ကျွန်မ ဒုက္ခသည်တွေကို အိမ်တစ်လုံး ပေးချင်တယ်

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကောင်မလေးငယ်တစ်ယောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲကာ ကောင်လေးငယ်တစ်ယောက်ကို အခြားတစ်ဖက်ဖြင့် ချီထားသည်ကိုမြင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်း သူတို့ကို ခေါ်သွားမလို့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒေါသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ လူတိုင်းကို မကူညီနိုင်ရင်တောင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ကူညီလို့မရဘူးလား။"

ကောင်မလေးငယ်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်တွင် ပုန်းကွယ်လိုက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မကြည့်ရဲပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကောင်မလေး၏လက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့လျှောက်ရင်း "မကြောက်နဲ့၊ ဒါ ငါ့အိမ်ပဲ။ ဘယ်သူနေရမယ်ဆိုတာကို ငါ ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူးလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။ လောကကြီးတွင် ဒုက္ခသည်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီရှိနေရာ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်းက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ပြီးနောက် ကောင်မလေးကို သူ့မောင်ကိုချီခိုင်းကာ လမ်းဘေးတွင် စောင့်ခိုင်းထားပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"မင်းမှာ တခြားကိစ္စရှိသေးလို့လား။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ "သူတို့အဘိုးရဲ့ ရုပ်အလောင်းက လမ်းကြားထဲမှာ ကျန်နေသေးတယ်။" သူမ မေ့တော့မလို့။ ဤနေရာသည် အလောင်းများကို မစောင့်ရှောက်နိုင်လျှင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရသော ကမ္ဘာပျက်ခေတ်မဟုတ်ပေ။ လူသေအလောင်းများကို မြှုပ်နှံသင့်သည် မဟုတ်လော။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အလျင်အမြန် လက်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "မကြည့်နဲ့။"

သို့သော် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းကြားထဲက အခြေအနေကို မြင်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမ ထွက်သွားသည်မှာ မိနစ်အနည်းငယ်ပင် မကြာသေးခင်က အဘိုးကြီး၏ ခြေလက်များကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခုတ်ဖြတ်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သစ်သားပုံတစ်ခုပေါ်တွင် အိုးကြီးတစ်လုံး တင်ထားပြီး လူအချို့က မီးမွှေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်ကြည့်နေပြီးနောက် အခြားလမ်းကြားသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အိုးတစ်လုံးအောက်၌ မီးတောက်လောင်နေပြီး ၎င်း၏အနားစွန်းမှ လက်သေးသေးလေးတစ်ဖက် ထွက်နေသည်။ အစောက ငိုနေသော အမျိုးသမီးသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမလက်ထဲတွင် ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"မကြည့်နဲ့၊" သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို မကြည့်နဲ့။"

ဇာတ်တူသား၏ အလောင်းကို စားသုံးခြင်း။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ မှေးကျသွားသည်။ သူတို့သည် လူသားများကို အစာအတွက် သတ်ဖြတ်ခြင်း မစတင်သေးသည့်အပေါ် သူမ ဝမ်းသာသင့်သလား။ ကမ္ဘာပျက်ခေတ်တွင် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့။ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် မြေမဲ့စိုက်ပျိုးရေး နှစ်မျိုးလုံးမှ ရရှိသော သီးနှံအထွက်နှုန်းမှာ သနားစရာကောင်းလှသည်။ မြေအများစုကို ဖုတ်ကောင်များက သိမ်းပိုက်ထားပြီး သီးနှံစိုက်ပျိုးရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ သို့သော် ဤလောကတွင် အငတ်ဘေးဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရင်ခွင်ထဲဆွဲသွင်းထားရင်းဖြင့်ပင် ရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဒုက္ခသည်များ၏ ဒုက္ခကို မြင်စေချင်သော်လည်း သူမကို ကြောက်လန့်စေရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ ကောင်မလေးငယ်သည် လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရင်ခွင်ထဲသွင်းထားရင်း ဖြတ်သွားသည်ကိုမြင်ပြီး လက်မစုပ်နေသော သူမ၏မောင်ငယ်ကို ကောက်ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူတို့နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကောင်မလေး၏ ခြေသံကိုကြားပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် အားပေးစကားအချို့ ပြောချင်သော်လည်း သူမဦးနှောက်မှာ ချို့ယွင်းသွားသကဲ့သို့ စကားလုံးများ ထွက်မလာတော့ပေ။

"အဘိုးကို သူတို့ စားလိုက်ကြပြီ၊" ကောင်မလေးငယ်သည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။

"မင်း သိနေခဲ့တာလား။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ကောင်မလေးငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သေသွားတဲ့သူတွေက အစားခံရတယ်။ အဘိုးလည်း ဒီလိုပါပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တစ်ဖန်ဆွဲသွင်းလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ "မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ။" သူက ကောင်မလေးငယ်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူက တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်။ အစ်ကိုကြီးလည်း ပျောက်သွားတယ်၊" ကောင်မလေးငယ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ ကျွန်မ တကယ် ဆယ့်နှစ်နှစ်ရှိပါပြီ။ ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မမောင်လေး ကြီးလာရင် သူလည်း သခင်လေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။"

အများဆုံး ဆယ်နှစ်သာရှိသေးသော ဤကောင်မလေးသည် သူမအသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောနေသည်။ သူမသည် သူတို့က သူမကို အသက်ငယ်လွန်းပြီး အလုပ်လုပ်ရန် အားနည်းသည်ဟု ထင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်မှာ သေချာသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီးနောက် သူမသည် ကောင်မလေးကို ပွေ့ဖက်ရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"အာ့ယာ" ကောင်မလေးငယ်က သူမနာမည်ကို ပြောပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူမမောင်လေးကို မေ့သွားမည်စိုးသောကြောင့် "ကျွန်မမောင်လေးကို ရှောင်ချိုး လို့ခေါ်ပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှောင်ချိုးကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး အာ့ယာနှင့် နဖူးချင်းတိုက်လိုက်သည်။ "ငါက ရှောင်ယောင်းပါ။ ခုကစပြီး ငါ့နောက်ပဲ လိုက်ခဲ့တော့။"

ထိုအခါမှသာ အာ့ယာသည် သူမနှင့် ရှောင်ချိုး အသက်ရှင်နိုင်မည်ကို သေချာသိသွားသည်။ သူမသည် မြေပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးချလိုက်သည်။ လူအများအပြားသည် သူတို့ကို လမ်းကြားထဲမှ ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့မျက်နှာများတွင် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရပေ။ ဤသည်မှာ အာ့ယာနှင့် သူမမောင်၏ ကံကောင်းမှု၊ သူတို့၏ ဘဝကံကြမ္မာပင်ဖြစ်သည်။ ဤသို့သောအရာများကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အာ့ယာကို သူမအား ဦးချခွင့် ဘယ်လိုပေးနိုင်မည်နည်း။ သူမသည် ကောင်မလေးကို ဆွဲထူလိုက်ပြီး သူမလက်ကိုဆွဲကာ ရှေ့သို့လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သွေးနံ့များ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရေဆူလာသံကိုပင် ကြားရလုနီးပါးဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်မှ လျှောက်ရင်း သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် သူမကို ဤလမ်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့်အတွက် ရုတ်တရက် နောင်တရသွားသည်။ မိသားစုကို ကာကွယ်ခြင်း၊ နိုင်ငံအတွက် အမှုထမ်းခြင်းနှင့် နယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်ခြင်းတို့သည် ယောက်ျားများ၏ အလုပ်များသာဖြစ်သည်။ သူက သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပြည်သူများ၏ ဒုက္ခကို အဘယ်ကြောင့် မြင်စေချင်ခဲ့သနည်း။ သူက ဤကောင်မလေးကို ယောက်ျားများစွာကိုပင် အကြံအိုက်စေခဲ့သော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်စေချင်နေသလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လျှောက်ရင်းလျှောက်ရင်း ရုတ်တရက်ရပ်တန့်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မြောက်ပိုင်းဟူတွေက အဲဒီလူတွေကို ဘေးဒုက္ခပေးခဲ့တာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းဟူများသည် ပြင်ပခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သော်လည်း ဒုက္ခသည်များသည် ပြည်တွင်းပဋိပက္ခများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော့်ကိုပြောပါ၊ စစ်သေနာပတိချုပ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆိုသည်၊ "ဘာလို့ သူတို့မှာ အိမ်တွေ မရှိတော့တာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမမျက်လုံးနားက စိုစွတ်မှုကို သုတ်ပေးပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တွေကြောင့်၊ လူလုပ်ဘေးအန္တရာယ်တွေကြောင့်ပါ။ ယုံနင်နိုင်ငံတော်က ကုရာနတ္ထိ ဆေးမရှိတော့လို့ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ စကားများနောက်ကွယ်က နက်ရှိုင်းသော အကြောင်းပြချက်များကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ နားလည်လိုက်သည်။ ဤနိုင်ငံတွင် ဒုက္ခသည်ပေါင်း နှစ်သိန်းခန့်ရှိသည်။ ဧကရာဇ်သုံးဆက်တိုင်တိုင် ကံဆိုးသော အုပ်စိုးမှုများဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ မိုးခေါင်ရေရှားမှု မဟုတ်လျှင် ရေလွှမ်းမိုးမှုဖြစ်သည်။ ကျိုင်းကောင်ဘေး မရှိလျှင် ငလျင်နှင့် ကပ်ရောဂါများဖြစ်သည်။ သာမန်ပြည်သူများသည် ဤဘေးဒုက္ခများကို ခံစားရပြီး သူတို့၏အိမ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသော်လည်း မင်းဆက်က သူတို့ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏အိမ်များကို စွန့်ခွာကာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင်ဘဝဖြင့် တောင်းရမ်းစားသောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ မင်းဆက်သည် စစ်ပွဲများတိုက်ခိုက်ရ၊ ဘေးဒုက္ခကယ်ဆယ်ရေးများ ပေးပို့ရ၊ ကြီးမားသော နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်များနှင့် အခွန်ပေးဆောင်ရန်မလိုသော ပညာတတ်စာပေပညာရှင်များကို ထောက်ပံ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မင်းဆက်သည် ဘေးဒုက္ခများ မကျရောက်သော နယ်မြေများတွင် နေထိုင်သော သာမန်ပြည်သူများအပေါ် ပိုမိုဖိအားပေးခဲ့သည်။

"ဒါက လူလုပ်ဘေးအန္တရာယ်ပဲ၊" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "လယ်သမားတွေ တစ်နှစ်လုံး ပင်ပန်းလုပ်ကိုင်ရပေမယ့် သူတို့သီးနှံတွေက သူတို့ပေးရမယ့်အခွန်ရဲ့ ထက်ဝက်တောင် မပြည့်ဘူး။ အခွန်မပြည့်ရင် ပြင်းထန်တဲ့အပြစ်ဒဏ်တွေခံရတယ်၊ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး အဓမ္မလုပ်အားပေးခိုင်းတယ်။ သူတို့ ဇနီးမယား၊ သားသမီးတွေကို စွန့်ခွာပြီး မိသားစုပြိုကွဲအောင် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံရမှာဆိုတော့ ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်ကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သေချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ဒါ ဘယ်လို မကောင်းဆိုးဝါးနေရာမျိုးလဲ။

သူတို့နောက်မှ အသားနံ့များ လွင့်ပျံလာသည်။ လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှာခေါင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ထက် များစွာပို၍ စူးရှသောကြောင့် သူမသည် အသားနံ့ကို အစောကြီးကတည်းက ရရှိခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ဒါက အလုပ်ဖြစ်မလား မသိပေမယ့် ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံးထွက်ခွာချင်နေသောကြောင့် သူက "ဘာကို အကောင်းဆုံးကြိုးစားမှာလဲ" ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒုက္ခသည်တွေကို အိမ်တစ်လုံးပေးချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးကြိုးစားမှာပဲ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရပ်တန့်ကာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမမျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။ သူမ၏ကမ္ဘာတွင် သူမသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ ရှင်သန်ရေးအတွက် သူမအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယခု သူမ ဤနေရာသို့ရောက်လာပြီး လူများစွာ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် သူမသည် သူမအသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တစ်ဖန်ပြန်လည်ကြိုးစားရုံသာရှိသည်။ ထို့အပြင် ဤလောက၏ အခြေအနေများသည် ကမ္ဘာပျက်ခေတ်ထက် ပို၍ခက်ခဲနိုင်မည်မဟုတ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤလောကတွင် သူမ ကောင်းမှုတစ်ခုခု မလုပ်နိုင်ဟု မယုံကြည်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လွင့်နေသည်။ ဆယ်နှစ်အကြာက အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် "ငါ ဒုက္ခသည်တွေကို အိမ်တစ်လုံးပေးချင်တယ်" ဟု ခိုင်မာစွာ ပြောခဲ့သည်။ ယခု ဆယ်နှစ်ကြာသွားပြီ။ ထိုစဉ်က သူ့ကို ပြောခဲ့သောသူ မရှိတော့သော်လည်း သူ့ညီမငယ်က အတိအကျတူညီသော စကားများကို ပြောနေသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် အိပ်မက်မှ လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့မျက်လုံးများသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ဝူထုံပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ဆယ်နှစ်အကြာက ဤလမ်းပေါ်တွင်၊ ဤသစ်ပင်ရှေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် တူညီသော စကားများကို ပြောခဲ့သည်။ အချိန်သည် အမြဲတမ်း လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းသွားသည်။ သင် တစ်စုံတစ်ခုကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မမြင်ရတော့ဟု ထင်သောအခါ ၎င်းသည် သင့်အား ထိုလွန်လေပြီးသော မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည်တွေ့ကြုံခံစားစေပြီး ထိုလွန်လေပြီးသော စကားများကို ပြန်လည်ကြားစေလိမ့်မည်။ မလွှဲမရှောင်သာစွာပင် အချိန်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ နောက်ပြန်လှည့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်ကိုမြှောက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမပြောလိုက်သော စကားများသည် သူ့အတွက် အလွန်ထိရှလွယ်နေသလား။ လိုကျစ်ကွေ့ အသိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ့ရှေ့က နူးညံ့လှပသော လူငယ်လေးသည် ညနေခင်းအလင်းရောင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တောက်ပသော မျက်လုံးနှစ်လုံးသာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဟေး ဟေး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့က "ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်မှာလဲ။"

"အာ့။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုံးဖြတ်သွားမယ်။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျင်းပမယ့် နန်းတွင်းညီလာခံကို အရင်ကျော်ဖြတ်လိုက်ပါရစေ။ ကျွန်မစကားက အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင် ဘာမှလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ခုနကပြောတာ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထပ်ပြောသည်၊ "အဘိုးကြီးရှဲ့က ဧကရာဇ်နှစ်ဆက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို ဒီလို တစ်ပိုင်းသေဖြစ်အောင်လုပ်ထားတာက သူ အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ မဟုတ်လား။ သူက အသုံးမကျရင် နန်းတော်ထဲမှာ ဘာဆက်လုပ်နေဦးမှာလဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းမယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ရှဲ့မျိုးနွယ်က အမြစ်တွယ်နေတဲ့ သစ်ပင်ကြီး ဖြစ်နေပြီ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ချေပလိုက်သည်။

"အကြီးကြီး၊ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ သစ်ပင်ကြီး လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မက အဲဒီအဘိုးကြီးရှဲ့အကြောင်း ပြောနေတာ၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်မနဲ့ သစ်ပင်အကြောင်း လာပြောနေတာလဲ။"

"…" လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါနောက်တစ်ခါ စပြန်ပြီ၊ အကြောင်းအရာက နောက်တစ်ခါ ပြောင်းသွားပြန်ပြီ။

"ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ မယ်တော်ကြီးနဲ့၊ ကျွန်မတို့ အချင်းချင်း နှိပ်စက်ကြတာပေါ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သစ်ပင်တွေအကြောင်း နောက်မှပြောလို့ရသည်။ "အခုလောလောဆယ် ကျွန်မရဲ့ပန်းတိုင်က နန်းတွင်းညီလာခံဆိုတဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ပဲ။ ပြီးရင် ကျွန်မ ပိုက်ဆံသွားရှာမယ်။"

"ပိုက်ဆံရှာမယ်။"

"ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျားမှာ အာဏာရှိပေမယ့် ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး။ သီးနှံစိုက်တာတောင် မျိုးစေ့ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံအရင်လိုတယ် မဟုတ်လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ရှင်းပြသည်။ "လက်ထဲမှာ ငွေရှိရင် စိတ်မပူရဘူး။ ဒါက အမှန်တရားပဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးကို ကိုင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ပြန်ကြစို့။ ကျွန်မအခန်းတွေကို တူးဆွကြည့်ရင် ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး တွေ့နိုင်လောက်တယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သာ့ဖုန်းကို အဲဒီပိုက်ဆံနဲ့ အစားအစာတွေဝယ်ပြီး လူတိုင်းကို ပေးခိုင်းမယ်။"

"မြို့တော်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ အရမ်းများတယ်။ အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို မကျွေးမွေးနိုင်ပါဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် လောကကြီးမှာရှိတဲ့ ဒုက္ခသည်စုစုပေါင်းအရေအတွက်က သန်းနဲ့ချီရှိတယ်။ အရှင်မင်းကြီးလို လူတစ်ယောက်က သူတို့အားလုံးကို ဘယ်လို ထောက်ပံ့နိုင်မှာလဲ။"

"ကျွန်မကို အချိန်နည်းနည်းပေး၊ စဉ်းစားကြည့်ပါရစေ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။ "အဲဒီနန်းတွင်းညီလာခံကို ဘယ်လိုကျော်ဖြတ်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မစဉ်းစားရသေးဘူး။" ဒီအကြောင်းအရာကို ရောက်သွားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပြန်သည်။ သူမ တကယ်ပဲ အဲဒီသားအဖကို သတ်ပစ်ချင်နေပြီ အားးးးးးးးးးးးးးး…..

လိုကျစ်ကွေ့၏ နှလုံးသားသည်လည်း သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ယခု ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို သတ်လိုက်ခြင်းက ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို ချေမှုန်းနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ဝူထုံပင်အောက်တွင် ရပ်နေသော အာ့ယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမမောင်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း သကြားလုံးများ စားနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူမကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်သည်။ ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ မနေ့ညက သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ နံပါတ်တစ် ရန်သူတော်ကြီးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေကြပြီ မဟုတ်လော။

"လူဆိုးတွေက ထာဝရ မာနထောင်လွှားနေလို့မရသလို လူကောင်းတွေကလည်း ထာဝရ ကံဆိုးနေမှာမဟုတ်ဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်လုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ကျွန်တော်တို့ကံတွေ တက်လာနေပြီ။ အခြေအနေတွေ တိုးတက်လာမှာပါ။"

သကြား၏ချိုမြိန်သောအရသာသည် သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏လက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည်တင်ထားလိုက်သည်။ သူ့အသံမှာ ညင်သာနေသည်။

"သူ့နာမည်က ယန်ဟွေး။ မင်းအစ်ကိုကြီးက နဉ်ယန်ဟွေး။" နဉ်ရှောင်ယောင်း စကားမဲ့သွားသည်။ ဘာလို့ သူတို့ အခု အစ်ကိုကြီးတွေအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲ။ ဒါတွေအားလုံးမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

***