ကလေး

လီချန်သည် မင်မိသားစုအကြီးအကဲ၏ ရက်ရောသော ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ပြီး မြန်ဆန်သောမြင်းတစ်ကောင်ကိုလဲကာ အနောက်ဆိပ်ကမ်းသတ္တုတွင်းမှ ထွက်ခွာပြီး နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မမောမပန်း စီးနင်းပြီး နေ့ရောညပါ ခရီးသွားသည်။

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ရွာတစ်ရွာကို ဖြတ်သန်းစဉ် သူသည် မီးလောင်နေသော အိမ်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အစောပိုင်းက ဖြတ်သန်းစဉ် ရွာသည် လူကြီးများအလုပ်လုပ်ပြီး ကလေးများကစားနေကြကာ ကျေးလက်ဘဝ၏ ငြိမ်းချမ်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်ကို မှတ်မိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဤသို့မည်သို့ ဖြစ်သွားနိုင်မည်နည်း။

"မြင်းဓားပြတွေလား၊ တောင်ဓားပြတွေလား ရွာကို လုယက်သတ်ဖြတ်သွားတာလား။"

လီချန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုသို့သောအရာများအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း သူသည် ၎င်းတို့ကို ကိုယ်တိုင်မမြင်တွေ့ဖူးပေ။

မြင်းဓားပြများသည် ငွေအတွက် လုယက်စဉ် လူသတ်နိုင်သော်လည်း သူတို့သည် ထိုသို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်မှုကို လုပ်ဆောင်တာ ရှားပါးလှသည်။ မြင်းဓားပြများအတွက် ဤရွာများသည် ကြက်သွန်မြိတ်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး နှစ်များတစ်လျှောက် ထပ်ခါတလဲလဲ ရိတ်သိမ်းရန်ဖြစ်သည်။

သူသည် ရွာအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်နေသည်။

မီးတောက်လောင်သံမှလွဲ၍ အခြားအသံမရှိပေ။

ကလစ်-ကလော့၊ ကလစ်-ကလော့။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လီချန်သည် သူ၏ဇက်ကြိုးကို ဆွဲပြီး သူ၏မြင်းကို မီးလောင်နေသော ရွာဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဦးတည်သွားသည်။

မီးလောင်နေသော အိမ်တစ်လုံးစီအနီးတွင် အလောင်းများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသည်။

အိမ်တိုင်းနီးပါးတွင် အလောင်းတို့ရှိသည်။

ရွာသားများသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး မြင်ကွင်းသည် ကြည့်မခံနိုင်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

လူကြီးများ၊ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ရှိသည်။

"သူတို့အများစုရဲ့သေဆုံးချိန်က တစ်နာရီထက် မပိုသင့်ဘူး။"

လီချန်သည် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုကို ချဲ့ထွင်ပြီး ခြေရာများစွာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသည်။ ရွာတစ်ခုလုံးသည် သေမင်း၏မြေ ဖြစ်သွားသည်။

ဤရွာသည် ဤသို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကံကြမ္မာကို ခံစားရရန် မည်သည့်အားကောင်းသော အင်အားစုကို ပြစ်မှားခဲ့သည်ကို မည်သူသိနိုင်မလဲ။

သူသည် ရွာပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားကြည့်ခဲ့သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမရှိပေ။

လူနှစ်ရာ၊ သုံးရာ သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

တစ်နည်းပြောရလျှင် ရွာတစ်ခုလုံး အသတ်ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

"ဟင်း... ခွန်အားမရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဒီလိုသတ်ဖြတ်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။"

လီချန်က စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ယခုအခါ မွေးရာပါသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤသာမန်ရွာသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ပိုကြီးမားသော ကိုယ်တိုင်ကာကွယ်နိုင်စွမ်းများ ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သူသည် မတွန်းလှန်နိုင်သော အင်အားနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူမည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မလွှဲမရှောင်သာ တွေးမိသည်။

သူသည် ခေါင်းလောင်းထိုးရင်း လုံ့လဝီရိယဖြင့် ကျင့်ကြံပြီး သူ၏ကျင့်ကြံမှုနှင့် ခွန်အားကို မြှင့်တင်နိုင်သည်။

သူထွက်ခွာတော့မည်အပြု သူသည် ငိုသံတစ်ခုကို ခပ်ရေးရေးကြားလိုက်ရပြီး ရေသံနှင့် ရောနှောနေပုံရသည်။

လီချန်၏ စိတ်သည် အလွန်သတိထားလိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်သည် သူ့အဖိုးတန်ဓား၏ လက်ကိုင်ကို လှမ်းလိုက်သည်။

ခဏကြာ နားထောင်ပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားပြီး သူ၏မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပျက်စီးသွားသော အိမ်တစ်လုံးအပြင်ဘက်ရှိ ရေတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ခေါင်းမရှိသော အမျိုးသားအလောင်းတစ်လောင်း ရေတွင်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်။

ဘေးသို့ လိမ့်ကျသွားသော ဦးခေါင်းသည် ကောင်းကင်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှ သွေးများ စီးကျနေသည်။

ငိုသံသည် ရေတွင်းထဲမှ လာနေသည်။

လီချန်သည် ရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရေတွင်းသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး နက်ရှိုင်းကာ ညအချိန်ဖြစ်သောကြောင့် အတွင်း၌ ဘာရှိသည်ကို မြင်ရန် မဖြစ်နိုင်လုနီးပါးပေ။

သို့သော် သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုဖြင့် လီချန်သည် အတွင်းရှိအခြေအနေကို ခံစားနိုင်သည်။

သူသည် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး ရေတွင်းရေထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ သူတို့၏လက်များဖြင့် မျက်နှာပြင်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ရေတွင်းအဝအောက် လေးမီတာ သို့မဟုတ် ငါးမီတာခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ဤမျှငယ်သော ကလေးတစ်ဦးကို မဆိုထားနှင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင် ပြုတ်ကျပါက တက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကလေးသည် ငို၍အားကုန်သွားပုံရပြီး ရေတွင်းရေထဲတွင် ပက်လက်မျောနေကာ ခပ်ရေးရေး ရှိုက်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီချန် အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

ဤကလေးငယ်သည် ရေတွင်းထဲတွင် အမှန်တကယ် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ကလေးသည် ပက်လက်မျောနေပြီး စွမ်းအင်ကို ချွေတာသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် ကယ်ဆယ်ခြင်းမရှိလျှင်တော့ နောက်ဆုံးတွင် ရေနစ်သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို သူ၏ဝိညာဉ်အာရုံခံစားမှုဖြင့် လေ့လာပြီးနောက် လီချန်သည် လှုပ်ရှားပြီး ရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် ကလေးကို ပွေ့ချီပြီး ရေတွင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

သူသည် အခြားသူများ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်မစွက်ဖက်လိုသော်လည်း ကလေးတစ်ယောက် ရေတွင်းရေထဲတွင် ရုန်းကန်နေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အေးစက်သော ရေတွင်းရေထဲတွင် ဤမျှကြာရှည်စွာ နစ်မြုပ်နေသောကြောင့် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူတို့၏မျက်နှာငယ်သည် ဖြူဖျော့နေသည်။

လီချန်သည် စစ်မှန်သောချီတစ်ချက်ကို ကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ပြီး အအေးဓာတ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် ချီသွေးအားဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အမှုန့်အနည်းငယ်ကို ခြစ်ယူကာ ကလေးကို ကျွေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကလေး၏ အခြေအနေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ကလေးသည် လျင်မြန်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

"ကလေးလေး၊ မင်းကံကောင်းလား၊ ကံဆိုးလားဆိုတာ မသိတော့ဘူး။"

လီချန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည် ကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။

ဒီကလေးကို သူကိုယ်တိုင် မွေးမြူနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ငါသူ့ကို ဓားသွားမြို့တော်ကို ခေါ်သွားပြီး မွေးစားဖို့ မိသားစုတစ်ခု ရှာပေးရမှာပဲ။"

လီချန်က စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် လီချန်သည် ကလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ချီပြီး သူ၏မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူ၏ဇက်ကြိုးကို ဆွဲပြီး မီးလောင်နေဆဲဖြစ်သော ရွာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်။

မရပ်မနား စီးနင်းခဲ့သော လီချန်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ကလေး နိုးထလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကလေးသည် လီချန်ကို မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကလေးသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လီချန်သည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ကလေး၏ မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်ပုံရသော်လည်း ထိုင်းမှိုင်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ကလေးလေး၊ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

လီချန်သည် အရှိန်လျှော့ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ကလေးကို မေးလိုက်သည်။

ကလေးသည် စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောဘဲ သူတို့၏မျက်နှာသည် ဗလာကျင်းနေသည်။

သူလန့်ပြီး ဉာဏ်တုံးသွားတာလား။

လီချန်က ခေါင်းခါပြီး နောက်ထပ်ချီသွေးအားဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အမှုန့်အနည်းငယ်ကို ခြစ်ယူပြီး ကလေးကို ကျွေးကာ ကျန်ရှိသော အပိုင်းကို သူကိုယ်တိုင် မျိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏ခရီးကို ဆက်လက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေ့လည်ခင်းတွင် သူသည် ဓားသွားမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

"ဒီကလေး၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ နည်းနည်းနှေးကွေးတယ်ဆိုတာ သိနိုင်တယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မွေးစားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါသာ မွေးစားမယ်ဆိုရင် ငါပိုဉာဏ်ကောင်းတဲ့ တစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် မွေးစားမှာ၊ အရိုးအမြစ်ပါရမီကောင်းရင် ပိုကောင်းတယ်။ ဒီတုံးအနေတဲ့ကလေးကို မွေးစားလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။"

"ဒီကလေးက တော်တော်ချောတာပဲ၊ သူတို့အရမ်းတုံးအနေပုံရတာက နှမြောစရာပဲ။"

လီချန်သည် ဓားသွားမြို့တော်ရှိ ကြားခံလူတစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် မိသားစုအများအပြားကို ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် ကလေးကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းခါပြီး မွေးစားရန် ငြင်းဆန်ကြသည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိသောကြောင့် လီချန်သည် ကလေးကို လောလောဆယ် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်သည်။

သူသည် မနက်ဖြန် ဓားသွားမြို့တော်သို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။ တကယ်ပဲ မွေးစားလိုသူမရှိပါက သူသည် အိမ်တစ်လုံးငှားပြီး ကလေးကို စောင့်ရှောက်ရန် အစေခံတစ်ဦးကို ဝယ်ရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၎င်းသည် များများစားစား ကုန်ကျမည်မဟုတ်ပေ။

လီချန် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တောင်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်သည် သူတို့၏ရောက်ရှိမှုကို ရိုးရှင်းစွာ မှတ်ပုံတင်လိုက်သည်။

မွေးရာပါအဆင့်နှင့်အထက် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်များ သို့မဟုတ် အကြီးအကဲများသည် ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်မှ တပည့်လက်ခံပြီး သူတို့ကို နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းသို့ ပြန်ခေါ်လာကာ တရားဝင်တပည့်များအဖြစ် မှတ်ပုံတင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။

ခွဲတမ်းတစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းမှာ တရားဝင်တပည့်များ တရားလွန်ပွားများလာခြင်းကို ကာကွယ်ရန်နှင့် အကြီးအကဲတပည့်များ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများနှင့် မျိုးဆက်များကို အကျိုးပြုရန် သူတို့၏အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် အဓိကဖြစ်သည်။

မွေးရာပါအဆင့် အတွင်းဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် လီချန်သည် တပည့်လက်ခံရန် အရည်အချင်းပြည့်မီနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ပြီးမြောက်ခဲ့သော တာဝန်ကို တင်ပြရန် တာဝန်ခန်းမဆောင်သို့ မသွားဘဲ အချိန်ပြခေါင်းလောင်းစင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားသည်။

"မင်းဒီမှာ ထိုင်။"

လီချန်သည် ကလေးကို ခေါင်းလောင်းစင်အခန်းတွင် ထားလိုက်သည်။

ကလေးသည် လီချန်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်ပြီး အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းစင်ပေါ်သို့ သွားပြီး အချိန်ကို တွက်ချက်ကာ ရပ်တန့်နေသော သဲနာရီကို ပြန်လည်စတင်သည်။

အနည်းငယ်အားစိုက်ထုတ်ပြီးနောက် လီချန်သည် ခန့်မှန်းခြေအချိန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

တိကျမှုအတွက်မူ သူသည် မောင်းနှင့်စည်တီးခန်းမှ မောင်းတီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် မနက်ဖြန် နေထွက်သည်အထိ ပိုမိုတိကျသော တိုင်းတာမှုတစ်ခု ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ပြီးဆုံးပြီးနောက် လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းစင်သို့ ပြန်သွားသည်။ ကလေးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

တကယ်ပဲ ငတုံးလေးပဲ။

လီချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

မနက်ဖြန် သူသည် ကလေးကို ဓားသွားမြို့တော်သို့ ပို့ပြီး သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးကို ရှာဖွေမည်ဖြစ်သည်။

ယို အချိန်(ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) အတွက် အချိန်ရောက်သောအခါ လီချန်သည် ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကို စတင်သည်။

နှလုံးသားမဲ့ဓားသိုင်းကျမ်း၏ မဟာကောင်းကင်စက်ဝန်းတစ်ခု ပြီးမြောက်ပြီးနောက် လီချန်သည် လန်းဆန်းသွားသည်။

သူအပြင်ထွက်နေစဉ် သုံးရက်ကြာ ကျင့်ကြံမှုမလုပ်ခဲ့ဘဲ အလွန်ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်ရက်လျော့၍ လေ့ကျင့်ခြင်းသည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်မှုကို တစ်ရက် နှောင့်နှေးစေသည်။

အချိန်ပြခေါင်းလောင်းကို သန့်စင်ခြင်း၏ နှောင့်နှေးမှုကို မဆိုထားနှင့်။

........

ညဉ့်နက်လာခဲ့သည်။

လီချန်သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် ခေါင်းလောင်းစင်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။

ကလေးသည် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

ဤသို့သော တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကောင်းသည်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ထိုကလေးအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

အစားအစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် ခြေသံများ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ဆရာ၊ ကျိုးပုဖိန်သည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ပြီး ခေါင်းလောင်းစင်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။

"အမ်၊ ဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ။"

ကျိုးပုဖိန်သည် ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသော ကလေးကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။

သူစိမ်းကို မြင်သောအခါ ကလေး၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသပြီး သူတို့သည် မီးဖိုချောင်မှ ယခုလေးတင် ထွက်ပေါ်လာသော လီချန်နောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်း ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တုန်ယင်နေသည်။

"ကလေးလေး၊ မကြောက်နဲ့။"

လီချန် အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ ကလေးသည် ယခင်က သူစိမ်းများနှင့် ကြုံတွေ့သည့်အခါ ထိုသို့ပင် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်၊ ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်ခဲ့သည်မှာ ရှင်းနေသည်။

ဒီကလေးသည် သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် မကြောက်ရွံ့သလဲဆိုရင်တော့ ရေတွင်းထဲမှ ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။

လီချန်သည် ကလေးကို စားပွဲသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ၏သခင်အား ပြောသည်၊ "ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဒီကလေးကို လမ်းမှာ ကယ်တင်ခဲ့တာပါ။"

ထို့နောက် သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို အတိုချုပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဒီကလေးက ကြောက်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး၊ သူ့စိတ်က နည်းနည်းနှေးကွေးပုံရတယ်။ မင်းသူ့ကို မင်းဘေးမှာထားဖို့ အဆင်မပြေဘူး၊ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလိုက်။"

ကျိုးပုဖိန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စားသောက်နေစဉ် ကလေးသည် အနည်းငယ်နှေးကွေးပုံရသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်ပြီး သူတို့၏တူများဖြင့် အစားအစာကို အားရပါးရ စားသုံးသည်။

သူတို့တကယ် ဆာလောင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အစားအစာ ပြီးဆုံးပြီးနောက် လီချန်သည် ကလေးကို ဘေးသို့ သွားထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကလေးသည် နာခံစွာ သွားထိုင်သည်၊ သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာသည် ဗလာကျင်းနေပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများသည် အာရုံစူးစိုက်မှုမရှိဘဲ မည်သည့်မီးပွားမျှ မရှိပေ။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဒီဟာကို မြေနဂါးရှားပါးပိုးကောင်ထဲကနေ ကျွန်တော့်တာဝန်လုပ်ဆောင်နေတုန်း တွေ့ခဲ့တာပါ။"

သူ့ဆရာ၏ တည်ရှိမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လီချန်သည် သူ၏အိတ်ထဲမှ အနက်ရောင်ကျောက်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါဘာလဲ။"

ဆရာကျိုးပုဖိန်သည် အနက်ရောင်ကျောက်တုံးကို မြင်သောအခါ မှင်သက်သွားသည်။ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း လေးနက်သွားသည်။

***