ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ တည်ရှိမှု

နောက်တစ်နေ့၊ မနက်စောစော….

ယန်ကျန့်က တာချန်းမြို့ရှိ ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး နာရီအနည်းငယ်သာ အိပ်စက်ပြီးနောက် နိုးထလာသည်။

အိပ်ရာထဲ လှဲလျောင်းရင်း သူသတိပြန်လည်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး နိုးထလာမှု၏ မငြိမ်သက်မှုက တစ်ရက်ကြာ ဖိနှိပ်ပြီးနောက်မှာ လျော့ကျသွားသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူသာ တစ္ဆေများ၏ စွမ်းအားများကို အလွဲသုံးစားမလုပ်လျှင် တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှု ပြဿနာက ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူသာ တစ္ဆေစာတိုက်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးမည်ဆိုလျှင် တစ္ဆေများ၏ စွမ်းအားများကို မသုံးဘဲနေဖို့က ရှင်းလင်းစွာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ ရောနှောလျက် ယန်ကျန့်က ထပြီး ရေချိုးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

သို့သော် မှန်ထဲတွင် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပသော အနီရောင်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မှိန်ဖျော့သော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့အမြင်အာရုံက ပုံမှန်ပင်။

ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေအတွက်တော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရှင်းလင်းစွာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။

သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဘယ်လိုလုပ် တောက်ပတဲ့အနီရောင်ဖြစ်ပြီး အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နိုင်မှာလဲ။

"တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ တိုက်စားမှုက ပြန်မပြင်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်။ ဟွမ်ကျီယာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လှည့်စားခြင်းတစ္ဆေကို သုံးပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ရင်တောင် ဒါကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ လှည့်စားခြင်းတစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားက သဘာဝလွန်အင်အားတွေကြောင့် တိုက်စားခံထားရတဲ့ နေရာတွေကို သက်ရောက်မှုမရှိနိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့်က သူ့မျက်လုံးတွေကို ထိလိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးအိမ်တွေကို ထိလိုက်တာက မျှော်လင့်ထားတဲ့ လှုံ့ဆော်မှုခံစားချက်ကို မရရှိခဲ့ဘူး။

ပိုပြီးတော့ အေးစက်၊ ထုံကျင်နေသည်—မျက်လုံးတွေက သူ့ဟာမဟုတ်သလိုပဲ၊ ဘာခံစားမှုမှမရှိဘူး။

ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် သူ့မျက်လုံးတွေက လုံးဝတိုက်စားခံရပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးတစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင် သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်းပွင့်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေရတော့မည်၊ မျက်လုံးမှိတ်ထားရင်တောင် အမြင်အာရုံကို မပိတ်ဆို့နိုင်တော့ဘူး။

သက်ရှိသတ္တဝါတွေရဲ့ မျက်ခွံတွေက တစ္ဆေမျက်လုံးတွေရဲ့ အမြင်အာရုံကို မဟန့်တားနိုင်ဘူးလေ။

အဲ့ဒီအဆင့်က နိုးထလာမှုရဲ့ အဆုံးစွန်ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေကို အရင်ဖြေရှင်းသင့်လား ဒါမှမဟုတ် အတင်းတွန်းပြီး တစ္ဆေစာတိုက်ကို ဆက်လက်စုံစမ်းစစ်ဆေးသင့်လား။"

ယန်ကျန့်က ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးရင်း ထူးဆန်းတဲ့အနံ့က ဆေးကြောခံလိုက်ရသည်၊ သို့သော် သူက သူ့စိတ်ထဲမှာ နောက်လုပ်ဆောင်မယ့်အရာတွေကို စီစဉ်နေသည်။

"အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒုက္ခကြီးကြီးမားမားနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် ငါဂီတသေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ငါ့အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အတင်းအကျပ် သက်တမ်းတိုးနိုင်တယ်။ ငါဘာမှမလုပ်ဘဲ တစ္ဆေစာတိုက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတာကို ရပ်ပြီး တာချန်းမြို့မှာပဲ ဒုက္ခမရှာဘဲ နေလို့လည်းရတယ်။ ငါသာ အေးအေးဆေးဆေးနေရင် ဒီအခြေအနေကို အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်။"

သူက မျက်လုံးကို အနည်းငယ်မှိတ်လိုက်သည်။

အခု သူ့ရှေ့မှာ လမ်းသုံးသွယ် ရှိနေသည်။

ပထမတစ်ခုက တစ္ဆေနိုးထလာမှုကို ဖိနှိပ်မယ့် နည်းလမ်းကို ဆက်လက်ရှာဖွေဖို့။

ဒုတိယတစ်ခုက တစ္ဆေစာတိုက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့။

တတိယတစ်ခုက တာချန်းမြို့မှာ အောင်းနေပြီး တတ်နိုင်သမျှ အသက်ရှည်ရှည်နေဖို့။

ဒါပေမဲ့ တတိယလမ်းကတော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ယန်ကျန့်မှာ တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ ကျိန်စာ ရှိနေသေးသည်၊ သူရက်ပေါင်းကိုးဆယ်အတွင်း အဲ့ဒီသစ်သားအိမ်အဟောင်းကို သွားပြီး သူ့တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ရမည်။

ဒါကြောင့် သူက ရပ်တန့်လို့မဖြစ်ဘူး။

"ဒါဆို ငါပထမနဲ့ ဒုတိယရွေးချယ်စရာကိုပဲ ရွေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။"

ယန်ကျန့်ရဲ့ တွေးခေါ်မှုက ရှင်းလင်းနေသည်၊ တစ္ဆေရဲ့ မသိမသာ လွှမ်းမိုးမှုက သူ့အပေါ်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

သူ့ရဲ့စိတ်ခံစားမှုတွေသာ ချို့တဲ့နေတာ၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုကတော့ ရှိနေတုန်းပဲ။

"တစ္ဆေမျက်လုံး နိုးထလာမှုကို ဖိနှိပ်မယ့် နည်းလမ်းရှာရတာ ခက်တယ်။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူ အားလုံးနီးပါးက ဒီစိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရတယ်။ ငါဌာနချုပ်ကို သွားပြီး ဝမ်ရှောင်မင်ကို ရှာကာ ရလဒ်တချို့ ရခဲ့ပေမယ့် သူက အခု တစ္ဆေမျက်လုံး နိုးထလာမှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။"

"အထူးသဖြင့် အခု ငါက တစ္ဆေမျက်လုံး နိုးထလာမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိဖို့ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကို လိုအပ်နေတော့ အခက်အခဲက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ဘာသာသူ တွေးနေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... တစ္ဆေစာတိုက်ထဲမှာ တစ္ဆေနိုးထလာမှုကို ဖိနှိပ်နိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီတံခါးခေါက်တစ္ဆေက တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကနေ ခေတ်သစ်အထိ နေထိုင်ခဲ့တယ်၊ လိုအပ်ရင် ငါအဲ့ဒီသဘာဝလွန်ဘတ်စ်ကားကိုလည်း စီးလို့ရတယ်။ အခြေအနေတွေ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားရင် ငါတစ္ဆေဗီရိုနဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ပြီးမြောက်နိုင်လောက်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုယ်ပိုင်တောင်းဆိုမှုတွေကို ပြောနိုင်လိမ့်မယ်။"

"အခြေအနေက ငါထင်ထားသလောက် ဆိုးရွားမနေပါဘူး။"

ဒီလိုတွေးရင်း သူတော်တော်လေး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ အခု သူကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်သေးတယ်—အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်!"

ရုတ်တရက် တစ်ယောက်ယောက်က ရေချိုးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ အထဲမှာ ရှိပါသလား။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ကျန်းလီချင်က ချီတုံချတုံနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ်နဲ့ မေးမြန်းလိုက်သည်၊ အပေါ်ထပ်ကနေ အသံတွေကြားရလို့ စိုးရိမ်ပြီး အမြန်လာကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။

လူနေအိမ်ရာရဲ့ လုံခြုံရေးအဆင့်က အရမ်းမြင့်မားသည်။

သူမက သူခိုးဝင်မှာကို မစိုးရိမ်ဘူး၊ အိမ်ထဲမှာ သဘာဝလွန်အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်တယ်၊ အဲ့ဒီလိုသာဖြစ်ရင် သူမက ချက်ချင်း အကူအညီတောင်းပြီး အော်ဟစ်ထွက်ပြေးလိမ့်မည်။

"ငါပါ၊ ရေချိုးနေတာ။"

ယန်ကျန့်ရဲ့ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းလီချင် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ ကျွန်မဝင်လာပြီး ကျောတိုက်ပေးရမလား။"

ပြီးတော့ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်၊ သူမရဲ့လေသံမှာ ညှို့ငင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မလိုဘူး၊ မင်းအချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတာ၊ ငါ့အခန်းထဲမှာ စောင့်နေ၊ ငါဖိုင်အသစ်တစ်ခု ဖွင့်စရာရှိတယ်၊ မင်းငါ့ကို မှတ်တမ်းတင်ပေး။"

ယန်ကျန့်က ထပ်ပြီးညွှန်ကြားလိုက်သည်၊ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း သူက ဖြစ်ရပ်တွေကို မှတ်သားထားပြီး ဒီတစ်ကြိမ် ဖူရှို့ဥယျာဉ်နဲ့ တစ္ဆေစာတိုက်က အဖြစ်အပျက်တွေက အထူးအရေးကြီးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

ကျန်းလီချင်က ပြန်ဖြေပြီး စိတ်သက်သာရာရစွာ ထွက်သွားသည်။

ရေချိုးပြီးနောက်...

ကျန်းလီချင်က ဖိုင်အသစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ယန်ကျန့်က သူမကို ကုမ္ပဏီကို ကားမောင်းပို့ပေးသည်။

"ကျန်းယန် ဘယ်မှာလဲ။ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူပျောက်သွားပြီလား။"

ကားမောင်းနေရင်း သူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရပြီး အခြေအနေကို မေးလိုက်သည်။

"သူမ ကုမ္ပဏီမှာ။ မနေ့က အလုပ်ဆင်းပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ ဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိဘူး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအသစ် ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ဝင်လာတယ်၊ ပမာဏတွေကလည်း အံ့ဩစရာကောင်းတယ်၊ နာမည်ကြီး နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီတချို့ဆီကတောင် ပါသေးတယ်။ အရာအားလုံးက အရမ်းရုတ်တရက်ဖြစ်သွားလို့ ကျန်းယန်က အချိန်ပိုဆင်းဖို့ ရွေးချယ်ပြီး ကုမ္ပဏီမှာပဲ နေခဲ့တယ်။"

ကျန်းလီချင်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံကနေ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမက ဒီနေ့ သိုးမွှေးထိုးဂါဝန်ရှည်တစ်ထည် ဝတ်ထားပြီး ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ သူမရဲ့ဂုဏ်ယူဖွယ်ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လမ်းသွားလမ်းလာရဲ့ အကြည့်ကိုမဆို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သို့သော် ကျန်းလီချင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူက သူမကို ပိုပြီးသဘောကျစေချင်သလိုမျို ယန်ကျန့်အပေါ်မှာ လှည့်လည်နေသည်၊ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူအကြောင်းပဲ ပြောနေသည်။

"မနေ့ညက ဟုတ်လား။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါနားလည်ပြီထင်တယ်။"

မနေ့ညနေက သူရဲကျန့်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တဲ့အချိန်ပဲ။

အချိန်ကိုအခြေခံပြီးတော့ ဒီရုတ်တရက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဆိုတာက သူအနိုင်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

သို့သော် ဒါတွေက အပိုအကျိုးအမြတ်တွေသာ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်က သိပ်ပြီးစိတ်မဝင်စားဘူး။

သူက ပိုက်ဆံမရှားတော့ဘူးလေ။

"လီယန်၊ ဖုန်းချွမ်း၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာနဲ့ သူတို့ကို ဆက်သွယ်လိုက်။ သူတို့ကို ငါ့ရုံးခန်းကို လာခိုင်းလိုက်၊ အိုး၊ ကျန်းဟန်ကိုပါ ထည့်လိုက်။"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရပါတယ်။"

ကျန်းလီချင်က သူ့နားဘေးက ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုယူကာ ခေါင်းညိတ်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို ရောက်သွားသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်။"

"ဥက္ကဋ္ဌယန်။"

ကုမ္ပဏီထဲ ဝင်ထွက်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက ယန်ကျန့်ကို အဆက်မပြတ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

တာချန်းမြို့က တက်ကြွမှုက အများကြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ရှန်ထုံမျှော်စင်ကတော့ ရှေ့ဆုံးမှာ ရှိနေသည်။ ဒီမှာရှိတဲ့ ရုံးဝန်ထမ်းတွေက အခုဆို တော်တော်လေးများပြားပြီး ဌာနအမျိုးမျိုးက လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

ကျန်းလီချင်က သူ့ဘေးကနေ လိုက်ပါလာပြီး လူငယ်ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးများစွာရဲ့ မနာလိုဝန်တိုတဲ့ အကြည့်တွေကြားကနေ အပေါ်ဆုံးထပ်တွေအတွက် သီးသန့်ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမက တရားဝင်အားဖြင့် ယန်ကျန့်ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဖြစ်ပေမယ့် ယန်ကျန့်နဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို လူတိုင်းသိကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ သူတို့ နာရီဝက်လောက်အတွင်း ရောက်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။"

ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ကျန်းလီချင်က အစောပိုင်းက ဖြစ်ရပ်တွေကို တင်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အိုး၊ ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"

ရုတ်တရက် ကျန်းလီချင်က ပြောရင်း နည်းနည်း ချီတုံချတုံဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ကျန်းလီချင်က ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး နည်းနည်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေသလိုမျိုး- "တစ်နေ့က အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို ရှင့်ကိုရှာဖို့ ရောက်လာတယ်၊ ရှင်နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ပြောခဲ့တဲ့သူလေ၊ ချန်ရှူမေ့၊ ကျန်းဟွာက သူ့ကို ဧည့်ခံခဲ့တယ်၊ သူမက အခု မျှော်စင်ရဲ့ တိုက်ခန်းမှာ နေနေတယ်။"

ချန်ရှူမေ့

ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က ထက်မြက်သွားသည်။

သူမက ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အမေပဲ။

"သူမက ငါ့ကို တွေ့ချင်လို့လား။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"သူမက ချိန်းဆိုမှုတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့တယ်၊ ရှင့်ကို စောင့်ဖို့ နေ့တိုင်း ရုံးခန်းကို လာလုနီးပါးပဲ။ ကျန်းဟွာက သူမက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတချို့နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို သူ့ကို အထူးဂရုစိုက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ မပေါ့ဆရဲဘဲ သူ့အပြုအမူကို တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်ဆိုရင် သူမ ရှင့်ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိနေသင့်ပြီ။"

ကျန်းလီချင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ တွေ့လိုက်ကြတာပေါ့။ ပြဿနာတချို့က အရေးတကြီး ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်နေတာ အမှန်ပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဓာတ်လှေကားပွင့်သွားတာနဲ့ သူရုံးခန်းကို ရောက်သွားသည်။

ရုံးခန်းဆိုဖာပေါ်မှာ ရင့်ကျက်ပြီး ပညာတတ်အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သဘာဝအတိုင်း အလွန်လှပသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးအနည်းငယ် နွမ်းနယ်နေပုံရပေမယ့် လှပပြီး နူးညံ့နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ အသက်သုံးဆယ်နီးပါးမှာ ဒီသဘာဝအလှက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှအဖြစ် ပွင့်လန်းလာပြီး ညှို့ငင်အားရှိနေသည်။

"အန်တီချန်၊ မတွေ့ရတာကြာပြီ၊ တာချန်းမြို့က ကြိုဆိုပါတယ်။"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာထားတည်တည်နဲ့ တရားဝင်ပုံစံနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ယန်၊ ခေါင်းဆောင်ယန်؟"

ချန်ရှူမေ့က အစပိုင်းမှာ လန့်သွားပေမယ့် ယန်ကျန့်ကို မြင်တော့ သူမရဲ့လှပတဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူမရဲ့သွယ်လျတဲ့ ခါးကို မတ်လိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က မနာလိုစွာ ကြည့်နေသည်။

ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အမူအရာတိုင်းက အလှတရား၊ ကျက်သရေရှိမှုနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတို့ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး လုံးဝရိုင်းစိုင်းမနေဘူး။

ဒါက မွေးရာပါအရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုခွဲစိတ်မှု ဒါမှမဟုတ် အလှပြင် app တွေကမှ မလုပ်နိုင်တဲ့အရာပဲ။

ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်ခံစားမှုမရှိတဲ့ ယန်ကျန့်တောင် စိတ်ထဲမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အမေက တကယ်ကို အလွန်လှပသူတစ်ယောက်လို့ ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူမက သူအခုထိ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံးအမျိုးသမီးပဲ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီ Photoshop လုပ်ထားတဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဟွမ်ကျီယာကိုတော့ မပါဘူး။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ရှင် ကျွန်မအိမ်ကို လာတုန်းက ကျွန်မရှင့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံခွင့်မရခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့ အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

ချန်ရှူမေ့က ရှက်ရွံ့တဲ့ စိတ်နဲ့ ယန်ကျန့်ကို တောင်းပန်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "အရေးမကြီးပါဘူး၊ ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော်စိတ်ထဲမထားပါဘူး။ တာချန်းမြို့မှာ နေရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

ချန်ရှူမေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ကောင်းပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင်ယန်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးတဲ့ မစ္စကျန်းကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းလီချင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မက ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာရုံပါပဲ၊ ဒါက ကျွန်မလုပ်သင့်တဲ့အလုပ်ပါ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ရှင့်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစောင့်ရှောက်မိမှာကိုတောင် ကျွန်မစိုးရိမ်နေတာ၊ မစ္စချန်က ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်ဆိုတော့ ကျွန်မပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူးလေ။"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။"

ယန်ကျန့်က လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး တစ်ဖက်က ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ဒီလိုပါ၊ ရှင်ထားခဲ့တဲ့ ဆက်သွယ်ရန်အချက်အလက်ကို သုံးပြီး ကျွန်မ ဝန်ကြီးချောင်ကို ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ရှင့်မှာ ဝမ်ဝမ်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါ အမှန်ပဲလား။"

ချန်ရှူမေ့က ထိုင်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း စကားစလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "ရှုန်ဝမ်ဝမ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စက တော်တော်လေးထူးခြားတယ်၊ နည်းနည်းရှုပ်ထွေးတယ်၊ စကားအနည်းငယ်နဲ့ ရှင်းပြလို့မရတဲ့အရာ၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။"

"အဲ့ဒီလျှို့ဝှက်ကိစ္စတွေကို ကျွန်မနားမလည်ပါဘူး၊ ကျွန်မသိချင်တာက ဝမ်ဝမ်ကို ကယ်တင်နိုင်သေးလားဆိုတာပဲ။ ဝန်ကြီးချောင်က ဝမ်ဝမ်မသေဘူး၊ အခု ခေါင်းဆောင်ယန်နဲ့ အတူရှိနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မဝမ်ဝမ်ကို တွေ့ချင်တယ်၊ သူအခုဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်တယ်၊ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ဝမ်ဝမ်ကို တွေ့ခွင့်ပေးပါ။"

သူမက ယန်ကျန့်ကို တောင်းပန်နေသည်၊ အသနားခံလုနီးပါးပဲ။

ယန်ကျန့်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်.

"ချောင်ယန်ဟွာက တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ မင်းကို ငါ့ဆီရှာခိုင်းပြီး ပြဿနာကို ငါ့ဆီလွှဲပေးလိုက်တာ။"

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်က တကယ်ပဲ ငါနဲ့အတူရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေမှာ တွေ့ရတာက မင်းအတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ကောင်းပြီလေ၊ ငါထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး၊ ဒီကိစ္စက ဒီနေ့ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်နေတာ အမှန်ပဲ။ နောက်ထပ် နှောင့်နှေးနေတာ မကောင်းဘူး၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

သူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရုံးခန်းထဲက အကန့်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

အကန့်ထဲမှာ တံခါးတစ်ချပ်ရှိသည်၊ ဘဏ်ဘဏ္ဍာတိုက်တံခါးနဲ့တူပြီး အရမ်းထူသည်။

ဒီတံခါးက သော့မသုံးဘဲ စက်မှုပေါင်းစပ်ကုဒ်ကို သုံးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အီလက်ထရွန်နစ်ကုဒ်တွေက ပျက်သွားနိုင်ပြီး စက်မှုက ပိုပြီးစိတ်ချရလို့ပဲ။

တံခါးကို ဖွင့်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ အတွင်းထဲမှာ သိပ်မကြီးတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေသည်။

ဒါက ယာယီဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ အိမ်တစ်လုံးပဲ။

အရေးပေါ်ကိစ္စရှိရင် ဒီဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့အိမ်က လူတစ်ဒါဇင်လောက်ကို ခိုလှုံခွင့်ပေးနိုင်တယ်။

ဒီအချိန်မှာ အခန်းက အနည်းငယ် ဗလာကျင်းနေပုံရသည်။

"ဝမ်ဝမ်။"

ရုတ်တရက် ချန်ရှူမေ့က ထောင့်တစ်နေရာမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတဲ့ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ပေမယ့် သူမရဲ့သား ရှုန်ဝမ်ဝမ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမက စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သူ့ကိုပွေ့ဖက်ဖို့ ချဉ်းကပ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အခန်းထဲက မီးတွေကို ယန်ကျန့်က ဖွင့်လိုက်သည်။

မှောင်မိုက်ထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ ကလေးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာသည်။

ဒါက လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတဲ့ စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ။

စက္ကူရုပ်က အသက်ဝင်နေပြီး သူ့ရဲ့အရေပြားအရောင်က အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်တာကလွဲရင် သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှမခြားသလိုပဲ။

"အာ!"

ချန်ရှူမေ့က လန့်သွားပြီး သူမက အလိုလို နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ယန်ကျန့်ကို ဝင်တိုက်မိသည်။

ယန်ကျန့်က မျက်နှာထားတည်တည်နဲ့ သူမကို ထိန်းပေးလိုက်ပြီး "ဒါက အရမ်းထူးခြားတဲ့ စက္ကူရုပ်တစ်ရုပ်ပဲ၊ သဘာဝလွန်ရဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခု၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပြုလုပ်ထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ဒါက ဌာနချုပ်က လုပ်ထားတဲ့ စီစဉ်မှုတချို့နဲ့ ပတ်သက်နေတယ်၊ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ငါပိုပြီးပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။"

သူက အနီးအနားက စင်တစ်ခုပေါ်က ရွှေရောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဖွင့်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အတွင်းထဲမှာ အဖြူအမည်းဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရှိနေသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ တစ်ခုခုကို ကြုံတွေ့နေရသလိုပဲ။

"ဒီမှာ။"

ယန်ကျန့်က ဓာတ်ပုံကို ချန်ရှူမေ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့သား ရှုန်ဝမ်ဝမ်ပဲ။"

ချန်ရှူမေ့က မသိစိတ်နဲ့ ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ၊ ဒါက ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ဓာတ်ပုံပဲလေ။"

"ဒါက ဓာတ်ပုံတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က အခုလက်ရှိမှာ ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ ရှိနေတယ်။"

ယန်ကျန့်က ရက်စက်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာ"

ချန်ရှူမေ့က အစပိုင်းမှာ ကြက်သေသေသွားပြီး တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်၊ သူမက မူးဝေသွားပြီး ဒီကြီးမားတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"မစ္စချန်။"

ကျန်းလီချင်က သူမကို ဘေးမှာထိုင်ဖို့ အမြန်ကူညီပေးလိုက်သည်။

ချန်ရှူမေ့က လက်ခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ မခံနိုင်သည်ဖြစ်စေ ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။

"အရင်က လီကျွင်းက ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်အတွက် ခေါ်ယူခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က တစ္ဆေအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကင်မရာတစ်လုံးကို သုံးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အလုပ်မလုပ်နိုင်တဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီသဘာဝလွန်ပစ္စည်းရဲ့ အလုပ်မလုပ်မှုကြောင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီး သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တာပဲ။"

"နောက်ပိုင်းမှာ ဌာနချုပ်က ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ဓာတ်ပုံကို ငါ့ဆီကို ပေးအပ်သင့်တယ်လို့ အကြံပြုခဲ့တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ငါ့မှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်လို့ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသူကို ပြန်အသက်သွင်းတာက အန္တရာယ်တချို့ ရှိတယ်၊ ငါချက်ချင်း မလုပ်ခဲ့ဘူး။ ငါက ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်ရုံတင်မကဘဲ မင်းရဲ့ထင်မြင်ချက်ကိုလည်း ရယူဖို့ လိုအပ်တယ်။"

"မင်းက ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အမေဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့သဘောတူညီချက်ကို ရယူဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အခု မင်းတာချန်းမြို့ကို ရောက်နေမှတော့ အန်တီချန်၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်။"

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ အခုဒီအကြောင်းကို ပြောတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား၊ မစ္စချန်က ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တုန်လှုပ်မှုကို ခံနိုင်ပုံမရဘူး။"

ကျန်းလီချင်က ချန်ရှူမေ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက ကြောက်ရွံ့မှုလား၊ ဝမ်းနည်းမှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုလားဆိုတာ သူမမသိဘူး။

"သူမက မင်းထင်သလောက် ပျော့ညံ့မနေပါဘူး။"

ယန်ကျန့်က အေးဆေးစွာ "အမေတစ်ယောက်ရဲ့ အင်အားကို အထင်မသေးနဲ့၊ မင်းက ကလေးမရှိဖူးတော့ နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူမြင်နိုင်သည်။

ချန်ရှူမေ့ကို တကယ်ကြောက်လန့်စေတာက သဘာဝလွန်ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ဆုံးရှုံးရမှာပဲ။

"ယန်၊ ခေါင်းဆောင်ယန်၊ ကျွန်မဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကူညီပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝမ်ဝမ်ကို ကယ်တင်ပါ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မျှော်လင့်ချက်တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျွန်မဝမ်ဝမ်ကို ပြန်အသက်ရှင်စေချင်တယ်။ နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်က ကျွန်မအမှားပါ၊ ကျွန်မဝမ်ဝမ်ကို လီကျွင်းနဲ့ လိုက်သွားခွင့်မပေးခဲ့သင့်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် အရာတွေက ဒီလိုအဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမက ငိုကြွေးရင်း၊ တောင်းပန်ရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေသည်။

သူမရဲ့စိတ်ခံစားမှုတွေက ရှုပ်ထွေးနေပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ပြသနေသည်။

ကျန်းလီချင်က သူမကို မနှစ်သိမ့်ဘဲမနေနိုင်ပေ။

"မစ္စချန်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ အရမ်းဝမ်းမနည်းပါနဲ့၊ အရာအားလုံးက ဥက္ကဋ္ဌယန်အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်၊ သူက အရာတွေကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်မှာပါ၊ ရှင် ဥက္ကဋ္ဌယန်ကို ယုံကြည်ရမယ်....."

နှစ်သိမ့်ရင်း ကျန်းလီချင်က ဘာလို့သူမ ကြီးမားတဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရမှန်းမသိဘူး။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ယန်ကျန့်သာမရှိရင် သူမက ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားလောက်ပြီ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုထဲမှာ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက သူမမသေဘဲ ကံကောင်းစွာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် သူမက နောက်ပိုင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ရူးသွားလောက်ပြီ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ မျှော်လင့်ချက်မမြင်ရဘူး၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံခြုံမှုမရှိဘူး။

ယန်ကျန့်နဲ့ အတူရှိပြီးတဲ့နောက်မှာမှ ကျန်းလီချင်က အဲ့ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရိပ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ပုံမှန်အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ညီထွေးလေး၊ ရှိလား။ ငါတို့ရောက်ပြီ။ မင်းဘယ်မှာလဲ။"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ အပြင်ဘက် ရုံးခန်းထဲကနေ ဖုန်းချွမ်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လီယန်၊ ထုံချန်၊ ဟွမ်ကျီယာနဲ့ ကျန်းဟန်တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။

"ငါဒီမှာ"

ယန်ကျန့်က အသစ်ရောက်လာတဲ့ အဖွဲ့ဖော်တွေကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ထွက်သွားသည်။