ဓားသင်္ချိုင်းဂူ

လီချန်သည် ဗဟိုတွင် ရှိနေပြီး အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ယွမ်ချီ စုစည်းလာကာ သူ၏အသက်ရှုခြင်းကို လိုက်၍ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး သူ၏သွေး၊ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ မွေးရာပါစစ်မှန်သောချီအသစ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ချီသွေးအားဆေးလုံးများကို ကြိုတင်မျိုချထားပြီး သူ၏လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးနေသော ချီနှင့်သွေးကို အဆက်မပြတ် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနေသည်။

သူ၏ပတ်လည်တွင် ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပနေပြီး ဓားချီအစင်းများသည် လှည့်ပတ်သွားလာနေသည်။

သို့သော် သူ၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ဤဓားချီများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်း ထိန်းချုပ်ထားပြီး လှေကားဝင်ပေါက်ရှိ ကလေးမလေးကို မထိခိုက်စေပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မွေးရာပါအတွင်းချီသည် နောက်ဆုံးတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုစည်းသွားပြီး တတိယမြောက် မွေးရာပါစစ်မှန်သောချီအမျှင်သည် သူ၏ချီပင်လယ် ဒျန်ထျန်းအတွင်း နောက်ဆုံးတွင် ဖွဲ့စည်းသွားသည်။

မွေးရာပါစစ်မှန်သောချီအမျှင်သုံးခု၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ပိုမိုရှုပ်ထွေးလာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသော်လည်း ဘယ်တော့မှ မဖြတ်ကျော်ပေ။

၎င်းမှာ စန်းချန်ချီစက်ကွင်း ဖွဲ့စည်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်သည်။

စစ်မှန်သောချီဖွဲ့စည်းပုံ လုံးဝတည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှု ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဟူး!

လီချန်သည် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး အသက်ရှည်ရှည်တစ်ချက် ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ချီပင်လယ် ဒျန်ထျန်းအတွင်း ပိုမိုပေါများသော မွေးရာပါစစ်မှန်သောချီကို ခံစားရင်း သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ၎င်း၏စွမ်းအားသည် စစ်မှန်သောချီနယ်ပယ်၏ အလယ်အလတ်အဆင့်ထက် များစွာပိုအားကောင်းသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ယူကာ နောက်ဆုံးသတင်းအချက်အလက်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဟို့စ်(ထ်): လီချန်။

ကျင့်ကြံမှု: မွေးရာပါစစ်မှန်သောချီ (နောက်ဆုံးအဆင့် ၁/၁၀၀)။

ပူဇော်ကိရိယာ: အချိန်ပြခေါင်းလောင်း (နိယာမကိရိယာ ၂၄၃၁/၁၀၀၀၀)။

သိုင်းပညာ: ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက် (ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)၊ နှလုံးသားမဲ့ဓားသိုင်းကျမ်း (ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)၊ အပြစ်ကင်းစင်သောဓားခန္ဓာ (ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်)၊ ဝိညာဉ်လိုက်ဓားသိုင်းနည်းစနစ် (အကြီးစားပြီးမြောက်ခြင်း ၄၇/၁၀၀)။

သိုင်းရည်ရွယ်ချက်: နှလုံးသားမဲ့ဓားရည်ရွယ်ချက် (ပုံရိပ်ယောင်အဆင့် ၂၂/၁၀၀)။

လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များ: အနတ္တပြောင်းလဲဓားချီ၊ သွေးလောင်ကျွမ်းခြင်းနည်းစနစ်။

ဝိညာဉ်လိုက်ဓားသိုင်းနည်းစနစ်သည်လည်း အကြီးစားပြီးမြောက်ခြင်းတွင် တိုးတက်မှု ၄၇ မှတ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး လအနည်းငယ်အတွင်း ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်လောက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်အဆင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်သည် တိုးတက်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး သူသည် ၎င်းကို ဖြည်းညှင်းစွာသာ ကြိတ်ခဲလုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

သို့သော် အလျင်စလိုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျင့်ကြံပြီး သူ၏ခွန်အားကို တိုးတက်စေရန် အချိန်များစွာ ရှိသည်။

လီချန်သည် သူ၏ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ကလေးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားပြီး မျက်နှာသစ်စေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆန်ပြုတ်ကျက်သည်ကို စောင့်ဆိုင်းပြီး မနက်စာစားရန် အချိန်ဖြစ်သည်။

ချန်အချိန်အတွက် ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် လီချန်သည် ကလေးကို တောင်အောက်သို့ ခေါ်သွားသည်။

သူသည် ကလေးကို ဓားသွားမြို့တော်သို့ ပို့ပြီး သူမကို စောင့်ရှောက်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် စီစဉ်ထားသည်။

မည်သူမျှ သူမကို မွေးစားလိုခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် အလွန်ငယ်ပြီး သူမကိုယ်သူမ စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်းမရှိသောကြောင့် သူသည် သူမကို စွန့်ပစ်၍မဖြစ်ပေ။

သက်ရှိလူသားတစ်ဦး၊ လီချန်သည် ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သဘာဝကျကျ ဤမျှအေးစက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် များများစားစား ကုန်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

ကောင်းမှုကုသိုလ်များ လုပ်ဆောင်ပြီး ကောင်းသောကံကို စုဆောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပါ။

ငွေဖြင့် လမ်းခင်းရာ ကိစ္စများသည် လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးသည်။

အိမ်သည် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ထိန်းကျောင်းသူကိုလည်း ငှားရမ်းပြီးဖြစ်သည်။

"အမေနင်၊ ကျွန်တော်သူ့ကို ခင်ဗျားရဲ့စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ထားခဲ့ပါ့မယ်။ ခင်ဗျား ဂရုတစိုက်ရှိရမယ်။"

လီချန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိန်းကျောင်းသူမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးနှစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ လီချန်၏ လေ့လာမှုအရ သူတို့သည် ရိုးသားသော လူများ ဖြစ်သင့်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးမလေးသည် အနည်းငယ် ရိုးအသောကြောင့် သူသည် ထိန်းကျောင်းသူ သူမကို ကောင်းစွာမစောင့်ရှောက်မည်ကို စိုးရိမ်သည်။

"သခင်လေး၊ စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ သခင်မလေးကို သေချာပေါက် ကောင်းစွာစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။"

ထိန်းကျောင်းသူ အမေနင်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကလေးလေး၊ မင်းဒီမှာနေ၊ အမေနင်က မင်းကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်လိမ့်မယ်။ ငါခဏနေရင် မင်းကို လာတွေ့မယ်။"

လီချန်သည် ကလေးမလေးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ခေါင်းကို တို့ထိကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကလေးမလေးသည် လီချန်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်ပြီး စကားမပြောပေ။

"အမေနင်၊ ဒါဆို ကျွန်တော်သူ့ကို ခင်ဗျားဆီ အပ်ခဲ့ပြီ။"

လီချန်က ထိန်းကျောင်းသူအား ပြောပြီးနောက် လှည့်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ကလေးမလေးသည် လီချန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ လီချန် အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာတော့မည်အပြု သူမ၏မူလဗလာကျင်းပြီး သစ်သားကဲ့သို့သော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်မှုကို ပြသလိုက်သည်။ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး သူမသည် မျက်ရည်များကျကာ လီချန်နောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားသည်။

"သခင်မလေး။"

အမေနင်က သူမကို ဖမ်းဆီးရန် လျင်မြန်စွာ သွားသည်။

ကလေးမလေးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးပြီး အမေနင်က သူမကို မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ကလေးမလေး ငိုယိုရင်း သူ၏နောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီချန်သည် မလွှဲမရှောင်သာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးသည် ပြေးလာပြီး လီချန်၏ အဝတ်အစားများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ လွှတ်မပေးဘဲ လီချန် ထွက်ခွာသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ မျက်ရည်များသည် သူမ၏သစ်သားကဲ့သို့သော မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေသည်။

လီချန် အလွန်အကူအညီမဲ့ဖြစ်သွားသည်။

ဤကလေးမလေးသည် သူ့အပေါ် စွဲလမ်းသွားသလော။

အမေနင် ရောက်လာပြီး ကလေးမလေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ သခင်မလေးရဲ့အပြုအမူအရ သူက ကြီးကြီးမားမားထိတ်လန့်ခဲ့ရပုံပဲ၊ ဒါကြောင့် သူက သခင်လေးအပေါ် အရမ်းမှီခိုနေတာ။"

"ထိတ်လန့်မှုကြီးမားတယ်? ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

လီချန်က အမေနင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအရင်က ချမ်းသာတဲ့မိသားစုတစ်ခုက သခင်လေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက မူလက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ပါးနပ်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် အရမ်းထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မခံစားရတာက သခင်မလေးရဲ့အခြေအနေက အဲ့ဒီသခင်လေးနဲ့ ဆင်တူတယ်။"

အမေနင်က ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူ ပြန်ကောင်းနိုင်မလား။" လီချန်က မေးလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးနေထိုင်သော ရွာသည် ရွာလုံးကျွတ်အသတ်ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ဆွေမျိုးများသည် သူမ၏ရှေ့တွင် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်သော အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ဦးပင် ဤသို့သော ပြင်းထန်သော ပြောင်းလဲမှုအပြီးတွင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကွဲမှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ဤမျှငယ်သော ကလေးတစ်ဦးကို မဆိုထားနှင့်။

"ကျွန်မမသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီသခင်လေးကို ရက်အနည်းငယ် စောင့်ရှောက်ပြီးနောက် အရမ်းခက်ခဲခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကျွန်မစကားကို လုံးဝနားမထောင်ဘူး၊ သူယုံကြည်တဲ့လူတွေရဲ့စကားကိုပဲ နားထောင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက တခြားသူစိမ်းတွေကို အရမ်းခုခံပြီး ကြောက်တယ်။"

အမေနင်က ပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လီချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေး၏ အပြုအမူသည် အမေနင် ဖော်ပြသည်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။

သို့သော် သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွား၍မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ၎င်းသည် အလွန်ဒုက္ခများမည်ဖြစ်သည်။

"အမေနင်၊ ခင်ဗျားကိုပဲ အရင်သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ကြိုးစားပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။"

လီချန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

အမေနင် သူမကို တစ်ယောက်တည်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ပါက သူသည် နောက်ထပ်လူအနည်းငယ်ကို ရှာဖွေမည်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် များများစားစား ကုန်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် လီချန်သည် ကလေးမလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမ၏လည်ပင်းရှိ အကြောပေါက်တစ်ခုကို သူ၏လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကလေးမလေးသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

အမေနင်က ကလေးမလေးကို လျင်မြန်စွာ ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သခင်လေး၊ ကျွန်မ သခင်မလေးကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒုက္ခခံပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ဆရာ၊ ကျိုးပုဖိန်နှင့် မတော်တဆ တွေ့ခဲ့သည်။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပို့လိုက်ပြီပေါ့။"

ကျိုးပုဖိန်သည် ကလေးမလေး သူ၏တပည့်ဘေးတွင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်သူ့ကို ဓားသွားမြို့တော်မှာ စောင့်ရှောက်ဖို့ လူတစ်ယောက် ငှားခဲ့ပေးပါတယ်။"

လီချန်က အခြေအနေကို အတိုချုပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လုပ်တာမှန်တယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတွေလို မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အရမ်းရှုပ်ထွေးပြီး ဖြေရှင်းဖို့ ခက်ခဲတယ်။ မင်းသူ့ကို မင်းဘေးမှာထားရင် ဒါက မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုကို သေချာပေါက် ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ မစောင့်ရှောက်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုပဲ။ မင်းအပြင်ထွက်တဲ့အခါတောင် သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလို့မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် တစ်ယောက်တည်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်သည်ကို အသားကျနေပြီး သူသည် ကလေးများကို ဒုက္ခများသည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့ရသည်၊ အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ထိုင်းသော ကလေးများသည် ပို၍ပင် ဒုက္ခများသည်။

"ဆရာပြောတာမှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ တွေးခဲ့တာ။"

လီချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းနားလည်တာ ကောင်းတယ်။"

ကျိုးပုဖိန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏သစ်သားအိမ်သို့ ပြန်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူသည် ထပ်မံရပ်တန့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ၊ ငါမင်းကို အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စပြောဖို့ မေ့သွားတော့မလို့။"

"ဘာများလဲ ဆရာ။"

လီချန်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်တော့မည်အပြု သူ့ဆရာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ထပ်မံရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အထွတ်အထိပ်တပည့် ရွေးချယ်ပွဲက ပြန်စတော့မယ်။ ရလဒ်ထွက်တာနဲ့ ဓားသင်္ချိုင်းဂူကို ဖွင့်လှစ်လိမ့်မယ်။ မင်းအထဲကို မဝင်ရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး တစ်ခါဝင်နိုင်တယ်။"

ကျိုးပုဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့်မှာ ဒီအခွင့်အရေး ရှိသေးလို့လား။"

လီချန် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

သူသည် မူလက မျှော်လင့်ချက်မရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။

"မင်း အထွတ်အထိပ်တပည့် ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းမှာ မူလကတည်းက ဒီအရည်အချင်းရှိတယ်။ ဓားသင်္ချိုင်းဂူက အထူးဖြစ်လို့ နှစ်အနည်းငယ်တစ်ကြိမ်ပဲ ဖွင့်တယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်က တရားဝင်တပည့်အားလုံးကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး အထွတ်အထိပ်တပည့် ရွေးချယ်ပွဲအတွင်းမှာ မဖွင့်လှစ်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းနောက်ဆုံး အထွတ်အထိပ်တပည့် ရွေးချယ်ပွဲအပြီးမှာ ဝင်ရသင့်တာ။"

ကျိုးပုဖိန်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အထွတ်အထိပ်တပည့်တွေပဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။"

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

"မူလက အထွတ်အထိပ်တပည့်တွေပဲ အရည်အချင်းပြည့်မီတယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးမီနှစ်တွေမှာ အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေဖို့ အထက်ပိုင်းက ငါတို့က ပါရမီရှင်မျိုးဆက်သစ်တစ်စုရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို အရှိန်မြှင့်ရမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့က ဓားသင်္ချိုင်းဂူထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ အခြေအနေတွေကို ဖြေလျှော့ပေးခဲ့တယ်။"

ကျိုးပုဖိန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ အရင်တုန်းက ဘာလို့ဒီလောက်တင်းကျပ်တဲ့ အခြေအနေတွေ သတ်မှတ်ခဲ့တာလဲ။ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တွေ ပိုဝင်ခွင့်ပေးခြင်းဖြင့် သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်သူတွေ ပိုမွေးထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

လီချန် အလွန်သိချင်နေသည်။

"ဓားသင်္ချိုင်းဂူက ထူးခြားတယ်။ ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရှေးဘိုးဘေးတွေရဲ့ အနားယူရာနေရာပဲ။ ငါတို့က ရှေးဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်ဖို့ လူတွေကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဝင်ခွင့်ပေးလို့ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မှာလဲ။ ပြီးတော့ ဓားသင်္ချိုင်းဂူကလည်း ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ အချိန်လိုတယ်။ မဟုတ်ရင် အရမ်းမကြာခဏ ဖွင့်လှစ်တာက ပြန်မလှည့်နိုင်တဲ့ ပျက်စီးမှုကို ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဓားသင်္ချိုင်းဂူက ဓားသွေးဂူထက်တောင် ပိုထူးခြားတာလား။"

လီချန်က မေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။ မင်းဝင်သွားရင် အသေးစိတ်ကို သိလိမ့်မယ်။"

ကျိုးပုဖိန်က ပြုံးပြီး စကားပြောပြီးနောက် လီချန် ထပ်မံမေးခွန်းများ မေးသည်ကို မစောင့်ဘဲ သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ဓားသင်္ချိုင်းဂူ။"

လီချန်သည် သူ့ဆရာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသားသည် ဓားသင်္ချိုင်းဂူအပေါ် သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

***