ဒါတွေက မင်းရဲ့ စစ်ကူတွေလား

အက်ပဲလ်သည် ဤမျှ ခါးသီးသော ခရီးစဉ်ကို တွေ့ကြုံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် လူတစ်ထောင် ပါဝင်သော တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ကုန်းများ ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ၏ ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိကာ သူ၏ အိမ်ကို ကျူးကျော်ခဲ့သော ဆိုးယုတ်သည့် အိုဂါများကို မောင်းထုတ်ရန် ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိခဲ့သည်။

ခရီးစဉ်အတွင်း ယာဉ်တိုက်မှုများနှင့် အစည်းအရုံး အဖွဲ့ဝင်များကြား ဒေါသတကြီး သတ်ဖြတ်မှုများ ကဲ့သို့သော မတော်တဆမှု အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း အလုံးစုံ ခြုံကြည့်လျှင် အတော်လေး အဆင်ပြေခဲ့သည်။

နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့် အမျှ သူတို့၏ ခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိခါနီးတွင် သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ...

ဂိုဘလင်များ၊ ဂနိုမ်းများနှင့် ခွေးခေါင်းလူသားများ၏ အရေအတွက် လျော့နည်းလာခြင်းပင်။

အချို့မှာ တိုက်ပွဲများတွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည် သို့မဟုတ် ဘီးတယ်လ်မွန်များ၏ တိုက်ချေခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အဓိက မြေအောက်ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းငယ်တစ်ခုတွင် ပြေးလွှားသွားလာပြီးနောက် အများအပြား ပျောက်ဆုံး သွားကြသည်။

ထို့ထက်ပင် များစွာသောသူတို့မှာ ညဘက် အိပ်စက်ပြီးနောက် နိုးထမလာကြတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့် သူတို့ နိုးထမလာကြသနည်း။ အက်ပဲလ် မသေချာခဲ့ပေ။ သူက သူတို့ ဖျားနာနေကြသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် အစာအနည်းငယ်သာ စားပြီး အိပ်ချိန် အနည်းငယ်သာ ရရှိကြသည်။ သူတို့သည် ရေသောက်ခြင်းပင် မပြုလုပ်ကြပေ။ သူတို့ မဖျားနာပါက ထူးဆန်းနေလိမ့်မည်။

တပ်ဖွဲ့ သေးငယ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ ရသောအခါ အက်ပဲလ် ဝမ်းနည်းသွား၏။ သူသည် နောင်တနှင့် အပြစ်တင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ သူတို့က သူ့ကို မကူညီခဲ့ပါက သူတို့သည် ဤခြောက်သွေ့သော မြေများတွင် သေဆုံးကြမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအရာများသည် ရာပေါင်း များစွာသော အသက်များပင်။

အက်ပဲလ် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ညည်းတွားနေစဉ် အစိမ်းရောင်အသားအရေ ရှိသော စစ်သည်တော်များ ကမူ မည်သည့် အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပြုမူကြသည်။ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေကြပြီး မေးခွန်းများပင် မေးမြန်းနေကြသည်။

"ငါတို့ ဘာလို့ မရောက်သေးတာလဲ။"

"ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးနေရတာလဲ။ ငါတို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကတည်းက ခရီးသွားနေကြတာ။ အိုဂါတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ငါမစောင့်နိုင်တော့ဘူး။"

"အိုးဘုရားရေ၊ ဂိမ်းထဲက ပုံရိပ်ယောင် အစစ်အမှန်ပုံဖော်မှုက ခရီးသွားတာကို ဒီလောက်တောင် လက်တွေ့ကျအောင် လုပ်ထားတာလား။"

"မစ်ရှင်တစ်ခုလုပ်ဖို့ ငါတို့ သုံးရက်တောင် ခရီးသွားခဲ့ရတယ်။ ငါ လက်လျှော့လိုက်ပြီ။"

"ကျစ်... အမ်ပီစီကို မင်းပြောတာ မကြားစေနဲ့။ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထား။ စိတ်နှစ်မြှုပ်ထား။"

အက်ပဲလ် သူတို့ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အိုဂါများနှင့် တိုက်ခိုက်လိုသော သူတို့၏ ဆန္ဒကိုမူ သူခံစားမိသည်။

အက်ပဲလ်က သူတို့သည် အလွန်ကောင်းသော သတ္တဝါများဟု ထင်ခဲ့သည်။

"ရွာသူကြီး။ ရွာသူကြီး။ သတ္တဝါတွေ လာနေကြပြီ။"

အော့ခ်တစ်ကောင် သူ့ဆီ ပြေးလာ၏။ ရှေ့လမ်းကို ကင်းထောက်ရန် အက်ပဲလ် လွှတ်လိုက်သောသူ ဖြစ်သည်။

"သူတို့က အိုဂါတွေလား။"

အက်ပဲလ် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူတို့သည် ရွာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေသည့်အတွက် အကယ်၍ အိုဂါများ ရွာထဲတွင် ရှိနေသေးပါက သူတို့ကို မြင်တွေ့ပြီးလောက်ပြီ။

"ဟုတ်တယ်၊ အိုဂါတွေ။ အိုဂါတွေ အများကြီးပဲ။"

အက်ပဲလ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်သည်၊ "စစ်သည်တော်တို့၊ နိုးကြ။ နိုးကြ၊ အိုဂါတွေ ရှိနေတယ်။ သူတို့က ငါတို့ ဆီကို တိုက်ခိုက်လာနေကြပြီ။"

အက်ပဲလ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော အနီးဆုံးဂနိုမ်းကို တွန်းလိုက်သည်။ အက်ပဲလ် မည်သို့ပင် အော်ဟစ်စေကာမူ ထိုဂနိုမ်းက တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ အသက်ရှူသံသာ မရှိခဲ့ပါက အက်ပဲလ်က ထိုဂနိုမ်း သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မိလိမ့်မည်။

ဂနိုမ်းကို နှိုးမရသောအခါ အက်ပဲလ်၏ နှလုံးသား လေးလံသွား၏။ ရောဂါတစ်ခုခုက ဤရဲရင့်သော စစ်သည်တော်ကို သေဆုံးစေခဲ့သလော။

အက်ပဲလ် စိတ်ဓာတ်ကျမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်ထပ် အိပ်ပျော်နေသော ဂနိုမ်းဆီသို့ အလျင်စလို သွားနေစဉ် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွင် နစ်မြောနေရန် အချိန် မဟုတ်တော့ပေ။

"နိုးပါ။ စစ်သည်တော်၊ နိုးပါ။" အက်ပဲလ်က ဂနိုမ်းကို လှုပ်နှိုးရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ အခြေအနေတွေက ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။"

အက်ပဲလ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငိုကြွေးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့် သူ၏ မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်၏။ သူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေစဉ် အမှောင်ထဲမှ သံချပ်ကာအနက်ရောင်ဝတ် ဂနိုမ်းတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ" အာသာက အက်ပဲလ်ကို မေးလိုက်သည်။

အက်ပဲလ်သည် "အာသာ" ဟူသော စကားလုံးကို နားမလည်သော်လည်း ဂနိုမ်းနှင့် သူ၏ သေစေနိုင်သော ဩဇာအရှိန်အဝါကိုမူ သူမှတ်မိသည်။

"အိုဂါတွေ လာနေကြပြီ။ မင်းရဲ့ အဖော်တွေက ဘာလို့ နိုးမထကြတာလဲ" အက်ပဲလ်က အာသာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦး တွေ့ရှိသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခဏနေပါဦး။ ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ပြီး သူတို့ကို ဆွေးနွေးချက် ဖိုရမ်ပေါ် တက်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

အက်ပဲလ်က "ဖုန်းခေါ်"နှင့် "ဆွေးနွေးချက်ဖိုရမ်" ဆိုသည်မှာ အဘယ်အရာ ဖြစ်သည်ကို မေးမြန်းလိုသော်လည်း သူက အာသာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အက်ပဲလ် တုန်လှုပ်သွား၏။ သူချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "စစ်သည်တော်။ စစ်သည်တော်။"

အက်ပဲလ် အော်ဟစ်နေစဉ် အခြားဂိမ်းမာများ သူ၏ အပြုအမူကို သတိပြုမိပြီး အကြောင်းရင်းကို သိရှိရန် ရောက်လာကြသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

"အိုဂါတွေ တိုက်ခိုက်နေတာလား။"

အက်ပဲလ် စိုးရိမ်နေ၏။ သူက လဲကျနေသော စစ်သည်တော် အများအပြားနှင့် သူ၏ ပတ်လည်တွင် စုရုံးနေသော ဂိမ်းမာအနည်းငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့သည် လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။ ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"အိုဂါတွေ လာနေကြပြီ။" အက်ပဲလ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘာရယ်။ ဘာစောက်ရေးတွေလဲ။"

"တခြားသူတွေကို နှိုးလိုက်ကြ။"

"ညသန်းခေါင်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား။ စောက်သုံးမကျတဲ့ ဂိမ်းထုတ်လုပ်သူက ဒီအချိန်မှာ ဇာတ်လမ်းပိုင်း အန်နီမေးရှင်းကို ဖွင့်ရသေးတယ်။"

"ဘုရားရေ။ ငါ အိပ်တော့မလို့ပဲ။"

ဂိမ်းမာများ အော်ဟစ်ကြပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သွားကြသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း အသက်ရှူနေကြ၏။

အိပ်ပျော်သွားကြသလား။

အက်ပဲလ် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်ကို မထိန်းချုပ် နိုင်တော့ပေ။ သူကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်၏။

"ရွာသူကြီး၊ မငိုပါနဲ့။"

နိုးထလာသော အော့ခ်အချို့ သူတို့၏ သံချပ်ကာ အတုများကို ဝတ်ဆင်ကြပြီး အက်ပဲလ်ကို "လက်နက် တပ်ဆင်ကြစို့။ အိုဂါတွေ လာနေကြပြီ"ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

အော့ခ်တစ်ဦးက ဂိမ်းမာတစ်ဦးထံမှ ဓားတစ်ချောင်းကို လုယူပြီး အက်ပဲလ်အား ကမ်းပေးလိုသည်။ သူလုယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းက လှုပ်မရပေ။

သူအစွမ်းကုန် အားစိုက်ထုတ်သော်လည်း ဓားက လှုပ်မရပေ။

သူတို့၌ ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ အားလုံးကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ရှေ့ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းမှ လျင်မြန်သော ခြေသံများကို ကြားနေရ၏။

ဘီးတယ်လ်မွန်ကြီး သုံးစီး ဆူညံစွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြူးကောင်ကဲ့သို့ ဆူးများ ရှိကြသည်။

ဘီးတယ်လ်မွန် တစ်စီးစီ၏ အပေါ်တွင် အိုဂါဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိနေကြသည်။ စုစုပေါင်း အိုဂါ ၅၀ ရှိ၏။

အိုဂါများသည် အရပ်မြင့်မားပြီး အော့ခ်များသည် သူတို့၏ ပခုံးအထိသာ ရှိကြသည်။ အဖြူရောင် ၊ အပြာရောင်နှင့် အနီရောင်အိုဂါများ ရှိသော်လည်း သူတို့ အများစုမှာ မီးခိုးရောင် ဖြစ်ကြသည်။

အိုဂါတစ်ဦးစီတွင် ကြီးမား တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများ ရှိပြီး အလွန်အားကောင်းပုံ ရ၏။ သူတို့သည် ဓားကြီးများနှင့် တင်းပုတ်များကို ကိုင်စွဲထားသည့်အခါ အလွန်ခန့်ညားနေကြသည်။

အရပ်မြင့်မားသော အိုဂါတစ်ဦး ဂိမ်းမာများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ရပ်နေသော အက်ပဲလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မထီမဲ့မြင် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါတွေက မင်းရဲ့ စစ်ကူတွေလား"ဟု မေးလိုက်သည်။