ထုတ်ဖော်ခြင်း

ခေါင်းလောင်းစင်အပြင်ဘက်တွင် ဒုခန်းမဆောင်သခင်ရှူနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

၎င်းမှာ လီမိသားစုမှ အိမ်တော်ထိန်းရှူဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုခန်းမဆောင်သခင်ရှူသည် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်လာသည်။

ယခင်ဥပမာရှိသောကြောင့် သူတို့၏ရောက်ရှိမှုကို ထပ်မံကြေညာရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

အလုပ်ကြမ်းဆောင်၏ ဒုခန်းမဆောင်သခင်အနေဖြင့် သူလီမိသားစု၏အခြေအနေကို မသိသော်လည်း သူသည် လူမှုဆက်ဆံရေးတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မူလမတ်မတ်ရပ်နေသော ကိုယ်ဟန်သည် ချက်ချင်း အနည်းငယ်ကိုင်းညွတ်သွားသည်။

သူသည် ထိုလူကို လေးစားစွာ အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလီ။"

လီချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒုခန်းမဆောင်သခင်ရှူသည် ပါးနပ်စွာ ဘေးသို့ ဖယ်သွားပြီး လီချန်နောက်မှ လိုက်လာသော လျူမင်အား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

လျူမင်သည် အစပိုင်းတွင် မှင်သက်သွားသော်လည်း သူသည် မမိုက်မဲပေ။ သူသည် အရိပ်အမြွက်ကို နားလည်ပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်သို့မလိုက်တော့ဘဲ ဒုခန်းမဆောင်သခင်ရှူနှင့်အတူ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

"သခင်လေး။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် တက်ပြီး သူ၏ဂါရဝကို ပြုရန် ဒူးထောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

လီချန်သည် သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော စစ်မှန်သောချီစွမ်းအားတစ်ခုက သူ့ကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။ "ငါနဲ့အတူ ဝင်ခဲ့။"

သူပြောရင်း လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းစင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် နောက်မှ အနီးကပ်လိုက်ပါလာပြီး အလွန်သက်သာရာရသွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သခင်လေး သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုခြင်းသည် သခင်ကြီးအပေါ် သူ၏ရန်ငြိုးသည် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားနိုင်ခြေရှိကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ခေါင်းလောင်းစင်အတွင်းတွင်။

"သူအခု ဘယ်လိုနေလဲ။"

လီချန်က ထိုင်ချလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် ရပ်နေပြီး သခင်လေး မည်သူ့ကို မေးနေသည်ကို သိသည်။ သူအနည်းငယ်ဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်၊ "သခင်လေး၊ သခင်ကြီးက ကျန်းမာပါတယ်။ သူလွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက သခင်မကြီးရဲ့ဂူကိုတောင် သွားဂါရဝပြုခဲ့တယ်။ သူက သခင်လေးကိုပဲ အရမ်းလွမ်းနေတာ။"

သူ၏စကားများသည် သာမန်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ဆောင်သည်။

လီချန် မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။

မူလခန္ဓာကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များတွင် သူ့ဖခင်အပေါ် မုန်းတီးမှုနှင့် ထိုမိထွေးအပေါ် စက်ဆုပ်မှုအပြင် သူ့မိခင်အပေါ် လွမ်းဆွတ်မှုလည်း ရှိသည်။

မူလခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့မိခင် ကွယ်လွန်စဉ်က ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် သူမအပေါ် သူ့မှတ်ဉာဏ်များသည် အားလုံး အလွန်နွေးထွေးသည်။ ထို့အပြင် သူ့ဖခင်သည် ထိုအချိန်က သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

သူ့မိခင် ကွယ်လွန်ပြီး သူ့မိထွေး ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ့ဖခင်အပေါ် သူ၏အထင်အမြင်သည် တင်းကျပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး အမြဲတမ်း မျက်နှာတည်ဖြင့် ဆုံးမလေ့ရှိသည်။

"ငါအချိန်နည်းနည်းရှာပြီး ပြန်သွားဂါရဝပြုသင့်တယ်။"

လီချန်က သူ့ဘာသူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်တွင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာကတည်းက သူသည် မူလခန္ဓာကိုယ်၏ ကံကြမ္မာကိုလည်း အမွေဆက်ခံခဲ့သည်ကို သူနားလည်သည်။ ထိုဆက်ဆံရေးများကို လုံးဝဖြတ်တောက်ရန် မလိုအပ်ပေ၊ ၎င်းတို့ကို သာမန်နှလုံးသားဖြင့် ဆက်ဆံရန် လုံလောက်သည်။

သူထရပ်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းရှူ ယခုလေးတင် ပေးခဲ့သော သစ်သားသေတ္တာကို ယူပြီး အနီးအနားရှိ စားပွဲတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် စာတိုတစ်စောင်ကို ရေးပြီး သေတ္တာထဲမှ ရွှေစက္ကူတစ်ထပ်ကို ထုတ်ယူပြီးနောက် စာကို အတွင်းသို့ ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆေးပုလင်းငယ်နှစ်လုံးကိုလည်း ထည့်ပြီး အဖုံးပိတ်ကာ အိမ်တော်ထိန်းရှူထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းရှူ၊ ဒါကို ပြန်ယူသွား။"

လီချန်က ပြောလိုက်သည်။

ဆေးပုလင်းငယ်နှစ်လုံးတွင် ချီသွေးအားဆေးလုံးများနှင့် စိတ်စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံးများ ပါဝင်သည်။

သာမန်လူများ ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက်မစားသုံးနိုင်သော်လည်း အမှုန့်အချို့ကို ခြစ်ယူပြီး ရေနှင့်ရောစပ်သောက်သုံးခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ချီသွေးအားဆေးလုံးများသည် ချီနှင့်သွေးကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကောင်းစေသည်။

စိတ်စွမ်းအင်အားဖြည့်ဆေးလုံးများသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို အာဟာရဖြည့်ပေးပြီး အတွေးများကို ထိန်းညှိပေးသည်။

ဤသို့သော ဆေးလုံးများသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းအတွင်း သာမန်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် လုံးဝသာမန်မဟုတ်ပေ။ အပြင်ဘက်တွင် ၎င်းတို့သည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးပြီး ရရှိရန်ခက်ခဲကာ ငွေများစွာဖြင့်ပင် မရနိုင်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့သည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းကဲ့သို့သော အဓိကသိုင်းပညာဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ သန့်စင်ထားပြီး သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသည်။ မွေးရာပါသိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ဤဆေးလုံးအမျိုးအစားနှစ်မျိုးကို ပုံမှန်အားဖြင့် ထောက်ပံ့ပေးသည်။

အဆင့်မြင့်သော ဆေးလုံးများ ရှိသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့သည် လက်တွေ့မကျပေ။

ထို့အပြင် သူတို့၏ထုတ်လုပ်မှုသည် နည်းပါးပြီး ပုံမှန်ကျင့်ကြံသူများစားသုံးရန် မသင့်တော်ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေး။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် သစ်သားသေတ္တာကို လက်ခံပြီး သူသယ်ဆောင်လာသော အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို မပေးမိဖို့တော့ လုံးဝမမေ့နဲ့။"

လီချန်က ရုတ်တရက် သတိပေးချက်တစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူ၏ နှလုံးတစ်ချက်ခုန်သွားပြီး သူသည် လေးစားစွာ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်သည်၊ "စိတ်ချပါ၊ သခင်လေး။ ကျွန်တော်မှတ်မိပါတယ်။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူ ဒုခန်းမဆောင်သခင်ရှူနောက်သို့ လိုက်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် လီချန်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ခေါင်းလောင်းစင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် စတင်ဖတ်ရှုသည်။

လျူမင်သည် အောက်တွင် ဓားထိုးဖောက်လက်သီးကွက်ကို လေ့ကျင့်နေသည်။

လီချန်သည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏လက်သီးကွက်ရှိ ချို့ယွင်းချက်များစွာကို မြင်နိုင်သည်။

သို့သော် လီချန်သည် မည်သည့်လမ်းညွှန်မှုကိုမျှ ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

ဝေ့အချိန် (နေ့လည် ၁ နာရီမှ ၃ နာရီ) ရောက်သောအခါ လီချန်သည် သူ၏စာအုပ်ကို ချထားပြီး ခေါင်းလောင်းထိုးတံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းလောင်းကို ငါးကြိမ်ဆက်တိုက် ထိုးလိုက်သည်။

ဒေါင်၊ ဒေါင်၊ ဒေါင်။

ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံသည် နေ့လည်ခင်း၏ ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

လီချန်သည် ဓားရှစ်ချီးကို ကောက်ကိုင်ပြီး အချိန်ပြခေါင်းလောင်းဘေးတွင် လေ့ကျင့်စပြုသည်။

အောက်ရှိ လျူမင်သည် ရပ်တန့်ပြီး လီချန် သူ၏ဓားသိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် အတော်လေးနားမလည်နိုင်သော်လည်း သူသည် လုံးဝနစ်မြုပ်သွားပြီး သူ၏စိတ်ကို စူးစိုက်ကာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုအချို့ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

.........

ပိုင်ယွီမြို့။

ရထားလုံးတစ်စီးကို မြင်းစီးအိမ်အစေခံသုံးဦးက အစောင့်အရှောက်လုပ်ပေးပြီး လီအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခြင်း၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုရှိသော်လည်း ရထားလုံးထဲမှ ချက်ချင်းခုန်ထွက်ပြီး အဓိကခန်းမဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သို့သော် အစေခံတစ်ဦးက သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် သူမကို သခင်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ၊ ချွန်းမင်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တွေးမိသည်၊ သခင်မ သတင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန်ရသွားတာလဲ။ သူယခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာတာကိုလည်း သိတာပဲလား။

"မိန်းကလေးချွန်းမင်၊ ကျွန်တော်ဘာကူညီပေးရမလဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူက အလျင်အမြန် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူသည် လီအိမ်တော်၏ အိမ်တော်ထိန်းဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သခင်မ၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံဖြစ်ပြီး သူသည် သူမကို မပြစ်မှားဝံ့ပေ။

"အိမ်တော်ထိန်းရှူ၊ သခင်မက ရှင့်ကို တွေ့ချင်တယ်။"

ချွန်းမင်က ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးချွန်းမင်၊ ကျွန်တော်အရင်ဆုံး သခင်ကြီးကို သွားတွေ့ရပါမယ်၊ ပြီးမှ ကျွန်တော်ချက်ချင်း သခင်မဘက်ကို သွားလိုက်ပါ့မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းရှူ၊ သခင်ကြီး ဒီနေ့အိမ်မှာမရှိဘူး။ သူညနေပိုင်းအထိ ပြန်ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ရှင်အရင်ဆုံး သခင်မကို တွေ့သင့်တယ်။"

ချွန်းမင်က ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် ချွန်းမင်နောက်သို့ လိုက်၍ နောက်ဖေးခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားနိုင်သည်။

သူသည် သူသယ်ဆောင်လာသော သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို စဉ်းစားရင်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သခင်မသာ သခင်လေးပေးခဲ့သော ပစ္စည်းများကို တောင်းလျှင် သူဘာလုပ်သင့်သလဲ။

......

နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ။

သခင်မသည် တန်ဆောင်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အစေခံများက ဧည့်ခံလျက် သစ်သီးများ စားသုံးကာ ပွင့်လန်းနေသော ပီအိုနီပန်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။

"သခင်မ။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းရှူ၊ သခင်လေး ဒီတစ်ခါ ဘာပြောလိုက်သေးလဲ။"

သခင်မက မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ ဒီတစ်ခေါက် သခင်လေးက သခင်ကြီးရဲ့ကျန်းမာရေးကို စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူက ပြောလိုက်သည်။

"တခြားဘာမှမရှိဘူးလား။"

သခင်မက မေးလိုက်သည်။

"သခင်မ၊ တခြားဘာမှမရှိပါဘူး။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူက ခိုင်မာစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူပစ္စည်းများကို သခင်ကြီးအား ပေးပြီးနောက် သခင်ကြီးသည် သခင်မအား ထိုအကြောင်း ပြောပြနိုင်သော်လည်း သခင်မနှင့် သခင်လေးအကြား သူသည် သခင်လေး၏ စကားကို နားထောင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သခင်လေးသည် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် လီမိသားစု၏ အကြီးအကဲ သေချာပေါက် ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။

သခင်မ မည်မျှပင်စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သူမသည် သခင်လေးထက် ပိုစွမ်းဆောင်နိုင်မည်လော။

......

ညနေပိုင်းတွင်။

လီအိမ်တော်၏ သခင်ကြီး လီတုန်းလင်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

အိမ်တော်ထိန်း ပြန်ရောက်ကြောင်း သိသည်နှင့် သူသည် အိမ်တော်ထိန်းရှူကို သူ၏စာကြည့်ခန်းသို့ ချက်ချင်းခေါ်ယူလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး၊ ဒါက သခင်လေးဆီကပါ။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို လီတုန်းလင်အား ဂရုတစိုက် ပေးအပ်လိုက်သည်။

လီတုန်းလင်သည် သူ၏အကြီးဆုံးသားက သူ့ကို တစ်ခုခုပို့ပေးခဲ့ကြောင်း ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကျေနပ်သွားသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် သူကိုယ်တိုင်ကိုလည်း ပြန်လည်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အကြီးဆုံးသားအပေါ် အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့မိသလား။

"ချန်အာ တခြားဘာပြောလိုက်သေးလဲ။"

လီတုန်းလင်က မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေးက… ဒီသစ်သားသေတ္တာထဲက ပစ္စည်းတွေကို သခင်မကို… မပေးရဘူးလို့လည်း ပြောပါတယ်။"

အိမ်တော်ထိန်းရှူသည် ခဏတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တရားကို ပြောလိုက်သည်။

လီတုန်းလင် မှင်သက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူ၏သားသည် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် သူသည် သူ့မိထွေးအပေါ်တော့ ရန်ငြိုးထားနေဆဲဖြစ်သည်။

***