စိန်ခေါ်မှုကို သာယာပညာသင်ကျောင်း လက်ခံလိုက်ပြီ

ထိုမြင်ကွင်းက ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအင် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားရန်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏အသားအရေက ပို၍ဆိုးရွားသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

"ဒီပညာရပ်က နတ်ဘုရားအဆင့်ဖြစ်ပေမဲ့ စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုကတော့ အရမ်းများလွန်းသေးတယ်။"

ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ အန်းယာက သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်မည့်ဆဲဆဲမှာပင် နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းလက်တစ်စုံက သူမနှင့် ချင်ဖုန်းကြားတွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ခိုင်မာစွာ ထောက်ပံ့ပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ထိုကျောက်စိမ်းလက်၏ ပိုင်ရှင်မှာ လျိုကျန့်လီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်!

အန်းယာ၏ အမူအရာက ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ချင်ဖုန်းနှင့် နီးကပ်နေသည့် အားသာချက်ကို ရရှိထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သိုင်းလောကရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုပြီး နတ်ဘုရားသိုင်းစစ်သည်တော်တစ်ယောက်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ သူမလို ပညာတတ်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ!

မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ချန်းဖေးလန်က သူမ၏ အနက်ရောင် ပဝါအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေပြီး သူမ နှေးကွေးသွားသည့်အတွက်သာ နောင်တရနေမိသည်။

လန်နင်ရွှမ်မှာတော့ နောက်ကျမှ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

ကြေးမုံပန်း ရေပြင်လ နတ်ပညာ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများ၏ နာကြည်းမှုများက သဘာဝအတိုင်း ဆေးကြောခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ဒီပြဇာတ်တစ်ခုလုံးကို စတင်ခဲ့သူအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သခင်လေးကျန်းက နောက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဒီအချိန်တွင် ငြင်းခုံနေလို့ အမှတ်မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူက ချင်ဖုန်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ပါးရိုက်ခံထားရသည့် အရာက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးသံများက ထိုပါးရိုက်ချက်ထက်ပင် သူ၏ပါးပြင်ကို ပို၍ နာကျင်စေသည်!

ပိုးထည်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က သွားကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေဒင်္ဂါးတစ်သောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထပ်ထုတ်လိုက်သည်။

"တစ်သောင်းခွဲ... တစ်သောင်းခွဲပဲ..."

သူမသိလိုက်သည်မှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်ခြင်းပင်။

"ငွေဒင်္ဂါးနှစ်သောင်း။"

မျိုးရိုးနာမည် ကျန်းဖြစ်သူက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။

"မင်း ခုနကပဲ တစ်သောင်းခွဲလို့ ပြောပြီးတော့ အခု ငါးထောင်ထပ်တိုးတယ်။ အရမ်းကြီး မတွန်းပို့နဲ့။ ငါ့အဖေက..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက သူ့စကားကို အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအဖေအကြောင်း ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ အဖေတွေအကြောင်း ပြောကြမယ်ဆိုရင် မင်းမှာ အရည်အချင်းမရှိသေးဘူး။ နောက်ထပ်ငွေဒင်္ဂါးငါးထောင် ဘာလို့ထပ်ထည့်ရလဲဆိုတော့ ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာကို ဖျက်စီးတာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား။ မင်း ပြန်မပေးဆပ်သင့်ဘူးလား။"

ထိုစကားကြောင့် ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ဖခင်မှာ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ဖြစ်သော မင်ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ ဒီလောကကြီးမှာ သူ့အဖေနဲ့ ဘယ်သူက ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာလဲ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ တချို့လူတွေက ရောမမြို့ကို သွားဖို့ တစ်ဘဝလုံး တိုက်ခိုက်နေရပေမဲ့ တချို့လူတွေက အဲ့ဒီမှာ မွေးဖွားလာတယ်ဆိုတာကို မသိကြဘူး။ ဒီအကြောင်းကို တွေးရင်း ချင်ဖုန်းက သူ၏ အတိတ်ဘဝကို သတိရသွားပြီး တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ပိုးထည်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်က ဒေါသတကြီး သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"မင်း!"

အရင်ကတော့ ထိုတစ်ယောက်က ကျောက်စိမ်းလိပ်ပြာက အတုဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိသလောက်နီးပါးဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ရုတ်တရက်ငွေဒင်္ဂါးငါးထောင် တန်ဖိုးရှိသွားပြန်သည်။

ဒီလို လှည့်ဖြားမှုကို သည်းမခံနိုင်စရာပင်!

သို့သော် အမှန်တရားက ပေါ်လွင်နေပြီး မျက်မြင်သက်သေများစွာဖြင့် ဝန်းရံထားရာ သူရပ်တည်ရန် မြေနေရာမရှိတော့ပေ။ သူက ဆန္ဒပြချင်ရင်တောင် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို မျိုချထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူက ကြယ်တာရာဖမ်းယူမျှော်စင်မှ လူ၏ ပုံစံကိုလည်း မှတ်မိထားပြီး နောက်မှ ပြန်ရှင်းရန် တွေးတောလိုက်သည်။

သူ့အဖေ၏ ဝန်ထမ်းရေးရာဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိရာထူးဖြင့် ဒီလိုလူတစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းရသည်မှာ ကလေးဆီက သကြားလုံးလုစားရသလို လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်လား။

အစောက ထိုတစ်ယောက်ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုတော့ သူက သဘာဝအတိုင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ငွေဒင်္ဂါးနှစ်သောင်းတန် ငွေစက္ကူများကို လွှဲပေးလိုက်ရင်း မျိုးရိုးနာမည် ကျန်းဖြစ်သူက ကြမ်းတမ်းသော စကားအချို့ကို ထည့်ပြောရန် မမေ့ပေ။

"ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာကို ငါမှတ်ထားမယ်။ မင်းတို့အားလုံး သတိထားနေကြ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် မော့စီရဲက စကားပြောလာသည်။

"ဘာလို့ နောက်မှစောင့်နေရမှာလဲ။ လူကြီးလူကောင်း အစစ်အမှန်ဆိုတာ အရာရာကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရတယ်။ ရန်ငြိုးရှိရင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြေရှင်းသင့်တယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ သခင်လေးချင်။"

ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်ရော သခင်ကြီးမော့၊ လူကြီးလူကောင်းအတုအယောင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကရော ဘယ်လိုထင်လဲ။"

မော့စီရဲ၏ ဒေါသက မြင့်တက်လာသော်လည်း သူက အတင်းအကျပ် မျိုချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အတု... နှစ်တိုင်း စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲရဲ့ အဆုံးမှာ မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ စာပေစွမ်းရည်ကို ပြသဖို့ ကဗျာယှဉ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခု ရှိတယ်။"

"အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းနဲ့ သာယာပညာသင်ကျောင်းကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

"ပထမအချက်အနေနဲ့ ဒါက တော်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပဏာမယှဉ်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်တယ်။"

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ဒါက စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲကနေတစ်ဆင့် မိတ်သစ်ဖွဲ့မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ပဋိပက္ခတွေကို မိတ်သစ်ဖွဲ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။"

"ငါယုံကြည်ပါတယ် သခင်လေးချင် မင်း ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား။"

ချင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။ ကဗျာရေးစပ်ခြင်းတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ မင်းနေပြည်တော်အတွင်း ကြာမြင့်စွာကတည်းက လူသိများပြီးဖြစ်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ ကဗျာလောကမှာ အားနည်းနေခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း သူကူးချခဲ့သော ကဗျာအနည်းငယ်မှာ ကျန်ကဗျာများထက် သာလွန်ထင်ရှားနေသည်!

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကဗျာရေးစပ်ခြင်းတွင် စိန်ခေါ်ရဲလိမ့်မည်ဟု... မင်းကို ဒီလောက် သတ္တိတွေ ဘယ်သူပေးလိုက်တာလဲ... ချင်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

မော့စီရဲက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ်ဆိုရင်တော့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိရမှာပေါ့။"

ချင်ဖုန်း မြင်လိုက်သောအခါ ဒါဟာ ကျင့်ယန်မြို့ရှိ မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်အပြင်ဘက်တွင် သူမြင်ခဲ့ဖူးသော စာပေစစ်ဆေးခြင်း မီးဖိုဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။

"ဒါက စာပေစစ်ဆေးခြင်း မီးဖိုပဲ။ ကဗျာရဲ့ အရည်အသွေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ ကဗျာတွေကို ရေးပြီး အထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ရင် မီးခိုးဖြူတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။"

"တစ်ကျန့်ကနေ သုံးကျန့်အထိ မြင့်တက်တဲ့ မီးခိုးဖြူက သာမန်ပစ္စည်းကို ညွှန်ပြတယ်။ လေးကျန့်ကနေ ခြောက်ကျန့်အထိက တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းကို ညွှန်ပြပြီး ခုနစ်ကျန့်ကနေ ကိုးကျန့်အထိကတော့ နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းကို ညွှန်ပြတယ်။"

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့တစ်ဖက်စီက လူဆယ်ယောက်စီ ထုတ်မယ်။ ကဗျာတွေကို ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် မီးခိုးဖြူရဲ့ စုစုပေါင်းအမြင့်ကို အခြေခံပြီး အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြမယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ ဆရာချင်။"

ဒါဆို ဒီကောင်က ဒီအကြံအစည်ကို စိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားတာကိုး... ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့၏ စုဆောင်းမှုမှာ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်။

မော့စီရဲ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သူ၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော သက်ရောက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် သာယာပညာသင်ကျောင်းကို အလုံးစုံအင်အားဖြင့် လွှမ်းမိုးရန် ရည်ရွယ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

'စာပေဝိုင်းဖွဲ့ပွဲမှာ လူတိုင်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ သူတို့ ဒီတိုက်ပွဲကို ရှုံးနိမ့်သွားရင် သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက မလွဲမသွေ ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါက လာမယ့် တော်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်။'

'တစ်ဖက်မှာလည်း တိုက်ပွဲမတိုင်ခင် ကြောက်ရွံ့မှုပြရင်လည်း သူတို့အတွက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။'

ချင်ဖုန်းက ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ရမှန်းမသိဘဲ တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မော့စီရဲက စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

" ဆရာချင် ကြောက်နေတယ်ဆိုရင်တော့ သာယာပညာသင်ကျောင်းက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလို့ရတယ်။ ဒီက ဘယ်သူမှ များများစားစား ပြောမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါသေချာတယ်။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လမ်းဘေးကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ပညာတတ်တွေကတော့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက လူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူးလေ။"

ချင်ဖုန်း တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် သူ၏နောက်မှ လုရုံက စကားပြောလာသည်။

"ဒါဆို ယှဉ်ပြိုင်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို ဆရာချင်ကို စော်ကားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဆရာချင်က အရင်က ကျွန်တော်တို့ကို ပြောဖူးတယ်။ ပညာတတ်တွေကြားမှာ အမြင့်အနိမ့် မခွဲခြားဘူးတဲ့။ လောကကြီးအတွက် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိနေသမျှ ဘယ်သူမဆို စာသင်လို့ရတယ်တဲ့။"

"ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားတို့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းကို မကြောက်ဘူး။"

စာကြောင်းတိုင်းက မယိမ်းမယိုင်သော စကားဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်!

ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားအုပ်စုကို ကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ အလေးအနက် ဆိုသည်။

"ဒီပြိုင်ပွဲကို သာယာပညာသင်ကျောင်းက လက်ခံတယ်။"

မော့စီရဲ၏ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားပြီး သူ မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ မင်းတို့ကို စောင့်နေမယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လူများကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မင်းသားက ချဉ်းကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ညီကို ချင်၊ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လူများက မောက်မာပြီး အာဏာပြကြသော်လည်း သူတို့မှာ ထိုသို့ဖြစ်ရန် အရင်းအနှီး ရှိသည်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက ဂုဏ်သတင်းကြီးသော နောက်ခံမှလာကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက လက်ရေးလက်သားနှင့် စာပေကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ အသိပညာက ကျယ်ပြန့်ခြင်း မရှိသော်လည်း ပညာတတ်အများစုထက် သာလွန်သည်။

အကယ်၍သာ ဒီလိုမဟုတ်ခဲ့လျှင် မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ နန်းတွင်းတွင် အမှုထမ်းရန်အတွက် အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ အရည်အချင်းရှိသူများကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ရွေးချယ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချင်ဖုန်းက ဒီအချက်ကို နားလည်သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေတွင် တိုက်ပွဲကို ရှောင်ရှားရန် ရွေးချယ်ခြင်းက ဆင်းရဲသားနောက်ခံမှ ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုသာ ကျဆင်းစေလိမ့်မည်။

ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်သာ ကြေမွသွားခဲ့လျှင် သူတို့က သာမန်ဘဝတစ်ခုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။ ဒါက သူ မျှော်လင့်နေတဲ့ ရလဒ် မဟုတ်ဘူး။

ချင်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ သူတို့ကို ယုံတယ်။"