ဒီကျေးဇူးတွေကတော့ ကိုယ့်ခန္ဓာနဲ့ပဲ ပေးဆပ်မှ ကျေလောက်တော့မယ်

မသိလိုက် မသိဘာသာနှင့် တစ်လတာ အချိန်သည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် အသူရာမျိုးနွယ်တို့သည် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ တရားဝင် မိတ်ဖက်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

မင်းနေပြည်တော်မှ ပြည်သူများအတွက်မူ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် လောင်းကြေးတိုက်ပွဲကြီးသည် မနေ့တစ်နေ့ကလိုပင် ထင်မှတ်နေရဆဲဖြစ်ပြီး လူအများစုမှာ လမ်းမများပေါ်တွင် ထိုအကြောင်းကို ပြောလို့မဆုံးနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် အသူရာမျိုးနွယ်များ ထွက်ခွာသွားသည့်ညက ကောင်းကင်သတ် အသူရာ နှင့် နတ်ဘုရားအစောင့်အရှောက် တို့၏ တိုက်ပွဲသည် ပြည်သူများကြားတွင် အဆုံးမရှိသော ဆွေးနွေးငြင်းခုံစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မင်းနေပြည်တော် အပြင်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေသည့်တိုင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပြင်ကို ဓားငယ်လေးတစ်ချောင်းဖြင့် ခြစ်လိုက်သလို မည်းနက်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

ဒါဟာ လောကကိုကျော်လွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်တစ်ခုပဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော အဆင့်သို့ရောက်ရှိနေသည့် စွမ်းအားများသည် နတ်ဘုရားများနှင့်ပင် တူနေပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် စိတ်ကူးမမီနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာလောကကြီးကတော့ အဲဒီလို အကျိုးဆက်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့အတွက် အလွန်အမင်း ပျော့ညံ့သိမ်မွေ့လွန်းနေသည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်း အတွင်းမှာတော့ ကျောင်းသားများ၏ စာအံသံများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်နေသည်။

"ကောင်းကင်သည် ကြံ့ခိုင်၏၊ သူတော်ကောင်းသည် မိမိကိုယ်ကို မရပ်မနား အားထုတ်၏။ မြေကြီးသည် လက်ခံ၏၊ သူတော်ကောင်းသည် ကြီးမြတ်သော သီလဖြင့် အရာရာကို ထမ်းဆောင်၏။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏အကြည့်များကို တိတ်တဆိတ် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပညာသင်ကျောင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောင်းသားများ စာပေသင်ကြားနေသည့် စည်ကားသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို ဆီးကြိုနေသည်။

သူ၏ဂုဏ်သတင်း ကျော်ကြားလာသည်နှင့်အမျှ သာယာပညာသင်ကျောင်း၏ နာမည်ကလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် အသူရာမျိုးနွယ်နှင့် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ စိတ်ကူးမမီနိုင်သော အစွမ်းကို တစ်လောကလုံးက မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

"ပင်လယ်တစ်ခွင် အဆုံးထိတိုင်၊ ကောင်းကင်ကို ကမ်းစပ်အဖြစ်ထား၊ စာပေပညာမှာတော့ ငါသာထိပ်ဆုံး!" ဟူသော သူရဲကောင်းဆန်သည့် ကြွေးကြော်သံသည် ဆင်းရဲသော နောက်ခံမှလာသည့် ကျောင်းသားများ၏ သွေးကို ဆက်လက် လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို မီးထိုးပေးနေသည်နှင့် တူလှသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် မင်းနေပြည်တော်တွင် သာယာပညာသင်ကျောင်းသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းသူ အရေအတွက်မှာ ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသောနှုန်းဖြင့် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဒီလို တိုးတက်ဝေဆာလာတဲ့ မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရတဲ့အခါ ယန်ချန်နှင့် ဖေးရွှင်တို့ကလည်း သူတို့၏ လူမှုရေးအဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ မိတ်ဆွေများစွာကို သာယာပညာသင်ကျောင်းတွင် စာပေပို့ချရန် ဆွဲဆောင်ခေါ်ယူခဲ့ကြသည်။

အရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ပညာသင်ကျောင်း၏ အတိုင်းအတာကလည်း ကြီးမားလာသည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းသည် မင်းနေပြည်တော်၏ ဒုတိယ မဟာစာပေအကယ်ဒမီ ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုလျှင် ချဲ့ကားရာ ရောက်မည်မဟုတ်ပေ။

နေ့လယ်စောင်းတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက သူ၏စာအုပ်များကို ချလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဒီနေ့အတွက် သင်ခန်းစာက ဒီမှာပဲ ရပ်မယ်။ အားလုံးပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး နေ့လယ်စာစားဖို့ အိမ်ပြန်ကြတော့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောင်းသားများက နှမြောတသစွာ ပြောကြသည်။

"ဆရာချင်၊ ဘာလို့ ခဏလောက် သင်မပေးတော့တာလဲ။"

"ဟုတ်တယ် ဆရာချင်၊ အရင်တစ်ခေါက်က 'သင်ယူမှုကို အားပေးခြင်း' အကြောင်း ရှင်းပြတာ မပြီးသေးဘူးလေ။ အခု အပြီးသတ် ရှင်းပြပေးပါလား။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

"အလုပ်တစ်ခုကို ကောင်းကောင်းလုပ်ချင်ရင် ကိုယ့်လက်နက်ကို အရင်သွေးရတယ်။ ပိုပြီးသင်ယူချင်ရင်တောင် ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ မမေ့သင့်ဘူးလေ။"

ကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ နှမြောတသဖြစ်မှုနှင့် တက်ကြွမှုကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ နေ့လယ် ပထမဆုံးသင်ခန်းစာအတွက်၊ ငါ တခြားဆရာတွေဆီက အချိန်နည်းနည်းလောက် ငှားပြီး 'သင်ယူမှုကို အားပေးခြင်း' အကြောင်းကို အပြီးသတ် ရှင်းပြပေးမယ်။"

"အခုတော့ မြန်မြန်ပြန်ကြတော့။"

ထိုစကားအဆုံးတွင် အခန်းတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကျောင်းသားအားလုံး ချင်ဖုန်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကြသည်။

ချင်ဖုန်းက စင်မြင့်ပေါ်မှ စာအုပ်များကို တစ်ယောက်တည်း သိမ်းဆည်းနေရင်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"စဉ်းစားကြည့်မှ၊ နောက်တစ်လဆိုရင် တော်ဝင်စာမေးပွဲက စတော့မှာပဲ။ ဒီတစ်ခေါက်ရော ဘယ်နှစ်ယောက်များ အမြင့်ကို ပျံတက်ပြီး လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမလဲ မသိဘူး။"

သာယာပညာသင်ကျောင်းကို တည်ထောင်ခဲ့သည့်နေ့နှင့် နှစ်များတစ်လျှောက် ကျောင်းသားများ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို ပြန်အမှတ်ရမိသောအခါ ချင်ဖုန်းက ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကြိုးစားသူတွေဟာ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်စမြဲပဲ။ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတိုင်းဟာ အသီးအပွင့်တွေ ဆောင်ကျဉ်းပေးလာမှာဖြစ်ပြီး အချိန်ကာလသာ ကွာခြားလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

သူ ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ့နောက်မှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျောင်းအုပ်ချင်ကတော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို တကယ်ပဲ ရတာပဲနော်၊ ကျွန်မတောင် မနာလိုဖြစ်မိတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက နည်းနည်းတော့ မောက်မာလွန်းတယ်။ နေ့လယ် ပထမအတန်းချိန်က ကျွန်မအတန်းချိန်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မနဲ့ တစ်ခွန်းမှမတိုင်ပင်ဘဲ ကျွန်မအချိန်ကို ယူသုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား။"

"အမ်။"

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ကာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'သွားပြီ၊ ဘယ်သူ့အတန်းချိန်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူမရဲ့ အတန်းချိန်နဲ့မှ လာတိုက်ရသလား'

ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ပြားပြားလေးကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူမက မင်းသမီး အန်းယာ မဟုတ်ပါလား။

ဟုတ်ပေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် အသူရာမျိုးနွယ်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးနောက် မင်ဧကရာဇ်က အန်းယာကို သာယာပညာသင်ကျောင်းသို့ လာရောက်သင်ကြားရန် လျှို့ဝှက်အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်တွင် ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းလိုလျှင် အဓိဋ္ဌာန်ပြု စင်မြင့်၌ ကျိန်ဆိုခဲ့သော သစ္စာကို လိုက်နာပြီး မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ မိမိရဲ့ အသိပညာ အတွေ့အကြုံနဲ့ ပညာရှင်စိတ်ဓာတ်ကို မျှဝေသင်ကြားပေးတာက တိုက်ရိုက်အဆန်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းက အန်းယာ့မှာ ဒီအတွက် အချိန်ရှိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်၏ တကယ့် စီမံခန့်ခွဲသူဖြစ်သည့်အပြင် မင်းသမီးတစ်ပါးလည်း ဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်း အလွန်အလုပ်များနေသင့်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူက ဒါဟာ သူမ၏ ခဏတာ အလုပ်တစ်ခုသာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်လနီးပါး ဆက်တိုက် အန်းယာသည် အတန်းတစ်ချိန်မှ မပျက်ကွက်ခဲ့သည့်အပြင် ဆင်းရဲသော နောက်ခံမှ ကျောင်းသားများနှင့်ပင် ရောရောနှောနှော နေထိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ ချင်ဖုန်းက အန်းယာသည် အတည်ပေါက်လုပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမထံမှ နောက်ထပ် သရော်သည့် မှတ်ချက်များ မထွက်လာစေရန် ချင်ဖုန်းက စကားလုံးများကို စဉ်းစားရင်း အပြုံးကို အားတင်းကာ ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားဆီ နေ့လယ်စာစားဖို့ လာရင်းနဲ့ ဒီကိစ္စကို ပြောမလို့ပဲ။ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ရောက်လာတော့ ကျွန်တော့်အတွက် အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားတာပေါ့။"

အန်းယာက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ချောမောစွာ ဆိုသည်။

"ဘာလို့ အလုပ်ရှုပ်သက်သာရမှာလဲ။ ကျွန်မက အခုပဲ အလျင်စလို ရောက်လာတာ၊ နေ့လယ်စာတောင် မစားရသေးဘူး။ ရှင့်ရဲ့ လရောင်ခြည်ပြခန်းက ဒီနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးလေ။ ကျောင်းအုပ်ချင်က ကျွန်မကို ထမင်းကောင်းကောင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးမွေးဧည့်ခံပေးလို့ ရမလားရှင်။"

ချင်ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူးလား။ ထမင်းက ဘယ်အချိန်စားစား ရတာပဲ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေက ပိုအရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား။"

အန်းယာက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ခမည်းတော်က ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေကို ယာယီလွှဲယူဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးထားပြီးပြီ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မမှာ သာယာပညာသင်ကျောင်းကို လာဖို့ အချိန်တောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ဒီလူကတော့ တကယ်ပဲ အလိုက်ကန်းဆိုးမသိပါလား။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ဘယ်သူက အစားထိုးနိုင်မှာလဲ။ မိန်းမစိုးလီများ ဖြစ်နေမလား။

စိတ်ထဲတွင် စပ်စုနေသော်လည်း ချင်ဖုန်းက ဆက်မမေးတော့ဘဲ မလိုမုန်းထားဖြင့် သဘောတူလိုက်ရသည်။

...

လရောင်ခြည်ပြခန်းရဲ့ လုပ်ငန်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မှာ တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေတဲ့လူတွေနဲ့ အတွင်းပိုင်းက စည်ကားနေတဲ့မြင်ကွင်းက သက်သေခံနေတယ်။

သို့သော် ချင်ဖုန်းနှင့် အန်းယာတို့၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် သူတို့သည် အပြင်တွင် စောင့်စရာမလိုဘဲ မကြာမီမှာပင် ကောင်းမွန်သော သီးသန့်အခန်းတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ခန်းမဆောင်၏ စည်ကားသံများနှင့် အပြင်ဘက်မှ နွေဦးလေပြေတို့ကြားတွင် အခန်းတွင်း၌ အစားအစာရနံ့များက မွှေးပျံ့နေသည်။

သေရည်တစ်ခွက် ကုန်သွားသောအခါ အန်းယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်းနုရောင်အသွေးက ခပ်ရေးရေး ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူမ၏ စကားလုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းလာသည်။

"ကျင့်ယန်မြို့မှာ ကျွန်မတို့ ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက၊ ရှင်က လျိုကျန့်လီရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ ဒီနေ့လိုမျိုး အောင်မြင်မှုတွေ ရလိမ့်မယ် ဧကရာဇ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရလိမ့်မယ်ဆိုတာ ပိုတောင် မတွေးခဲ့မိဘူး။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏ သေရည်ခွက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။ မင်ဧကရာဇ်သည် ချင်မိသားစုကို အမှန်တကယ် မျက်နှာသာပေးခဲ့သည်။

အသူရာနှင့် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူ၏ဖခင်ဘွဲ့ကို တတိယတန်းစား ဗိုလ်ချုပ် ရာထူးသို့ တိုက်ရိုက် တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ရာ ချင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးနှင့် တန်းတူဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည် စတင်တည်ထောင်ခဲ့ချိန်ကတည်းက ဒီလောက်လျင်မြန်တဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ နန်းတွင်း၌ ကန့်ကွက်မှုများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း မင်ဧကရာဇ်က ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မင်ဧကရာဇ်သည် သူ၏ဖခင်၏ စစ်မှန်သော နောက်ခံဖြစ်သည့် မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေရမည်ဟု ချင်ဖုန်းက ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သုံးဦးသည် မဟာချန်တိုင်းပြည်အတွက် လောင်းကြေးကို အနိုင်ရခဲ့ကြရာ ထိုသို့သော ဆုလာဘ်များ ရရှိခြင်းမှာ မျှတသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အန်းယာက အတော်လေး မြန်မြန်သောက်နေရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပန်းနုရောင်သည် ပို၍ထင်ရှားလာပြီး နားရွက်များအထိပင် ပန်းရောင်သန်းလာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်များကို ပြန်အမှတ်ရမိသောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပြုံးရေးရေးတစ်ခု ဆင်မြန်းသွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်ဖုန်းက နောက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးတွေ အများကြီးတင်နေပြီး တစ်ခုမှ ပြန်မဆပ်ရသေးဘူးနော်။"

နောက်ပြောင်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ အန်းယာက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် လက်ခံခြင်း ငြင်းပယ်ခြင်းမမည်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ပဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့မလွယ်ဘူး... အထူးသဖြင့် ရှင့်က ကျွန်မအသက်ကို နှစ်ခါတောင် ကယ်ထားတာ။ ဒါသာ အပြင်လောကမှာမဟုတ်ဘဲ ပေါပေါပဲပဲ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာဆိုရင်... ဒီကျေးဇူးတွေကို ဆပ်ဖို့အတွက် ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးဆပ်လိုက်ရုံပဲ တခြားနည်းလမ်း ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူမ၏ စကားကြောင့် သေရည်ခွက်ကို မြှောက်ရန် ပြင်နေသော ချင်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။