အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

ချင်ဖုန်း၏ စကားများက လူ့ဂွစာ သခင်လေး၏ စကားလုံးများကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ထိုထဲမှ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံကတော့ သိသာထင်ရှားလှသည်။

အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လူများ၏ မျက်နှာများက ညစ်ညူးသွားပြီး အထူးသဖြင့် သခင်လေးကျန်းကတော့ နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားရသလို ဂုဏ်ယူမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်!

သူတို့၏ ယခင် နာကြည်းမှုများနှင့် မကျေနပ်မှုများအားလုံးက ဆရာချင် သူတို့ဘက်မှ ရပ်တည်ပေးလိုက်သည့် အခိုက်တွင် လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။

ဒီပါးရိုက်ချက်ကို ဆရာချင်က သူတို့အတွက် ရိုက်ပေးခဲ့မှန်း သူတို့သိသည်။

အစပိုင်းတွင် အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လူများက ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော သခင်လေးကျန်းအတွက် ကြမ်းတမ်းသော စကားများ ပြောဆိုချင်ကြသော်လည်း ချင်ဖုန်း၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူတို့၏ စကားလုံးများအားလုံးက ဗိုက်ထဲသို့ ပြန်လည်မျိုချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

'အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း' ဆိုသည့် စကားစုက သူတို့တွင် အထင်ရှားဆုံး သရုပ်ဖော်မှုကို တွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်း၏ နောက်မှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သခင်လေးချင်၊ မင်ဧကရာဇ် ခန့်အပ်ထားတဲ့ အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ အဓိပတိတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းမှာ တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတာပဲ။"

"မင်းက ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးရဲ့ သားအပေါ် အကြမ်းဖက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဥပဒေကို ထည့်သွင်းထားသေးရဲ့လား။"

"ဒါမှမဟုတ် မင်းက သာယာပညာသင်ကျောင်းထဲမှာ လောကီအငွေ့အသက်တွေနဲ့ အရမ်းညစ်ညမ်းသွားပြီး ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသွားတာလား။"

အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လူများက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"သခင်ကြီးစီရဲ!"

စကားပြောသူမှာ သူတို့၏ ထောက်ခံအားပေးသူဖြစ်သည့် မော့စီရဲမှလွဲ၍ အခြားမှ မဟုတ်ပေ!

မော့စီရဲက သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် လက်ထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက စာပေပညာရှင်တွေပဲ။ ပဋိပက္ခတွေကို ကာယပိုင်းဆိုင်ရာ ရင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ ဖြေရှင်းမယ်ဆိုရင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ စစ်သည်တော်တွေ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ ငါတို့ကို ဘယ်အရာက ခွဲခြားပေးမှာလဲ။"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် မျက်လုံးနှစ်စုံက သူ့ထံသို့ လှည့်လာရာ မော့စီရဲက ရုတ်တရက် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကြည့်လာရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်နှစ်ခုက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့၏ ယုံကြည်မှုတစ်ဝက်ကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးသွားစေသည်။

'ဒီကောင်က သူ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကိုတောင် အတူခေါ်လာသေးတယ်...'

မော့စီရဲ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူပြင်ဆင်ထားသော လှောင်ပြောင်သည့် စကားအချို့ ရှိနေသော်လည်း ထိုစကားများကို မျိုချလိုက်သည်။

နဂါးမျိုးနွယ်အကြောင်း ပြောစရာမလိုပေ။ လျိုကျန့်လီ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မဟာချန်တိုင်းပြည်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး သူမ၏ မိသားစု အမတ်ကြီးလျိုအကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာပင်မလို။ သူမကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ စော်ကားရန်မှာ ပညာရှိရာ မရောက်ပေ။

လုရုံက ဆရာချင် စော်ကားခံရသည်ကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ချက်ချင်း ပြန်ချေပလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက လူတွေ အရင် လက်ပါခဲ့တာပါ။"

မော့စီရဲက ဘေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းတို့က ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာကို ရိုက်ခွဲပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ သူက မင်းတို့ကို ဒီမှာထားဖို့ လက်ပါခဲ့တာက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်အတွက် မျက်နှာသာကို ကယ်တင်ပေးတာပဲ။ ဒါက လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အပြုအမူပဲ။"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်းက ဟက်တက်ကွဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

မော့စီရဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာရယ်တာလဲ။"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အမှားနဲ့အမှန်ကို ရောထွေးပစ်တဲ့ မင်းရဲ့ နှစ်ဖက်ချွန်စံနှုန်း စကားပြောပုံကို သဘောကျလွန်းလို့ ငါ ခဏလောက် မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားတာ။"

'နှစ်ဖက်ချွန်စံနှုန်း' ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းကို မော့စီရဲ မကြားဖူးသော်လည်း အကြောင်းအရာအရ ထိုနောက်ကွယ်မှ လှောင်ပြောင်မှုကို သူ အလွယ်တကူ နားလည်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက တင်းမာသွားသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်ဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စကားပြောလာသည်။

"ငါ့ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကိုမှ မလိုအပ်ဘူး။ နှစ်ဖက်စလုံးက ပျက်စီးသွားတဲ့ ပစ္စည်းအတွက် လျော်ကြေးပေးရုံပဲ လိုတယ်။"

သခင်လေးကျန်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှ လူများက သူတို့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းဘက်မှ အမှန်တကယ် ရပ်တည်ပေးနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အတိအလင်း မပြောသော်လည်း ရှိနေသော အများက ထိုတစ်ယောက်က ကျိုးပဲ့သွားသော ပစ္စည်းမှာ သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံလိုက်သည်ကို နားလည်ကြသည်။

သူက ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ဖျက်စီးလိုက်တဲ့ ကြွေထည်ရဲ့ ဈေးကွက်တန်ဖိုးက ငွေဒင်္ဂါးသုံးထောင်ပါ။ ဒီမှာ ငွေဒင်္ဂါးငါးထောင်ပါ လက်ခံပေးပါ။ ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာအတွက်ကတော့ ဒါလည်း တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိတာမို့ မျှမျှတတ ဆက်ဆံပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဒီပြောဆိုချက်က အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး သူ၏ သဘောထားကို ဖော်ပြရုံသာမက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများကိုပါ အရှက်ရစေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆင်းရဲသော နောက်ခံနှင့် သူက ဒီလောက်များတဲ့ ငွေကို ဘယ်ကနေ ရနိုင်မှာလဲ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ချင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် လျော်ပေးလိုက်ရင်တောင် သူက လက်ခံနိုင်သေးသည်။ အရသာရှိသော အစားအစာထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်လိုပင် ဒါက အမြဲတမ်း တစ်ဖက်လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်၏ ကိုယ်စားလှယ်ထံမှ နောက်ထပ်စကားများက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက လျစ်လျူရှုစွာ ဆိုရာ သံသယဖြစ်စရာ နေရာလပ်မကျန်ပေ။

"အဲ့ဒီ ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာက အတုတစ်ခုသက်သက်ပဲ။ အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့လွယ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ခွဲလိုက်တဲ့ ကြွေထည်ကတော့ ခရမ်းရောင်မြူအိုင် ပန်းကန်ဖြူလို့ခေါ်တဲ့ ရှားပါးရတနာ တစ်ခုပဲ။ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရသလို အစားထိုးလို့လည်း မရဘူး။"

"ဒါကို ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်က ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ကနေ ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းနဲ့ ဝယ်ယူခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ လျော်ကြေးက လုံလောက်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။"

နောက်ကွယ်မှ လူအုပ်ထဲတွင် လျိုကျန့်လီနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ရပ်နေသော အန်းယာက မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထောင်ချောက်ဆင်တော့မည်ကို သူမ သိသည်။

မျိုးရိုးနာမည် ကျန်းဖြစ်သော ထိုလူက တုန်လှုပ်စွာ ဆိုသည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်။"

လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းကြီးသွားသောကြောင့် ပါးရိုက်ခံထားရသည့် သူ၏မျက်နှာက နာကျင်မှုဖြင့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်သွားသည်။

မော့စီရဲ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး ထိုတစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှ လူများက သာယာပညာသင်ကျောင်းဘက်မှ ရပ်တည်နေခြင်းများလား။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဓားပြတိုက်နေတာပဲ ငါ ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး ဒီပစ္စည်းက တကယ်ပဲ ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်း တန်သလားလို့ မေးရမယ်။"

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ့ကို နောက်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"မင်း ငါပြောတာကို နားလည်မှုလွဲသွားပုံပဲ။"

"ခရမ်းရောင်မြူအိုင် ပန်းကန်ဖြူက အဲ့ဒီတုန်းက ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိခဲ့ပြီး နှစ်တွေကြာလာတော့ သူ့ရဲ့ဈေးက တက်လာတာ သဘာဝပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဖွဲ့မှုကို ထောက်ထားပြီး မင်း ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းခွဲ လျော်ကြေးပေးမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းလို့ရတယ်။ မင်း သံသယရှိနေသေးရင် ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာပြီး စုံစမ်းမေးမြန်းလို့ရတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အန်းယာက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ဆိုသည်။

"ကျွန်မက ရတနာစုစည်းပြာသာဒ်ကပါပဲ။ ဒီသခင်လေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ခရမ်းရောင်မြူအိုင် ပန်းကန်ဖြူက ဒီဈေး တကယ်ရှိပါတယ်။"

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းက ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်က နှစ်ယောက်တွဲ ကစားပွဲကို ကစားနေကြပြီး ဒီအမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက သခင်လေးကို အရိုးပါမကျန် ညှစ်ယူရန် ရည်ရွယ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ သူက ကျေးဇူးတင်နေပြီး ဒီနှစ်ယောက်က သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများကိုလည်း ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက် ပေးနေသည်ကို သူ သိသည်။

ဒီမျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်းက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သခင်လေးကျန်းက ဒီတိုးတိုးပြောသံများကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို လျော်မပေးဘူးဆိုရင် မင်းတို့ ဘာလုပ်ချင်လဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အမူအရာက လုံးဝ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက မမြင့်မားသော်လည်း အာဏာရှိသူတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါကတော့ ထင်ရှားလှရာ သခင်လေးကျန်းကို ချွေးစေးများ ပြန်သွားစေသည်။

"လျော်ကြေးပေးခိုင်းတာက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းကို မျက်နှာသာပေးပြီး မင်းကို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးတာပဲ။ မင်းရဲ့လှည့်ကွက်တွေက လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ ကြေးမုံပန်း ရေပြင်လ လို့ခေါ်တဲ့ နတ်ပညာတစ်မျိုး ရှိတာ မင်းသိလား။ ဒါက အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်ပြနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ငါက ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ နိုင်ငံတော် ဆရာနဲ့ သိတယ်။"

သူ၏နာမည်ကို ပြောလိုက်သည့်အခါ သခင်လေးကျန်း၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာကို ဘယ်သူ ရိုက်ခွဲခဲ့လဲဆိုတာကို သူက အားလုံးထက် ပိုသိသည်။

သူ စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရစဉ်မှာပင် အချိန်က ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်သော မီးပုံးများထဲမှ မီးတောက်များပင် တုန်ခါခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒီထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်က ခဏတာသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းကတော့ ဒါကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

မျက်လုံးအားလုံးက ချင်ဖုန်းထံသို့ လှည့်သွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာများက အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက အသူရာနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံထားရသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေသည်။

သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ... ပိုးထည်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က ကြောက်လန့်တကြား ဖြူဖျော့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသည်။

"သာမန် ကြေးမုံပန်း ရေပြင်လ နတ်ပညာလေးတစ်ခုအတွက် နိုင်ငံတော် ဆရာကို ဘာလို့ အနှောင့်အယှက်ပေးနေတော့မှာလဲ။"

သူက စကားပြောရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်းများ စီးဆင်းသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေသော ကြေးမုံပြင်တစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုထင်ဟပ်မှုထဲတွင် လူတိုင်းက ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံများကို ဆင်မြန်းထားသော သခင်လေးကျန်းက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ လူများကို နာကြည်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူ၏လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာကို ပစ်ချလိုက်သည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ကြသည်။

အမှန်တရားက နေ့ခင်းကြောင်တောင်လို ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်!