ရန်စခြင်း

လျိုကျန့်လီ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်တော့ ကျန်သုံးယောက်ကလည်း နောက်ကျမကျန်ရအောင် အရှိန်မြှင့်ကာ အမီလိုက်သွားကြသည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများသာ နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ ဆိုသည်။

"ငါတို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"

"တခြား ဘာလုပ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ။ ဆရာချင်က ငါတို့ကို အပန်းဖြေပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါးနေဖို့ ပြောသွားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က အစားအစာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေတာ ကြာပြီ။"

"ဟုတ်တယ်။ ဆရာချင်က ငါတို့ကို တော်ဝင်စာမေးပွဲမတိုင်ခင် အပန်းဖြေဖို့ ဒီကို ခေါ်လာတာ။ သူ့ရဲ့စေတနာကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အလဟဿ ဖြစ်စေနိုင်မှာလဲ။"

ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့၏ တွန့်ဆုတ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်ထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခြေချဝင်ရောက်သွားကြသည်။

အင်အားကြီးမိသားစုများမှ စာပေပညာရှင်များနှင့် အရည်အချင်းရှိသူများက လှပသော အမျိုးသမီးများရှေ့တွင် သူတို့၏ အသိပညာများကို ထုတ်ဖော်ပြသရင်း သူတို့၏ အချစ်ရေးအခြေအနေများကို ကြွားဝါနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့က ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့က အရင်က စိတ်ကူးထဲပင် မထည့်ဝံ့ခဲ့သော စားပွဲပေါ်မှ အရသာရှိသည့် အစားအစာများနှင့် သေရည်များကိုသာ စားသောက်လိုကြသည်။

ကျောင်းသားတစ်ယောက်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဆန့်တန်းလိုက်သော်လည်း ထိတွေ့ရန် တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

"ဒီသေရည်ရဲ့ရနံ့က ယစ်မူးစေတာပဲ။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက 'ယစ်မူးအိပ်မက် သေရည်' များလား။ ဒီတစ်အိုးတည်းကိုတောင် ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းလောက် တန်တယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။"

အရင်ကဆိုလျှင် ဒီလိုသေရည်ကောင်းမျိုးက သူတို့အတွက် လုံးဝ လက်လှမ်းမမီနိုင်ခဲ့ရာ သူတို့ကိုပင်ကိုယ်အသိဖြင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ဒီခွက်တွေ ပန်းကန်တွေကို ကြည့်စမ်း။ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကျောက်စိမ်းရတနာတွေနဲ့တူတယ်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ စိတ်ကြိုက်ကိုင်လို့ရလို့လား။ ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ပြီးတော့ ဒီစားပွဲကြီးက ဈေးကြီးတဲ့ဟွာလီ သစ်သားနဲ့လုပ်ထားတာ။ ညစ်ပတ်သွားရင်..."

ဒီစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းက စိုးရိမ်သော အမူအရာများ ပြသလာကြသည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားအများစုမှာ ဆင်းရဲသော နောက်ခံမှလာကြရာ သူတို့မှာ ကောင်းမွန်သော စာအုပ်များကိုပင် မတတ်နိုင်ကြပေ။ ဒီလို ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းများကို တွေ့မြင်ရခြင်းသည် ထူးဆန်းနေသည်။

ဒီလိုခမ်းနားမှုများကြားတွင် သန့်ရှင်းသော ပိတ်ချောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော သူတို့သည် နေရာနှင့် မလိုက်ဖက်သလို ခံစားရပြီး လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စို့လာကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ပို၍သတ္တိရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးက အသက်ကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။

"ဘာကို ကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ တော်ဝင်စာမေးပွဲစနစ်ကို စတင်လိုက်ပြီဆိုတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့လည်း ဒီလိုနေရာတွေကို လာလည်တာ ကျင့်သားရသွားနိုင်တာပဲ။ ကြိုပြီး ကျင့်သားရထားတာ ပိုကောင်းတယ်။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ စားတဲ့အခါ သတိထားလိုက်ရုံပဲလေ။"

ဒီနောက်ဆုံးအပိုင်းကတော့ သူ၏စကားတွင် အဓိကအချက်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

စံပြအနေဖြင့် လူငယ်တစ်ယောက်က အစားအစာဗန်းဆီသို့ ပထမဆုံး လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူက အသားတစ်ဖတ်ကို ယပ်တောင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် "ဖြောင်း" ကနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်!

ဖြောင်း!

အသံက ပြတ်သားလှပြီး တူများက လွင့်ကျသွားကာ သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် နီရဲသော အရာတစ်ခု ထင်ကျန်သွားသည်။

ထိုလူက နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး ညာလက်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် ယပ်တောင်ကျလာရာ လားရာသို့ အားလုံး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်တစ်ယောက်က သူတို့ကို မထီမဲ့မြင်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဒီနှစ် စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲမှာ ဘာလို့ ဆင်းရဲနံ့တွေ ဒီလောက်ရနေလဲလို့ ငါစဉ်းစားနေတာ။ တကယ်တော့ ကြွက်တစ်အုပ် ခိုးဝင်လာတာကိုး။"

"ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က သူဌေးက ဘာတွေစဉ်းစားနေလဲတော့ မသိဘူး။ ဒီလိုလူတွေကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာက စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကျဆင်းစေတယ်။"

လှောင်ပြောင်နေသော သခင်လေး၏ဘေးတွင် လှပစွာဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ခွေးလက်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်စမ်းပါ။ စားပွဲကို လာမထိနဲ့။ အပေါ်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို စွန်းထင်းသွားအောင် ဒါမှမဟုတ် ပျက်စီးသွားအောင် လုပ်မိရင် ရှင့်တို့ကို ရောင်းစားရင်တောင် ပြန်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မစိုးရိမ်မိတယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆင်းရဲသားနောက်ခံမှ တပည့်များက အမည်မသိသော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ သေသာ သေသွားပါစေ အရှက်တော့ အကွဲမခံနိုင်ဘူး မဟုတ်လား!

"မင်း!"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး ဆိုသည်။

"ငါတို့က သာယာပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေဖြစ်ပြီး ဆရာချင်က ငါတို့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာ။ ပြီးတော့ ငါတို့ရောက်လာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီက အစားအစာတွေကို စိတ်ကြိုက်စားလို့ရတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်။ မင်းတို့မှာ ငါတို့ကို တားဆီးဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။"

ထိုလူက ရေရွတ်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"သာယာပညာသင်ကျောင်း၊ ဆရာချင်။"

သူက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ကြားရသည်ကို အထူးသဖြင့် မုန်းတီးသည်။

ထိုလူက မောက်မာစွာ ရင်ကော့လိုက်ပြီး အခြားတစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုသည်။

"ငါက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက ဖြစ်လို့ပဲ။ ငါ့အဖေက အဆင့်လေး အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လို့ပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို ဒီကနေ ကန်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က မင်းတို့အတွက် တစ်ခွန်းမှ ဝင်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ထွက်သွားကြစမ်း။"

သတ္တိရှိသော ကျောင်းသားအချို့က ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်လည်ငြင်းခုံရန် စတင်ကြသော်လည်း အနီးအနားမှ အခြားသူများက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

သူတို့က တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။

"ထားလိုက်ပါ။ ငါတို့ တခြားနေရာကို သွားကြရအောင်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူက..."

ထိုလူက တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူတို့ကို တားဆီးနေသော ကျောင်းသားက ထပ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မမေ့နဲ့။ ငါတို့က ဆရာချင်ကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာ။ ငါတို့ကိုယ်တိုင် နည်းနည်းပါးပါး မတရားခံရတာ ကိစ္စမရှိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က နေ့စဉ်ဘဝမှာ အဲ့ဒီအရာရှိကြီးတွေရဲ့ မထီမဲ့မြင်အကြည့်တွေကို ကျင့်သားရနေပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အပြင်မှာ ဆရာချင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းအောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။ နားလည်လား။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုလူက နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်ပြီး ညာလက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက သူ့ကို သိမ်မွေ့စွာ ခေါင်းခါပြနေကြသည်။

သူတို့၏စိတ်များက ရှင်းလင်းစွာပင် တားဆီးနေသော ကျောင်းသားဘက်တွင် ရှိနေသည်။

သူ၏မျက်နှာအမူအရာက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူက ဒေါသကိုမျိုချကာ ရှေ့ဆက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့အတွက်တော့ သူတို့၏ နာကြည်းမှုများက ဆရာချင်၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသာမရှိခဲ့လျှင် သူတို့မှာ ပညာသင်ကြားခွင့်ပင် ရရှိခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ မင်းနေပြည်တော်မှ ဂုဏ်သတင်းကြီးသော စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို တက်ရောက်ခွင့်ရခြင်းသည် ဂုဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။.

သို့သော် သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ လူများက ဆက်လက်မပတ်သက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ သခင်လေးကတော့ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း ထွက်သွားခွင့်ပေးရန် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။

ထိုသခင်လေး၏ မျက်နှာက မနာလိုမှုများဖြင့် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မကောင်းကြံလိုစိတ်များက သူ့အတွင်းတွင် တောက်လောင်နေသည်။

"ဆရာချင် ဆရာချင် အမြဲတမ်း ဆရာချင်ပဲ! သူက မင်းနေပြည်တော်ကို ကံကောင်းလို့ ဝင်လာတဲ့ ဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်တစ်ကောင်ပဲ။ သူက ဘာမို့လို့ မင်ဧကရာဇ်ရဲ့ အထင်ကြီးလေးစားမှုနဲ့ လူထုရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရနေရတာလဲ။"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒီလူတွေက မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းအောင် မလုပ်ချင်လို့ ကိုယ်တိုင် အရှက်ခွဲခံချင်ကြတယ်ပေါ့။"

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း အပင်ပန်းခံ တည်ဆောက်ထားတဲ့ သာယာပညာသင်ကျောင်းကို ငါ နင်းခြေပြမယ်။"

ဂျွတ်!

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ လူများ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူတို့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ခု ကျိုးပဲ့သွားသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် မောက်မာသော သခင်လေးက အော်ဟစ်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟေ့ မင်းတို့! မင်းတို့က ဗန်းပေါ်က ပန်းကန်တွေကို ခွဲလိုက်ပြီး ဒီအတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမယ် ထင်နေလား။"

"တစ်ယောက်ယောက် ဒီကောင်တွေကို ငါ့အတွက် မြန်မြန်တားလိုက်စမ်း။"

...

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ စာလိပ်ဖြူများ လှုပ်ခတ်နေပြီး ကာရန်ညီများဖြင့် ဆင်ယင်ထားသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူက ရုတ်တရက် ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နှစ်တိုင်း စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲအတွင်းမှာ အမှတ်ရစရာ စာသားတွေနဲ့ ကဗျာတွေ အများကြီး ဒီနေရာမှာ မွေးဖွားလာခဲ့တယ်။ မင်းနေပြည်တော်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကြားမှာ ပြောစမှတ်တွင်တဲ့ အရာတွေ ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။"

"ငါ စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကို ပထမဆုံး စီစဉ်တုန်းကလည်း ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့ ကာရန်တစ်ခု ရေးခဲ့ဖူးတယ်။"

"ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာတောင် အဲ့ဒါကို ဖတ်ပြီး 'ထူးချွန်တယ်'လို့ ချီးကျူးခဲ့တယ်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ လိုက်ဖက်တဲ့ ကာရန်တစ်ခုကို မစပ်ဆိုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ နှမြောစရာတစ်ခုပဲ။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကာရန်စပ်တာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ငါ့မှာ ထိုးထွင်းအမြင်တစ်ချို့ ရှိတယ်။ ညီကိုဂျင်ဝန် ဘာလို့ ပထမစာကြောင်းကို မပြောပြတာလဲ။ ငါက ကျေနပ်စရာ ဒုတိယစာကြောင်းတစ်ခုကို စဉ်းစားပေးနိုင်ကောင်းရဲ့။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆိုသည်။

"ငါက ညီကိုချင်ရဲ့ ကဗျာစပ်နိုင်စွမ်းက တစ်လောကလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး အလွယ်တကူ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ။ မင်းက ကာရန်စပ်တာမှာလည်း ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

"ဒါဆိုရင်တော့ ညီကိုချင် သေချာနားထောင်။ ငါ့ရဲ့ ပထမစာကြောင်းက 'မိုးကောင်းကင်ကို စစ်ခုံအဖြစ်ခင်း၊ ကြယ်တာရာတို့ကို စစ်တုရင်ခွက်အဖြစ်တည်၊ ဘယ်သူက စတင်ကစားဝံ့သလဲ။'"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ဖုန်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

'ဒါက မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်မှာတုန်းက သခင်ကြီး ပိုင်လီ ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကာရန်ပဲ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဒါကို ရေးခဲ့တာ မင်းကိုး။ ဘယ်သူများ ဒီလောက် မောက်မာနေလဲလို့ ငါတွေးနေတာ...'

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

" ညီကို ချင် ငါ မင်းကို မှင်တက်သွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပြီလား။ ခက်တယ်လို့ တွေ့ရှိသွားပြီလား။"

သူ့ကို မျက်နှာသာနည်းနည်း ပေးလိုက်ရမှာပေါ့လေ... ချင်ဖုန်းက ရယ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ပထမစာကြောင်းက တကယ်ပဲ ခမ်းနားပါတယ်။ သာမန်လူတွေရဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်တာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်တော် သင်ယူလိုက်ရပါတယ်။"

သူတို့နှစ်ဦး ဆက်လက်စကားပြောနေစဉ် စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲအတွင်း ရုတ်တရက် ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်းက ဆူညံသံလာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးတစ်ခု နေရာတစ်ခုတွင် စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ နားထဲသို့ စကားအချို့ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အမူအရာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာ?!"

ချင်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"သာယာပညာသင်ကျောင်းနဲ့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကြားမှာ ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ ငါ ဒီအချက်ကို သေချာ ထည့်မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူးနဲ့တူတယ်။ ညီကို ချင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"