ရိုးသားမှုဟုခေါ်သော သေစေနိုင်သည့် သိုင်းကွက်

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲ စတင်မည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လဝန်းကြီးက ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ကြယ်များက တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

မင်းနေပြည်တော်ရှိ လူတိုင်းက ပြုံးပျော်နေကြသည်။

အိမ်တိုင်းတွင် တောက်ပသော မီးပုံးများကို ချိတ်ဆွဲထားကြပြီး ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းနှင့် လွမ်းဆွတ်ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။

လမ်းများပေါ်တွင် အရောင်အသွေးစုံတဲ့ စကားဝှက်မီးပုံးများကို ဆင်ယင်ထားပြီး နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးသားများက အမျိုးသမီးများ၏ အထင်ကြီးမှုကို ရယူရန်နှင့် အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ရရှိရန် ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားနေကြသည်။

ဒီမီးပုံးပွဲတော်ကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှ စီစဉ်ကျင်းပခြင်းဖြစ်ပြီး ရှည်လျားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုက အရောင်အသွေးစုံလင်သော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ အတောက်ပဆုံး မီးရောင်များရှိရာသို့ စီးဆင်းနေသည်ကိုတော့ ထည့်သွင်းပြောဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ဒီအလင်းရောင်များ စုစည်းရာ အဆုံးတွင်တော့ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲ ကျင်းပမည့်နေရာဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင် တည်ရှိနေသည်။

တကယ်တော့ ချင်ဖုန်းက စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို တော်တော်လေး မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးလယ်ပွဲတော်မှာ မိသားစု သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးရင်း သေရည်သောက် သီချင်းဆိုကာ တောက်ပတဲ့ လမင်းကြီးကို အတူတူ ရှုစားရတာက သိပ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။

အဓိကအကြောင်းရင်းကတော့ ချင်ဖုန်းက ကမ္ဘာခြားကူးပြောင်းလာသူတွေအတွက် မရှိမဖြစ်ဖြစ်တဲ့ ဆောင်းဦးလယ် ရေတံခွန်တေးသံ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုပြချင်နေတာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမရှိဘဲ ဆောင်းဦးလယ်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးလိုက်ခြင်းက လူပုံအလယ်မှာ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခြင်းဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို ပျောက်ဆုံးစေနိုင်တာကြောင့် သူက သင့်တော်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့လို လပြည့်ညမှာတော့ အထူးသဖြင့် သင့်တော်လှသည်!

ကဗျာကို ရေးစပ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားမည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် ချင်ဖုန်းက အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေမိသည်။

ရှည်လျားသော လမ်းတစ်လျှောက် လူအုပ်နှင့်အတူ အဆုံးထိ လျှောက်လှမ်းလာသောအခါ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်က မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရာ ချင်ဖုန်းပင်လျှင် တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

အရောင်အသွေးစုံလင်သော မီးပုံးများ လှုပ်ခတ်နေပြီး လှပသော အမျိုးသမီးများက ကခုန်နေကာ အရသာရှိသော အစားအစာနှင့် သေရည်နံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်သည် မြေပြင်မှ အနည်းဆုံး သုံးကျန့်အကွာ လေထဲတွင် အမှန်တကယ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သေချာလေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံကို နားလည်သွားသည်။ ဒါဟာ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ဖောက်လုပ်ထားတဲ့ တံတားတစ်စင်းလိုပဲ။ တြိဂံပုံစံ တည်ဆောက်ပုံတွေက ဒီအဆောင်ကို ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ ပုံသေမှတ်တွေမှာ ရှိနေတယ်။

လူတိုင်းသိကြတဲ့အတိုင်း တြိဂံပုံစံ တည်ဆောက်ပုံက ရှုထောင့်တိုင်းမှာ အတည်ငြိမ်ဆုံး မဟုတ်လား...

သူ့မိန်းမရှေ့မှာ သူ့ရဲ့အသိပညာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ချင်ဖုန်းက ဒီတွေ့ရှိချက်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ မူလကတော့ သူက အလှပဂေးများထံမှ အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေက... ဘာလို့ ဒီလောက် မကြည်မလင် ဖြစ်နေရတာလဲ။

ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အားလုံးက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေကြတာလဲ။ ဒီစာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို မကြိုက်ကြလို့လား။"

ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ဝတ်စားလာသော လန်နင်ရွှမ်က အေးစက်စွာ အရင်စပြောသည်။

"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ သခင်လေး။ လူတွေ အရမ်းများနေတော့ ကျွန်မတို့ သိပ်ပြီး ကျင့်သားမရှိလို့ပါ။"

သခင်လေးတစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး မွှေးရနံ့များ သင်းထုံနေသော အန်းယာက မျက်နှာသေဖြင့် ဆိုသည်။

"ဒီနှစ် စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲက အရင်ကထက် လူပိုများနေပုံပဲ။ အရင်နှစ်တွေကလို အေးအေးဆေးဆေး ရှိတာနဲ့ အဝေးကြီး ကွာတယ်။"

သူမက "အေးအေးဆေးဆေး" ဆိုသည့် စကားလုံးကို အလေးပေး ပြောဆိုခဲ့သည်။

ချန်းဖေးလန်၏ အမူအရာက အေးစက်သွားပြီး သူမက ချင်ဖုန်းကို ဘာမှမပြောဘဲ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအကြည့်မှ ချင်ဖုန်းက ရှင်းပြမရသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီတစ်ယောက်တည်းသာ ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရပြီး နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

စကားပြောပြီးနောက် သူတို့လေးယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

'သခင်လေးက စာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းအတိုင်း ငါ့တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ဖိတ်ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက လူတွေအများကြီး ခေါ်လာတယ်...'

လန်နင်ရွှမ်က မကျေမနပ် တွေးလိုက်သည်။

'သူ ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။ တကယ်တော့ သူက ငါ့တစ်ယောက်တည်းကို ဖိတ်တာမဟုတ်ဘဲ လူတွေအများကြီးကို ဖိတ်ခဲ့တာကိုး။'

အန်းယာက သူမ၏ လက်စွပ်အောက်တွင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

'စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို ဖိတ်ခေါ်တာက ငါနဲ့သူ နှစ်ယောက်တည်း ရှိစေဖို့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက သာမန် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးခွန်းတစ်ခုပဲ...'

ချန်းဖေးလန်က ချင်ဖုန်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကောင်းကင်ပြာရောင် မျက်ဝန်းများက အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။

'ငါ့ယောက်ျားနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိခွင့် မရတော့ဘူး...' လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့လေးယောက်လုံးက နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခဲ့ကြသော်လည်း လက်တွေ့အခြေအနေက သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အဝေးကြီး ကွာခြားနေသည်!

ဒီလိုကွဲလွဲမှုက သူတို့ကို သဘာဝအတိုင်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် သူတို့နောက်မှ ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ဒီမပျော်မရွှင်မှုက နက်ရှိုင်းသော လက်မြှောက်အရှုံးပေးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချင်ဖုန်းမှာ အစကတည်းက အခြားသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိခဲ့နိုင်သည်ကို သူတို့ သိလိုက်ကြသည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်ခြင်းနှင့် တုန်လှုပ်ခြင်း အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"ဒါဆို ဒါက ကောလာဟလတွေမှာ ပြောနေကြတဲ့ ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်ကိုး။"

"ကျွန်တော် အရင်က မြို့တွင်းပိုင်းကို ရှားရှားပါးပါးပဲ ရောက်ဖူးတယ်။ ဒီကို ရောက်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်ရဲ့ အံ့ဩဖွယ်ရာတွေအကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ ဒီနေ့ တွေ့မြင်ရတော့ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ကောင်းတာပဲ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မွှေးရနံ့က သူ့ကို နစ်မျောသွားစေသည်။

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ဒီလို အရက်ကောင်းတွေနဲ့ ဟင်းလျာတွေကို မြင်ဖူးတာက မင်ဧကရာဇ်က အသူရာမျိုးနွယ်ကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှာ ဧည့်ခံတုန်းကပဲ။ ကြည့်ရတာ ဒါက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့ လက်ရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ထိုအခိုက်တွင် ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းထားသော မင်းသားက ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်၏ လှေကားထစ်များမှ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဆင်းသက်လာသည်။

"ညီကိုချင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ့ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်တာ။"

သူ၏အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အန်းယာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ၏အမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမက အနေခက်စွာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

အန်းယာက ဒီနေ့ ချိန်းဆိုထားတာ ရှိလို့ ဒီစာပေပွဲကို လာဖို့ အချိန်မရှိဘူးလို့ ပြောထားခဲ့သည်။ ဒါဆို ဘာလို့ သူမက ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ။ သူ့ကြောင့်များလား... မင်းသားက ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ယခင်က တက်ကြွမှုက သတိဝီရိယအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ၏ နောင်တော်နှင့် ဒီလောက်စောစော ပြန်တွေ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ချင်ဖုန်းက လူတွေအများကြီး ခေါ်လာမယ်မှန်းသာ ကြိုသိခဲ့လျှင် သူမ ဒီစာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... အန်းယာက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နောင်တရသွားသည်။

နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးက မကြာခဏဆိုသလို လူစိမ်းများကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စကားပြောခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြသည်။

သူ၏ညီမလေး ချင်ဖုန်းလက်ထဲ ပါမသွားစေရန်အတွက် မင်းသားက လူတိုင်းကို ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုဆိုရင်း ချင်ဖုန်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းကို မိန်းမလိုက်စားသူတစ်ယောက်အဖြစ် သူ၏အကဲဖြတ်ချက်မှာ အစောပိုင်းက ပြည့်တန်ဆာမများ၏ မှတ်ချက်များအပေါ် အခြေခံရုံသာမက လက်ရှိအခြေအနေကိုပါ ကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို မိန်းမတွေ အများကြီးခေါ်ပြီး လမင်းကို ရှုစားဖို့လာမှာလဲ။

ညီကိုဂျင်ဝန် ဘာကြောင့် ဒီလောက်တက်ကြွနေလဲဆိုတာကို ချင်ဖုန်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများဘက်သို့ လှည့်ပြီး ဆိုသည်။

"မင်းတို့ အရမ်းကြီး အားနာနေစရာ မလိုဘူး။ ပတ်ပတ်လည်မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စူးစမ်းလေ့လာလို့ရတယ်။ ဒီက အရက်ကောင်းတွေနဲ့ ဟင်းလျာတွေကိုလည်း စိတ်ကြိုက် သုံးဆောင်နိုင်တယ်။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပြန်ပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်။ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ပြုမူနိုင်တယ်။"

လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသုံးယောက်က ထိုနှစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့အားလုံးက နောက်ကလိုက်ပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိရန် အခွင့်အရေး ရှာချင်ကြသော်လည်း ကျန်သုံးယောက်ရှေ့တွင် သိသာလွန်းသွားမည်စိုး၍ မည်သူကမှ အရင်ဆုံး မလှုပ်ရှားချင်ကြပေ။

အန်းယာက မိမိကိုယ်ကို ပြောနေသကဲ့သို့ စကားစလာသည်အထိပင်။

"နှစ်တိုင်း စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲမှာ စကားဝှက်ဖြေတာနဲ့ ကာရန်ညီစပ်တာတွေ ရှိတယ်။ နှစ်တွေကြာလာတော့ စကားဝှက်တွေကို ငြီးငွေ့လာပြီး အသစ်အဆန်းမရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဒီနှစ်တော့ ကာရန်ညီစပ်တာကိုပဲ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လှေကားထစ်များပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်။ သူမ သွားနေသည့် လားရာကတော့ ရှင်းလင်းစွာပင် ချင်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည့် လားရာအတိုင်းပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများကလည်း များများစားစား မပြောတော့ဘဲ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

အန်းယာက သတိထားမိသောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

လန်နင်ရွှမ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါက ကျွန်မ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ဖူးတာဖြစ်ပြီး ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ မူလကတော့ သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ပြီး လေ့လာသင်ယူချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မလုပ်နိုင်တာက ရှင့်နဲ့အတူ လိုက်ပြီး စိတ်ကြိုက် လျှောက်ကြည့်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။"

သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ 'နင် သခင်လေးကို ငါမသိဘဲ သွားတွေ့ခွင့်ပေးမယ် ထင်နေလား' ဟု တွေးနေသည်။

ချန်းဖေးလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ကာရန်ညီစပ်တာကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားတယ်။ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။"

သူတို့၏ စကားကို ကြားသောအခါ အန်းယာ၏ မျက်ခွံများက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူမက အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လျိုကျန့်လီကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော။ ငါတို့နဲ့ အတူလိုက်ခဲ့ချင်လား။"

လျိုကျန့်လီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို အသာဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ငါ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို လာတာ ငါ့ယောက်ျားနဲ့ အတူရှိချင်လို့ပဲ။ ငါ သူ့ကို သွားရှာတော့မယ်။ မင်းတို့အားလုံးလည်း စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြတော့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူတို့သုံးယောက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချင်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည့် လားရာအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ချန်းဖေးလန်နှင့် အခြားသူများကတော့ နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်ကျန်နေခဲ့သည်။

လောကကြီးမှာ ရိုးသားမှုဟုခေါ်သော သေစေနိုင်သည့် သိုင်းကွက်တစ်ခု ရှိသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ...