ကျွန်တော်ထွက်သွားရင် ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်မှာလဲ?

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ယနေ့ည တကျည်ကျည်မြည်နေသော စာငှက်များအားလုံးကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စပြုနေသည်။ သူက လက်ထဲရှိ ပြဿနာကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်ချိန်တွင် စုန့်ကျင်း မြေပြင်မှ ထရပ်သည်ကို လန့်သွားပြီး တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်လို၊ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မူလက ခွေးတစ်ကောင်လို ပင်ပန်းနေသည်။ စုန့်ကျင်း၏ အဆိပ်ကို ကုသပြီးနောက် သူမသည် ယခုအခါ ခွေးသေတစ်ကောင်လို ပင်ပန်းနေပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ အိတ်ကပ်မှ သကြားလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ အဆိပ်ကုသရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများစွာရှိသည့်အခါ သူမ၏ ခွန်အားကို အမြန်ဆုံး ပြန်လည်ရယူရမည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် ထိတ်လန့်တကြား ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။ သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ အဆိပ်မီးခိုးကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့သောသူတွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေသည်! သူက နဉ်ယွီ၏ ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ခံရပြီး သူမ၏ လက်ပါးစေတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီလား?

စုန့်ကျင်းသည် သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားနိုင်သည်ကို မသိသော်လည်း ယခုအခါ ထိုအရာကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့သို့တိုးကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့နောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်က သူ့ကို ထောက်ပံ့ရင်း ရောက်ရှိလာပြီး လမ်းကြားထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ် ထိုင်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ အလျင်အမြန် သူက "အရှင်မင်းကြီး?" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သကြားလုံးများကို ဝါးစားရင်း သူ့ကို လက်တစ်ဖက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီမှာပါ၊ အာ။"

သူမ စကားပြောသည်ကို ကြားသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်အေးသွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ထံသို့ ရွှေ့သွားပြီး... သူက လေးပစ်ခြင်းနှင့် ဖုံးကွယ်ထားသော လက်နက်များတွင် အဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာပဲ။ သို့သော် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၏ အမိန့်မရှိဘဲ သူတို့က လှုပ်ရှားရန် မဝံ့ကြပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့၏ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် တွေ့ဆုံပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်တို့ ဘေးကင်းလုံခြုံနေကြပြီ။ အခုတော့ ကျွန်တော်မျိုး စိတ်အေးနိုင်ပါပြီ။"

အေးစက်စွာ လိုကျစ်ကွေ့က "အမတ်ချုပ်ကြီးကို စိတ်ပူပန်စေတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ယနေ့ညရဲ့ ကံကောင်းသွားတဲ့တစ်ခုတည်းသောကိစ္စကတော့ အရှင်မင်းကြီး မထိခိုက်ခဲ့ခြင်းပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ် ပြောတာမှန်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး မထိခိုက်တာက အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စပဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ် အာ၊ မြောက်ပိုင်း ဟူတွေက ငါတို့ ယုံနင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားတာကို မရပ်တန့်သွားဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်က သင့်တော်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နေရင်း သူမ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ သိမ်းငှက်ကို "ဘာလို့ သူတို့က စကားပြောနေကြတာလဲ? သူတို့က ပထမဆုံးတွေ့ဆုံချိန်မှာ အချင်းချင်း ကိုက်သတ်ပစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဲဒီအစား သူတို့က မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေပြီး သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ စကားများ ဖလှယ်နေကြသည်။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?

မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် သူ မသိကြောင်း ပထမဆုံး ဝန်ခံပြီးနောက် "ခင်ဗျားတို့ လူသားတွေအားလုံးက ဟန်ဆောင်တတ်တာပဲ သိတယ်!" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤမှတ်ချက်သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံရသည်။ သူမက အဲ့ဒါအတွက် တကယ်ပဲ ချေပစရာမရှိပေ။

ယခုအခါ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ထပ်မံစကားပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက အဲ့ဒီစာတွေမှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်ရဲ့ မြောက်ပိုင်းလူရိုင်းတွေကို ကွန်တစ်ခုတည်းမှာ ဖမ်းဆီးဖို့အတွက် သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အပြစ်တင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒဏ်ရာရအောင်ပြုလုပ်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခု ကစားခဲ့ရတယ်။ အခု သူလျှိုအားလုံး ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် စစ်သေနာပတိချုပ်က သစ္စာဖောက်အဖြစ် စွပ်စွဲခံရတာကို ဆက်လက်ခံစားစရာမလိုတော့ဘူး။" ဤတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို အခြားတစ်ဖက်တွင် ပူးကပ်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရင်က စစ်သေနာပတိချုပ်ကို များစွာ စော်ကားခဲ့ပါတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ဘုရားရေ!

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ၏ ခေါင်းထဲမှာ မိုးကြိုးအစင်းတစ်သန်းလောက် ပစ်ချလိုက်သလိုပါပဲ။ သူမက ဤအဘိုးကြီး၏ အရှက်မရှိမှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီးခါစတွင် သူက မိမိကိုယ်ကို ထပ်မံကျော်လွန်သွားသည်! ဖန်းထန်၏ လိုကျစ်ကွေ့ကို ထောက်ပံ့နေသော လက်သည်လည်း တုန်လှုပ်နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် သူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်တန်ဖိုးများအတွက် ကျော်ကြားသော ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်သင့်သည်။ သို့သော် သူက ကျိန်စာသင့် အောက်တန်းကျသော လူဆိုးတစ်ဦးသာဖြစ်သည်! မောင့်စွင်းငှက်ငယ်လေးသည် သူ၏ တောင်ပံများကို ခတ်ပြီး "အာဝူး၊ အာဝူး၊ အာဝူး၊ ရှောင်ယောင်း၊ ငါ့ကို သူ့ကို စားခိုင်းလိုက်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှိနေသော လူများ "... ..." ဒီသိမ်းငှက်က ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို အူနိုင်တာလား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မောင့်စွင်းငှက်ကို သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီးတွင် လက်အောက်ငယ်သားများစွာရှိသောကြောင့် သူတို့က ငှက်ကို အဘိုးကြီး၏ မျက်နှာရှေ့သို့ မပျံသန်းမီမှာပင် သတ်ပစ်လိမ့်မည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်၏ လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့ကို သူ၏ မျက်လုံးများအထိ ရောက်ရှိသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပန်းချီကားတစ်ချပ်၏ ရုပ်ရည်ရှိသော ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ မပြုံးသည့်အခါ သူ၏ ဖြစ်တည်မှုသည် လူများကို ကြောက်လန့်စေသော ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် စိမ့်ဝင်နေသည်။ သို့သော် သူ ပြုံးသည့်အခါ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များကို အလျင်စလို အပိုအရောင်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ဆယ်လီတိုင်အောင် တိုက်ခတ်တဲ့ နွေဦးလေပြေနဲ့ တောက်ပစွာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းခင်းကြီးလိုပါပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှလုံးသားသည် နှစ်ကြိမ်ခုန်သွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က ချောမောသည်ကို သိသော်လည်း သူက သူမကို တကယ်ပဲ ဘယ်တုန်းကမှ မပြုံးခဲ့ဖူးပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အပြုံးက ပွင့်လန်းနေသော ပန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သည်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ပေ—တစ်ပွင့်တည်းမဟုတ်ဘဲ ပန်းခင်းတစ်ခုလုံး!

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည်လည်း ပြုံးနေသော်လည်း သူ၏ လက်များသည် လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ သူက လိုကျစ်ကွေ့ ဘာကြောင့် ပြုံးနေသည်ကို သိသည်။ အကြောင်းမှာ သူက မိမိကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်ကြောင်း သက်သေပြရန် အပြစ်အားလုံးကို မြောက်ပိုင်း ဟူများအပေါ် ပုံချခဲ့သောကြောင့် သူက ဤတစ်ကြိမ် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်တွေ့တွင် ဝန်ခံနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက လောင်းကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့လျှင် သူက သူ၏ မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ယခုအခါ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်၏ လက်ကို ဘေးသို့ တွန်းလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဘေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားပြီးနောက် တစ်ဝက်ထိုင်ချကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "ဒီကျွန်က အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်သို့ ပြန်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ မြောက်ပိုင်း ဟူ သူလျှိုတွေကို ဖမ်းမိသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီးက မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ထဲတွင် ထပ်မံနေစရာမလိုတော့ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "လွတ်မြောက်သွားသူတွေ ရှိလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က "ရှိခဲ့ရင်တောင် အရေအတွက်က မများပါဘူး။ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မလှုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အရှင်မင်းကြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမက ဤလူက ပုရွက်ဆိတ်များကို ဘာကြောင့် ဤမျှလောက် အထင်သေးသည်ကို မသိသော်လည်း သူတို့က တကယ်ပဲ ကြီးမားသော သစ်ပင်များကို လှုပ်ခါရန် နည်းလမ်းမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ၏ စကားများသည် မမှားပေ။

"အရှင်မင်းကြီး" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမက သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို လိုကျစ်ကွေ့၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထားလိုက်သော်လည်း အခြားတစ်ယောက်က သူမကို ဆွဲထူရန် တကယ်ပဲ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က နေမကောင်းဖြစ်နေတုန်း!

သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် ထရပ်ပြီးနောက် သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ထွက်သွားကြမှာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် ဖုန်များပေကျံနေသော လက်ချောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ ပိုင်ရှင်သည် မြင့်မားသော ရာထူးကို နှစ်သက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်သည်ကို ပြသနေသည်။ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော လက်များ ရှိမည်လား?

"မြေပြင်ပေါ်မှာ လူတွေအများကြီး လဲနေတုန်းပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာချင်စိတ်မရှိပေ။ သူမက သူတို့ကို မကယ်တင်ရသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ?

လိုကျစ်ကွေ့က စုန့်ကျင်းကို "မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ" စုန့်ကျင်းက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လူတွေကို နန်းတော်ကို ပြန်ပို့လိုက်" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "ယင်းလေကို မြောက်ပိုင်း ဟူလူတွေကို အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့နဲ့အတူ တရားစီရင်ရေးတရားရုံးများသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တစ်ညလုံး စစ်ဆေးမေးမြန်းခိုင်းလိုက်။"

စုန့်ကျင်း စိုးရိမ်နေသည်။ "ဒါဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက...?"

"သူ မလုပ်ဘူး" လိုကျစ်ကွေ့ သေချာနေသည်။ "ဒါက လူစည်ကားတဲ့ရပ်ကွက်ပဲ။ ဆိုင်တွေပိတ်ထားပေမယ့် သတင်းတွေက အမြန်ပျံ့နိုင်တယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ဘာမှလှည့်စားရဲမှာမဟုတ်ဘူး။" သူက သစ္စာဖောက်အဖြစ် ပုံဖော်ခံရသောအခါ လူများသည် သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် စားရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုသို့သော လူထုခံစားချက်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရှုတ်ချမှုကို ခံရမည့်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားမည်လား?

စုန့်ကျင်း သဘောတူသံပြုလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားသော်လည်း သူမက နှောင့်နှေးပြီး ထွက်ခွာချင်စိတ်မရှိပေ။ သူမက သူမ၏ အဖော်များစွာကို ဤနေရာတွင် ဘယ်လိုစွန့်ပစ်နိုင်မည်နည်း?

"မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးကို မစွန့်ခွာနိုင်ဖြစ်နေတာလား?" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"..." သူမက အဲ့ဒီအဘိုးကြီးကို ဇွန်ဘီစာအဖြစ်တောင် ပစ်ချလိုက်ချင်သေးတယ်!

"သွားကြစို့၊ လိမ္မာ၊ စကားနားထောင်" လိုကျစ်ကွေ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။ မင်း နန်းတော်ကို ပြန်ရောက်ရင် သူတို့ကို ကုသပေးလို့ရတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အေးစက်သော မျက်နှာ၊ အေးစက်သော အကြည့်ရှိသော လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ကျွမ်းဝင်နေသောကြောင့် သူ၏ ရုတ်တရက် နွေးထွေးမှုက သူမကို လမ်းလွဲသွားစေသည်။ ဒီလူက စိတ်နှစ်ခွဖြစ်နေတာလား? သူက တစ်မိနစ်မှာ ရက်စက်တဲ့ တပ်မှူးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်မိနစ်မှာ လူထုကို ချစ်တဲ့သူလား?

အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ ယခု သူ တွေးကြည့်လျှင် သူ မရှုံးသေးပေ။ လိုကျစ်ကွေ့ သေဆုံးသည်နှင့် သူက အဲ့ဒီကောင်မလေး နဉ်ယွီကို သင်ခန်းစာပေးရန် အချိန်များစွာ ရှိလိမ့်မည်။

"စစ်သားတွေနဲ့ မြင်းတွေဌာနကို သွား၊ မြို့တံခါးကိုးပေါက် ခြေလျင်တပ်မှူးကို တပ်ဖွဲ့တွေ လွှဲပြောင်းခိုင်း" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့က သူ၏ လူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "မြောက်ပိုင်း ဟူတွေထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မြောက်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီး၏ လူများအားလုံးက အလျင်အမြန် နာခံလိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။"

လမ်းကြားအပြင်ဘက်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သော ဖန်းထန်ကို စကားပြောလိုက်သည်။ "မင်း နေပြီး စုန့်ချီးကို ကူညီလိုက်။"

"ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ကာကွယ်ပေးမှာလဲ?"

"စုန့်ချီးက ဘယ်သူလဲ?"

ဖန်းထန်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

"စုန့်ချီးက စုန့်ကျင်းပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က လမ်းများဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း သူမကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် နှစ်ဦးသား လမ်းကြားမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူတို့ အဝေးသို့ ရောက်သည်အထိ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ နောက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ ခွန်အားနှင့် အုတ်ခဲများဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် အရှင်မင်းကြီးက သူတို့၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရထားလုံးကို ရိုက်ခွဲခဲ့သောကြောင့် သူမက လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ခြေကျင် လျှောက်ထွက်ရန်သာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာမည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့သည် နာရီဝက်အကြာတွင် လမ်းပေါ်တွင် ပိတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သယ်သွားရမလား?" စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ အသံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ "ငါ သေမှာလား?"

"ဘာ?" နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ငါ သေမှာလား? အရမ်းမကြာခင်မှာပဲလား?" အမတ်ချုပ်ကြီး ရှဲ့၊ ထိုလှည့်ဖြားတတ်သော မျက်နှာချိုသွေးသူက သူ့ကို သေနေသော လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်ခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီလိုအဖြစ် မရှိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက အာဏာပါးကွပ်သားရဲ့ ဓားသွားပေါ်မှာ အဆိပ်ထည့်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားအတွက် ကုသပြီးပြီ။ ခင်ဗျား မသိခဲ့ဘူးလား?"

လိုကျစ်ကွေ့ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်သွားသည်။ သူသိလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား! ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူးလို့!

"ခင်ဗျား မသိတဲ့ပုံပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မပြောခဲ့မိဘူးပေါ့။ ဟီးဟီး၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထို 'ဟီးဟီး' ထဲတွင် ဝှက်ထားသော မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီအဘိုးကြီး ရှဲ့က မသိဘူး" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။ "သူက ခင်ဗျား နန်းတွင်းညီလာခံနေ့မှာ သေလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတယ်။ အဲ့ဒီနေ့ရောက်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက သူ့ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သူ့ကို ကြောက်လန့်တကြား သေးပေါက်ချမိသွားအောင် လုပ်သင့်တယ်!"

လိုကျစ်ကွေ့ နောက်ထပ်ခေါင်းကိုက်မှုတစ်ခု လာနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သေးပေါက်ချမိသွားအောင် လုပ်ရန်လား? သူက တစ်ဖက်လူ၏ ဦးနှောက်နှင့် ဘယ်တုန်းကမှ တူညီသော လှိုင်းပေါ်တွင် မရှိခဲ့ပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်ပြောနေသည်။ "ကျွန်တော် စုန့်ကျင်းကို ကုသနိုင်ရင် ကျန်တဲ့လူတွေကိုလည်း ကုသနိုင်တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"

"မင်း ဆေးပညာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဆေးပညာကျွမ်းကျင်မှုက မြင့်မားတယ်" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲ?"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ သွားစမ်း၊ သူမ ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကို အဖြေများအတွက် ဖိအားပေးရန် စီစဉ်မထားသောကြောင့် သူမက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိုက်မဲသော အပြုံးဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသောအခါ သူက "ကောင်းပြီ၊ ငါ ဒါကို မမေးတော့ဘူး။ မင်း ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား?" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဤလူက သူ၏ စစ်အာဏာကို ထပ်မံတောင်းဆိုလျှင် လိုကျစ်ကွေ့ တွေးလိုက်သည်၊ ငါက အဲ့ဒါကို ငါ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပေးအပ်သင့်တယ်။ ဒီလူက ငါ့အသက်နဲ့ ဖန်းထန်နဲ့ ကျန်လူတွေရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ သူမက နန်းတက်တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက လူတွေအများကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါနေဆဲဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော်က စစ်အာဏာကို ဘာအတွက် လိုချင်မှာလဲ?"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ပါးပြင်များကို ဖောင်းကားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ ကျွန်တော် ထွက်သွားနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေမှာလား?"

ယခု လိုကျစ်ကွေ့ လန့်သွားရမည့်အလှည့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘေးရှိ လူက အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ခွာချင်နေသလား?

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ထောက်ပံ့ရင်း လျှောက်သွားစဉ် တိုးတိုးလေး "ကျွန်တော့်ခွန်အားက မဆိုးဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ရန်ဖြစ်ရင် အရှုံးမပေးဘူး။ ကျွန်တော်က လူတွေအတွက် ရောဂါတွေလည်း ကုသပေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘယ်ကိုသွားသွား ဆာလောင်ပြီး သေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိလို့လဲ?"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်တော်ထွက်သွားရင် ဘယ်သူက ဧကရာဇ်ဖြစ်မှာလဲ?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ရပ်တန့်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့စံမှလွဲ၍ နှောင်းဧကရာဇ်ဆီတွင် ထူးချွန်သော တော်ဝင်မင်းသားများ မရှိပေ။ ဒါ့အပြင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့က ယနေ့ အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မြို့တော်၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့် မြင်းများကို ရှဲ့သားအဖက ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် အကယ်၍ အခြားတော်ဝင်မင်းသားတစ်ဦးက ထီးနန်းကို ရယူလျှင် သူတို့က သေချာပေါက် ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်လား?

***