အတွေးကိုယ်စီ

ချန်းဖေးလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

"ကြည့်စမ်း ဒီအကောင်ပေါက်လေးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းလို့ ကျွန်မ စမ်းသပ်ကြည့်မိတာ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူကတော့ ဒါကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပုံမရဘူး။"

ကျွီ!

မြေခွေးငယ်လေးက မကျေမနပ်အော်လိုက်သည်။

နောက်နေတာလား။ ဘာလို့ ငါ လူသတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက် အစအနကို ခံစားမိနေရတာလဲ...

ချင်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက တောင့်တင်းသွားပေမဲ့ သူက အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်မပြပေ။ သူက မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမနက် မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်ကို သိုင်းကျင့်ဖို့ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"

"နယ်ပယ်ထဲမှာ ပြဿနာနည်းနည်းကြုံလို့ အဖေ့ကို လာမေးချင်တာနဲ့ ခဏပြန်လာတာ။"

"အော် ဒီလိုကိုး။ အဖေကတော့ ဒီအချိန်ဆိုရင် ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ရှိနေလောက်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ သွားရှာလို့ရတယ်။"

"ကောင်းပြီ။"

သူမ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ် မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိသေးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းနေပြည်တော်မှာ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲတစ်ခု ရှိတယ်။ မင်းက အဲ့ဒီလို စာပေနဲ့ဆိုင်တဲ့ အရာတွေကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား။ အတူတူ သွားချင်လား။"

ချန်းဖေးလန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တကယ်တော့ သူမက အခုချိန်မှာ စာပေစွမ်းအင်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမှာ အဆင့်မြင့် စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ချင်ဖုန်း ရှိနေပြီပဲ။

သူမသာ စာပေစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူချင်တယ်ဆိုရင် ညဘက်မှာ အချစ်ပိုနေဖို့ပဲ လိုအပ်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံတွေကို သင်ယူပြီးနောက်ပိုင်း ချင်ဖုန်း၏ စိတ်ဝင်စားမှုက သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အတူရှိချိန်ကလည်း အရင်ကနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့မရတော့ပေ။

သို့သော် သူမက စာပေစွမ်းအင်အတွက်မဟုတ်ဘဲ ချင်ဖုန်းနှင့် အချိန်ပိုကုန်ဆုံးချင်ရုံသက်သက်ဖြင့် စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲသို့ အတူတက်ရောက်ရန် မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် သူမ ချင်မိသားစုသို့ လက်ထပ်ရောက်ရှိလာကတည်းက ဒါဟာ ချင်ဖုန်းက သူမ တစ်ယောက်တည်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖိတ်ကြားတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးကို သူမ လက်လွှတ်မခံချင်တာတော့ သေချာသည်!

ချန်းဖေးလန်က သူမ၏အကြည့်များကို လွှဲလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"အခုတလော ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ ထိုးထွင်းအသိမြင်မှုတစ်ချို့ ရထားလို့ အချိန်သိပ်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်က ကျွန်မနဲ့ အတူသွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရပါတယ်။"

ချင်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း သိုင်းကျင့်နေရလို့ အလုပ်များနေတယ်ဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မသွားမဖြစ် သွားရမယ့်နေရာမှ မဟုတ်တာ။"

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်းဖေးလန်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်လာသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက အေးစက်နေပြီး အေးစက်မှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ။ ငါများ တစ်ခုခုမှားပြောမိလို့လား။

ချန်းဖေးလန်က ငြင်းခုံ၍မရသော လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ရှင် နားမလည်ဘူးလား။ ကျွန်မဆိုလိုချင်တာက ကျွန်မမှာ အချိန်ရှိတယ်လို့ ပြောတာ။"

ချင်ဖုန်းက မသက်မသာဖြစ်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

"အာ... ကိုယ်နားလည်ပါပြီ။ အချိန်ကျရင် ကိုယ် အကြောင်းကြားလိုက်မယ်နော်။"

ချန်းဖေးလန်က ခေါင်းအသာညိတ်ပြပြီးနောက် ချင်ဖုန်း၏ လက်မောင်းထဲမှ မြေခွေးငယ်လေးကို ယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မကြာမီရောက်လာမည့်နေ့ကို မျှော်လင့်ရင်း ကျေနပ်စွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားသည်။

မြေခွေးငယ်လေး: "???"

...

ချင်မိသားစု၏ ခြံဝင်းထဲတွင် လန်နင်ရွှမ်က ရှင်းရှန့်နှင့်အတူ သိုင်းကျင့်နေသည်။ ဝိညာဉ်ပုတီး၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

စင်္ကြံမှ လှုပ်ရှားသံကို ခံစားမိသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ဆိုသည်။

"နင်ရွှမ်၊ မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်။"

လန်နင်ရွှမ်က စူးစမ်းသော အမူအရာနှင့်အတူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဘာများလဲ သခင်လေး။"

သခင်လေး၏ အစွမ်းက သူမထက် သာလွန်သွားကတည်းက သူတို့နှစ်ဦး ဒီလိုမျိုး တစ်ယောက်တည်း ဆုံဖြစ်ကြသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို အစောင့်အကြပ်အဖြစ် လိုက်ပါအမှုထမ်းခဲ့ရသည့် ခရီးသွားခဲ့သော နေ့ရက်များကို လွမ်းဆွတ်စွာ သတိရမိသော်လည်း ထိုသို့သော နေ့ရက်များ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကိုလည်း သူမ သိသည်။

"ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းနေပြည်တော်မှာ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲတစ်ခု ရှိတယ်။ တက်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။"

ထိုသတင်းကြောင့် လန်နင်ရွှမ်က အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သွားချင်တာပေါ့။ သခင်မလေးကိုရော အကြောင်းကြားရဦးမလား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားလိုက်။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညက လျိုကျန့်လီနှင့် အခန်းတူနေရမည့် အလှည့်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါမှ သူမကို ပြောလိုက်မည်ဟု ချင်ဖုန်း တွေးလိုက်သည်။

မူလက သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခုက လန်နင်ရွှမ်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပြောင်းသွားသည်။

'ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ။ သခင်လေးက သခင်မလေးကို ရှောင်ပြီး ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ဖိတ်ခေါ်နေတာလား။'

'နေဦး။ ဒီလိုဇာတ်လမ်းမျိုးကို စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးသလိုပဲ။ ဇာတ်လိုက်က ဇာတ်ဆောင်မင်းသမီးရဲ့ ဘေးက အစေခံမလေးကို ကြိတ်ကြွေနေတာကြာပြီ။ ဒါကြောင့် သူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ဆုံတွေ့ခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေးရှာပြီး အချစ်ကို ဖွင့်ဟ ... ပြီးတော့... ရင်းရင်းနှီးနှီး ပေါင်းသင်းဆက်ဆံကြတယ်။ သခင်လေးကများ...'

'မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီလိုလုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် သခင်မလေးကို သစ္စာဖောက်ရာ မရောက်ဘူးလား။'

'ဒါပေမဲ့... သခင်မလေးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားအစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ ညဘက် အခန်းတူ အတူနေရမှာက မလွဲမသွေပဲ။ သခင်မလေး သိသွားရင်တောင် သူမ နားလည်ပေးသင့်တယ်။'

'သခင်လေးရယ် ဘာလို့ အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီလောက် ရဲတင်းနေရတာလဲ။'

အံ့အားသင့်ခြင်း၊ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း၊ တုံ့ဆိုင်းခြင်းနှင့် တွေဝေခြင်းတို့ကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လန်နင်ရွှမ်၏ မျက်နှာသည် နောက်ဆုံးတွင် ရဲသွားပြီး သူမ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

သူမက ချင်ဖုန်းကို မော့ကြည့်ပြီး တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲနေ့ကျရင်သာ ကျွန်မကို အကြောင်းကြားပေးပါ သခင်လေး။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ စကားမစပ် နင်ရွှမ်၊ မင်းမျက်နှာက နည်းနည်း ရဲနေတယ်။ နေမကောင်းဘူးလား။"

လန်နင်ရွှမ်က အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ပြီး အားနည်းစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မ သိုင်းကျင့်ပြီးခါစမို့လို့ နည်းနည်း ပူနေတာပါ။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သောက်စရာတစ်ခုခု သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

"အေး အေး။"

...

ညဘက်တွင် လသာသာနှင့် ကြယ်စုံနေသည်။

ချင်ဖုန်းက မြေခွေးလေးရဲ့ တီးတိုးသံပြာသာဒ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး ရေမိုးချိုး အဝတ်အစားလဲပြီး မကြာမီမှာပင် အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုက အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

လျိုကျန့်လီက တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ကာ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

ရှပ်ရှပ်ရှပ်ရှပ်အသံနှင့်အတူ ချောမွေ့လှပသော ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုက ကုတင်ပေါ်သို့ လျှောတက်လာပြီး ချင်ဖုန်း၏ ကိုယ်ကို တိုးဝှေ့လာသည်။

သူမ၏ အသံက သစ်ခွပန်းရနံ့ကဲ့သို့ နူးညံ့နေသည်။

"ယောက်ျား..."

ထို့နောက်တွင်တော့ တခြားသူတွေ မသိနိုင်တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အပြန်အလှန် ဖလှယ်မှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် လျိုကျန့်လီက ထုံးစံအတိုင်း အိပ်ရာထ၊ အဝတ်အစားလဲပြီး မင်းနေပြည်တော်အပြင်ဘက်သို့ ကျင့်ကြံရန် အရင်နေ့များထက် ပိုစော၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ စုပုံလာသည်နှင့်အမျှ ဒုတိယ နယ်ပယ်၏ တံခါးခုံသည်လည်း ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သည်အထိ ဆက်လက်လေ့ကျင့်ပြီး သန့်စင်သွားရန်သာ ဖြစ်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်းမှ ချင်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

"မိန်းမ"

လျိုကျန့်လီက လှည့်ကြည့်လာပြီး အနည်းငယ် အားနာသော အမူအရာဖြင့် ဆိုသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို နှိုးလိုက်မိပြီလား။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တော်ဝင်စာမေးပွဲက နီးလာပြီဆိုတော့ ကိုယ်လည်း သာယာပညာသင်ကျောင်းကို စောစောသွားရမှာပဲ။ မနေ့ညက မင်းကို ပြောဖို့မေ့သွားတဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ ခေါ်လိုက်တာ။"

"ဒီနေ့ညနေ မင်းနေပြည်တော်မှာ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါတို့ အတူတူ သွားကြမလား။"

များများစားစား တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လျိုကျန့်လီက သဘောတူကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် အတူရှိနေနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဒါဟာ သူမအတွက် အထူးခြားဆုံး အချိန်များပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍သာ သူတို့နှစ်ဦးတည်း အတူတူဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် ကောင်းလိမ့်မည်။

...

နေ့လယ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းသားများက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ချင်ဖုန်းက စားပွဲပေါ်မှ စာအုပ်များကို စီနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သခင်လေးတစ်ယောက်လို ဝတ်ဆင်ထားသော အန်းယာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းအတန်း မပြီးသေးဘူးလား။ ဘာလို့ ပြန်မသွားသေးတာလဲ။"

အန်းယာက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

"မင်းနေပြည်တော်မှာ ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်ဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခုရှိတယ်။ လပြည့်ညတိုင်းမှာ သူတို့က ခမ်းနားတဲ့ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲတစ်ခု ကျင်းပတယ်။ မင်းကိုကြည့်ရတာ တစ်နေကုန် သာယာပညာသင်ကျောင်းမှာ စာသင်နေရတော့ တော်တော်လေး ပျင်းနေမှာပဲ။ ကျွန်မတို့ အတူတူ သွားပြီး တွေ့ကြုံခံစားကြည့်ကြမလား။"

များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ ချင်ဖုန်းက သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းသားပဲ။ ဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

အန်းယာ၏ အမူအရာက စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"တကယ်လား။"

အရာအားလုံး ဒီလောက် ချောမွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမက လှည့်ကွက်များ သုံးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

"စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲတစ်ခု သွားတာပဲဟာ၊ ငါက မင်းကို လိမ်စရာ လိုလို့လား။"

သေချာသော အဖြေကို ရရှိပြီးနောက် အန်းယာက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲမှာ တွေ့ကြတာပေါ့။"

ထိုစကားကို ထားခဲ့ပြီးနောက် သူမက ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့ အမြန်ဆုံး ရောက်လာပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။