲကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ ဘာဝတ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။
အချိန်မကြာမြင့်ခင်မှာပင် တာဟိုင်မြို့တစ်မြို့လုံး၏ အဆောက်အအုံများ၊ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်များနှင့် မီးများသည် ရုတ်တရက် အားလုံး လင်းထိန်လာပြီး နီယွန်မီးအားလုံး တလက်လက်တောက်ပနေသည်၊ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်များအားလုံးတွင် စာလုံးကြီးလေးလုံးဖြင့် တောက်ပစွာ ရေးထိုးထားသည်။
"အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်။"
လူအများအပြား နားမလည်ဖြစ်သွားကြသည်၊ အချို့ကမူ ဘယ်ဖြုန်းတီးတတ်သော လူတစ်ယောက်က ဒီအနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော စကားလုံးလေးလုံးကို ရေးရန်အတွက် မြို့၏ ကြော်ငြာများကို ကြိုတင်စာရင်းသွင်းထားသလဲဟုပင် ခန့်မှန်းကြသည်။
ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ရဲကျန့် အဝတ်အစားလဲပြီးနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူက အနက်ရောင် ရှေးရိုးရာဝတ်စုံ၊ ဝတ်ရုံ၊ ဦးထုပ်နှင့် ခါးတွင် ဓားတစ်ချောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှေးခေတ် ဓားသမားတစ်ဦးနှင့်တူသည်။
ပုံနှင့်မလိုက်ဖက်သော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ့ဝတ်ရုံ၏ နောက်ကျောဘက်က စာလုံးနှစ်လုံးပါသော စကားလုံးပင်။
"တရားမျှတမှု"
"အပြင်းထန်ဆုံး ထိုးနှက်ချက်။"
ရဲကျန့်က ဒီစကားလုံးလေးလုံးကို ရုံးခန်းထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ကြီးမားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး မြင့်မားသော ကောင်းကင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အမြင့်ပိုင်းက အေးစက်သော လေသည် ပတ်ပတ်လည်တွင် တိုက်ခတ်နေပြီး သူ့ဝတ်ရုံကို ကျယ်လောင်စွာ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်စေသည်။
"တကယ်တော့ ဒီလို သူဌေးတစ်ယောက်ရှိတာက တစ်ခါတစ်ရံ တော်တော်လေး အရှက်ရစရာကောင်းတယ်။"
ရုံးခန်းအတွင်းတွင် ဒီမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံလိုက်ရသူအများအပြား သူတို့ခေါင်းများကို မလွှဲဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ညည်းညူလိုက်ကြသည်။
ဘယ်လို ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်လဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကလေးဆန်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ။
"ဒီကောင်းကင်က အရမ်းမှောင်နေတယ်၊ ငါ့ရှေ့ဆက်မယ့်လမ်းကို ထွန်းလင်းဖို့ နေရောင်ခြည်နည်းနည်း ယူလာခဲ့။"
ရဲကျန့်က သူ့လက်ညှိုးကို ဆန့်တန်းပြီး ကောင်းကင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ညှိုးငယ်သော ကောင်းကင်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နေရောင်ခြည်သည် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် သွန်းလောင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို အတိအကျ ထွန်းလင်းစေသည်။
အဝေးမှကြည့်လျှင် ဒါက မင်ကျူးအဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံးထပ်မှ ထူးဆန်း ကြောက်စရာကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖူရှို့ဥယျာဉ်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဆန့်တန်းနေသော နေရောင်ခြည်တန်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လမ်းတစ်ခုနှင့်တူသည်။
"ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ နေမင်းနဲ့အတူ လျှောက်လှမ်းတယ်..."
ရဲကျန့်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူရှေ့ဆက်သွားသည်နှင့် သူ့ဝတ်ရုံပေါ်က "တရားမျှတမှု" ဟူသော စကားလုံးသည် ပို၍ပင် တောက်ပလာပုံရသည်။
"ဘယ်လို အရူးတစ်ယောက်လဲ။"
ရုံးခန်းထဲက မန်နေဂျာက သူ့အသက်ရှုသံအောက်တွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ သူ့ပါးစပ် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်သွားသည်။
"ဒါဆိုရင် ဖန်ရှီမင်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်က မှန်ကန်ခဲ့တယ်။ ဥက္ကဋ္ဌရဲက သူ့ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေ အားလုံးထဲက အများစုကို ကြွားဝါဖို့ သုံးတယ်။ သူသာ ဒီအရေးမပါတဲ့ အရာတွေပေါ်မှာ စွမ်းအင်နည်းနည်း လျှော့သုံးခဲ့ရင် သူ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ဖန်ရှီမင်ကို နိုင်နှင့်နေလောက်ပြီ။"