ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးလမ်း

ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲကို ကောင်းကင်ပျံ နန်းဆောင်၏ အကြီးဆုံး စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျင်းပပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် ပွဲတော်စားပွဲများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးများက စင်မြင့်ပေါ်တွင် လှပစွာ ကခုန်နေကြပြီး သူတို့၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံရိပ်များက စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် လူအုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုက အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် လှပသော အမျိုးသမီးများအပေါ်တွင် သိပ်မရှိဘဲ သာယာပညာသင်ကျောင်းနှင့် အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းကြားမှ မကြာမီဖြစ်ပွားတော့မည့် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

အစောပိုင်းက မော့စီရဲက ဆရာချင်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ပြီး နိမ့်ကျသော မျိုးရိုးမှ ပညာတတ်များက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ပြင်းထန်သော စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက သူတို့အတွင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့က ယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ရှုံးနိမ့်ပြီး ဆရာချင်နှင့် သာယာပညာသင်ကျောင်းကို အရှက်ရစေမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ဒါ့အပြင် သူတို့၏ သာမန်ပြည်သူများမှ ဆင်းသက်လာသော ဆင်းရဲသည့်နောက်ခံက အစွမ်းထက်ပြီး ဩဇာလွှမ်းမိုးသူများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သဘာဝအတိုင်းပင် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ချင်ဖုန်းက သူတို့ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို မသိသော်လည်း အရိပ်အမြွက်အချို့ကိုတော့ သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အရှင်းလင်းဆုံး သက်သေမှာ ပွဲတော်စားပွဲပေါ်မှ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် သေရည်များက အသင့်ရှိနေသော်လည်း အစောပိုင်းက လူ့ဂွစာကောင်လေးကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်က သူတို့ကို တွန့်ဆုတ်သွားစေသည်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ကုန်သွားသော်လည်း စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာကို တစ်ယောက်မှ မထိကြပေ!

မင်းသားက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ မစားကြတာလဲ။"

လုရုံက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး မသက်မသာ ဖြစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မလာခင်က စားခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဒါကြောင့် အခု ဗိုက်မဆာတော့လို့ပါ။"

သတ္တိအရှိဆုံး လုရုံပင် ဒီလိုဖြစ်နေလျှင် ကျန်လူများအကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

ဒီလို စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် တင်းမာမှုများ လွှမ်းခြုံနေသော အငွေ့အသက်ကြားတွင် ကဗျာရွတ်ဆိုပွဲက စတင်တော့မည်ဖြစ်သည်။

စင်မြင့်ပေါ်မှ အမျိုးသမီးများက ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကဗျာစာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မော့စီရဲက စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာသည်။

"ဒီယှဉ်ပြိုင်ပွဲကို ငါတို့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက အဆိုပြုခဲ့တာဆိုတော့ ငါ့ကိုပဲ ဦးဆောင်ခွင့်ပေးပါ။ သာယာပညာသင်ကျောင်းက လူတွေ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ် ဟုတ်တယ်မလား။"

ချင်ဖုန်းက ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပညာတတ်များဘက်သို့ စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

"ဆက်လုပ်ပါ သခင်ကြီးမော့။"

မော့စီရဲက ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။"

သူက အလင်းရောင်ဖြူများဖြင့် တောက်ပနေသော စာပေရတနာလေးပါးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နဂါးနှင့်မြွေများ လူးလွန့်နေသကဲ့သို့ သူ၏စုတ်တံဖြင့် စတင်ရေးသားလိုက်သည်။

မော့စီရဲက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်း၏ ကြီးကြပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရခြင်းက သူသည် သာမန်အရည်အချင်းရှိသူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ တကယ့်အသိပညာနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သဘာဝအတိုင်းပင် ဆိုလိုနေသည်။

ကဗျာပြီးဆုံးသွားပြီး အမွှေးတိုင်မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးဖြူများက ငါးကျန့်အထိ မြင့်တက်လာပြီး ဒါဟာ ရှားပါးသော လက်ရာမြောက်ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်!

အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက ချီးကျူးထောပနာပြုကြပြီး သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများကတော့ ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ အချို့က လက်သီးကိုဆုပ်ထားပြီး အချို့ကတော့ သူတို့၏ ဘောင်းဘီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။

အားလုံးက မော့စီရဲ၏ ကဗျာအကြောင်းအရာကြောင့်ပင်! သူက အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းကို ဖီးနစ်ငှက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပညာတတ်များကိုတော့ ကြက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။

ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းသည်- ကြက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူတို့ ဘယ်တော့မှ ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ်သို့ မြင့်တက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သရော်လှောင်ပြောင်မှုက သိသာထင်ရှားလှသည်။

လူအုပ်က လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးနေကြစဉ် သူတို့၏ မျက်လုံးများက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ပညာတတ်များထံသို့ မမှားနိုင်သော လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် လှည့်သွားသည်။

ကဗျာဆိုသည်မှာ ခံစားချက်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အဖော်ပြနိုင်ဆုံးသော အနုပညာပုံစံဖြစ်ပြီး မော့စီရဲ၏ အပြုအမူများက သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ပညာတတ်များ၏ ယုံကြည်မှုကို ချေမှုန်းရန် ရည်ရွယ်သည်!

"တခြားသူတွေကို စိတ်အားထက်သန်စေဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ လက်ရာလေးကို တင်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပညာသင်ကျောင်းက ဘယ်သူက ရှေ့ထွက်လာမလဲလို့ မေးခွင့်ပြုပါခင်ဗျာ။"

ထိုစကားများ ကျဆင်းသွားသည်နှင့် သာယာပညာသင်ကျောင်းဘက်ခြမ်းက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက အခြေအနေကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

'ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး။ ကဗျာဆိုတာက ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြဖို့၊ နှလုံးသားထဲကနေ စကားပြောဖို့ပဲ။ သူတို့ရဲ့ စာပေမာနတရားသာ ပျက်စီးသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ထုတ်လုပ်နိုင်တော့မှာလဲ။'

အန်းယာ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။ သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ဆရာမတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမက အားပေးစကားများ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုစကားများက ပင်လယ်ထဲသို့ ကျောက်တုံးများ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူကမှ တုံ့ပြန်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

အပေါ်ထပ်တွင်တော့ မင်ဧကရာဇ်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်မိခြင်းကို မထိန်းနိုင်ပေ။ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ မော့စီရဲ၏ လှည့်ကွက်များက လူတိုင်းအတွက် သိသာထင်ရှားသည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီလို အကွက်လေးတစ်ခုကိုတောင် မခံနိုင်ဘူးဆိုလျှင် သူတို့က တကယ့်အရည်အချင်းနဲ့ အသိပညာတွေ ပိုင်ဆိုင်ပြီး နန်းတွင်းကို ဝင်ရောက်လာရင်တောင် နိုင်ငံရေးပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ အရေးမပါတဲ့သူတွေအဖြစ်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်။

မင်ဧကရာဇ်က မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဆင်းရဲသားနောက်ခံက ပညာတတ်တွေကို နန်းတွင်းကို ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ကတော့ အရမ်းစောလွန်းသေးပုံပဲ။"

သူ့ဘေးတွင် မိန်းမစိုးလီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ချင်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖြစ်ရပ်များက မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မော့စီရဲ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးက ထင်ဟပ်နေပြီး သူက ဆက်ပြောသည်။

"သာယာပညာသင်ကျောင်းက ပညာတတ်တွေ စိတ်ကူးကုန်သွားပြီး လက်ရာမြောက်တစ်ခုကို မထုတ်လုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ ငါ့ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေကိုပဲ ကဗျာဆက်စပ်ခိုင်းပြီး ကျန်လူတွေအတွက် အချိန်ကုန်သက်သာအောင် လုပ်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။"

ထိုစကားနှင့်အတူ သူက သူ၏ လူများကို အချက်ပြလိုက်သည်။ ယုံကြည်မှုရှိသော အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက ဒါကို သူတို့၏ အလှည့်အဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်ကာ သူတို့၏ ကဗျာများကို အမွှေးတိုင်မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။

ကဗျာအများစုမှာ နှစ်ပိုဒ် သို့မဟုတ် သုံးပိုဒ်ရှည်ပြီး နှစ်ပုဒ်မှာတော့ လေးပိုဒ်ပါသည်။ ကဗျာရေးခြင်းမှာ ပညာတတ်များအတွက် အဓိကလုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရပ်စဲတာကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ဒီလိုရလဒ်များ ရရှိခြင်းက ပျမ်းမျှအထက်တွင် ရှိနေသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများက ဒီတိုက်ပွဲတွင် အောင်မြင်မှုမှာ သူတို့လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေကြသည်။ ချင်ဖုန်းက လက်ရာမြောက်တစ်ခုကို ထုတ်လုပ်နိုင်ရင်တောင် သာယာပညာသင်ကျောင်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီပြိုင်ပွဲက အရေအတွက်နဲ့ ဆိုင်တယ်!

ရှုံးနိမ့်သွားသော ကျိန်စာသင့်သူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ထိုနိမ့်ကျသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့ ကောင်းမွန်သော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုတောင် မထုတ်လုပ်နိုင်လောက်ဘူး!

ဒီလိုစိတ်ထဲတွင် တွေးရင်း သခင်လေးကျန်းက တိုက်ရိုက် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ မတိုက်ရဲဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် အရှက်ရစရာတွေ မဖြစ်ခင် စောစောစီးစီး အရှုံးပေးလိုက်လို့ရတယ်။"

"ဟုတ်တယ်။ ဒီတိုက်ပွဲရဲ့ ရလဒ်က မင်းတို့ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက တံဆိပ်ခတ်ပြီးသားပဲ။"

"သာမန်လူတွေက စာသင်ရဲကြသေးတယ်။ တကယ်ပဲ လောကကြီးပေါ်က ဟာသကြီးတစ်ခုပဲ။"

လှောင်ရယ်သံများက မရပ်မနား ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ဆင်းရဲသားကျောင်းသားများ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ဆူးများကဲ့သို့ စိုက်ဝင်နေသည်။

သို့သော် ဒီအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်းက စကားပြောလာသည်။

"ဆင်းရဲသား ပညာသင်ကျောင်းကို တည်ထောင်တုန်းက ငါ မင်းတို့ကို သင်ပေးခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးသင်ခန်းစာကို မှတ်မိကြသေးလား။"

ပညာသင်ကျောင်းက တိုးချဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သာယာပညာသင်ကျောင်းဟု အမည်ပြောင်းလိုက်သော အခါ ကျောင်းသားသစ်များက သဘာဝအတိုင်း ပေါများစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ဘယ်အချိန် ရောက်လာသည်ဖြစ်စေ ချင်ဖုန်း သင်ကြားပေးခဲ့သော ပထမဆုံးသင်ခန်းစာမှာ ကျောင်းသားများကြားတွင် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုကြပြီး တစ်ယောက်မှတစ်ယောက်သို့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့ကြသည်။

အစောဆုံးလူအုပ်စုက သူတို့၏ ခေါင်းများကို မော့လိုက်ကြသည်။ ချင်ဖုန်း၏ ပဲ့တင်ထပ်နေသော စကားလုံးများက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ကြားယောင်လာသည်။

"မိုးကောင်းကင်က ကြီးကျယ်တဲ့ တာဝန်တွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်အပေါ် ပေးအပ်တော့မယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး သူ့ရဲ့စိတ်ကို ကြမ်းတမ်းစေရတယ်..."

အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပေါ်လာသော်လည်း တစ်ယောက်မှ ချင်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ချင်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ဆိုသည်။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ မွေးဖွားခြင်းက သူတို့ရဲ့ စမှတ်ကိုသာ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဆုံးကိုတော့ အမိန့်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ့မျက်စိထဲမှာတော့ မင်းတို့က အဲ့ဒီအခွင့်ထူးခံ ကလေးတွေထက် မနိမ့်ကျသလို တကယ်တမ်းမှာတော့ သူတို့ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်လိုအပ်ချက်ကတော့ မင်းတို့က အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားရမယ်။"

"ခူကောင်တစ်ကောင်တောင် တစ်နေ့မှာ လိပ်ပြာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ငါးကြင်းတစ်ကောင်တောင် နဂါးတံခါးကို ခုန်ကျော်နိုင်သေးရင် မင်းတို့ကရော ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ။"

သူ၏စကားများက ကျောင်းသားများ၏ နားထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ့ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ လှောင်ရယ်သံများက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မော့စီရဲ၏ အမူအရာပင်လျှင် မည်းမှောင်သွားကာ မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားသည်။

အားလုံးက ချင်ဖုန်း၏ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းကျော်ကြားလွန်းသောကြောင့်ပင်! သူ တစ်ယောက်တည်း အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းကို မရှုံးနိမ့်ဘဲ စိန်ခေါ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းမှာ ယနေ့ထိတိုင် အမျိုးသား ပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မော့စီရဲ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

"သူ လက်မလျှော့သေးဘူးလား။"

ဟုတ်တယ် ချင်ဖုန်းက လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး! သာယာပညာသင်ကျောင်းမှ ကျောင်းသားများ၏ ကြမ်းတမ်းသောအစွန်းများက အတိတ်က အခက်အခဲများကြောင့် ချောမွေ့သွားခဲ့ရာ သူတို့မှာ ရှေ့ဆက်တိုးရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

ဒါဆိုရင်တော့ သူကိုယ်တိုင် သူတို့ကို သတ္တိပေးရမှာပေါ့!

စာရေးမီးဖိုထံသို့ ရောက်သောအခါ စိတ်တစ်ချက်ဖြင့် စာပေရတနာလေးပါးက ခုန်ထွက်လာပြီး ဗလာစာလိပ်တစ်ခုက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်!

ချင်ဖုန်းက စုတ်တံကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏အတွင်းမှ စာပေချီစွမ်းအင်များက မြင့်တက်လာပြီး စုတ်တံထိပ်တွင် စုဝေးသွားသည်။ သုံးလက်မရှည်သော စုတ်တံထိပ်က ရုတ်တရက် မျက်စိကျိန်းလောက်သော ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းက ဗလာစာလိပ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်စာလုံးများ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ကြသည်။

"ရွှေခွက်ထဲက သေရည်စစ်က ဒင်္ဂါးတစ်သောင်းတန်တယ်၊"

"ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပေါ်က ဟင်းလျာက အသပြာတစ်သန်း တောင်းတယ်။"

"ငါ့တူနဲ့ခွက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ် စားလို့မဝင် သောက်လို့မရ..."

"ငါ့ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ် အရပ်လေးမျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း အချည်းနှီးပဲ။"

"မြစ်ဝါကို ဖြတ်ကူးချင်ပေမဲ့ ရေခဲတွေက လမ်းပိတ်ဆို့နေတယ်၊"

"ထိုက်ဟန်တောင်တန်းကို တက်ချင်ပေမဲ့ ကောင်းကင်က နှင်းတွေနဲ့ မမြင်ရဘူး..."

"ချောင်းကမ်းနံဘေးမှာ ပျင်းရိစွာ ငါးမျှားတံကို ကိုင်ရင်း ထိုင်နေချင်တယ်-"

"ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် လှေတစ်စင်းစီးပြီး နေမင်းဆီ ရွက်လွှင့်ဖို့ အိပ်မက်မက်လိုက်တယ်။"

"ခရီးလမ်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်၊"

"ခရီးလမ်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်။"

"လမ်းခွဲတွေ အများကြီးရှိနေတယ်-"

"ငါ ဘယ်လမ်းကို လိုက်ရမှာလဲ..."

"တစ်နေ့မှာတော့ ငါဟာ လေပြင်းကိုစီးပြီး လှိုင်းလုံးကြမ်းကို ချိုးဖျက်မယ်၊"

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တိမ်တိုက်ရွက်ကို တည့်မတ်စွာ လွှင့်ထူပြီး နက်ရှိုင်းလှတဲ့ ပင်လယ်ကို တံတားခင်းမယ်။"

ကဗျာပြီးဆုံးသွားသည့်အခိုက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး ညကို နေ့ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသွားစေသည်။

စာရေးမီးဖိုမှ မီးခိုးဖြူများက ကိုးကျန့်အမြင့်သို့ တက်သွားပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်နေသည်!

လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ချင်ဖုန်းက စုတ်တံကို ချထားပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ရှေးခေတ်က ကြီးကျယ်တဲ့အမှုတွေကို ပြီးမြောက်ခဲ့သူတွေဟာ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိရုံတင်မကဘူး။ သူတို့မှာ မယိမ်းမယိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း ရှိခဲ့ကြတယ်။"