အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးကို မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ချင်နေတယ်

"မင်းအစ်ကိုကြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖြစ်ပြီးနောက်မှာ သူ့နာမည်က နဉ်ယန်ဟွေးဆိုတာကို လူနည်းစုပဲ မှတ်မိတော့တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ပေ။ "ဘာလို့လဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက နန်းတော်ရဲ့ အနာဂတ်အရှင်သခင်ဖြစ်လို့ပဲ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ "ဘယ်သူမှ သူ့နာမည်ကို ထပ်မသုံးရဲတော့ဘူး။ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးတောင်မှ သူ့ကို 'အိမ်ရှေ့စံမင်းသား' လို့ပဲ ခေါ်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလား။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဖြစ်ပြီးနောက်မှာ သူ့နာမည်ကိုတောင် သုံးလို့မရတော့ဘူး!

"သူလည်း ဒုက္ခသည်တွေကို အိမ်တစ်လုံးပေးချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်ပြောသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။ သူမနှင့် ဘဝရည်မှန်းချက်တူသောသူတစ်ယောက်သည် လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုက်ကာ ရှဲ့သားအဖကို ပို၍မုန်းတီးသွားသည်။ သူတို့က အလွန်ယုတ်မာကြသည်!

"နန်းတော်ကို ပြန်ကြစို့၊" လိုကျစ်ကွေ့က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အာ့ယာကိုခေါ်ကာ ရှောင်ချိုးကို သူမရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီပြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ နန်းတော်သို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ညလေသည် သူတို့အနားမှ ဖြတ်တိုက်သွားပြီး သစ်ပင်ထိပ်ဖျားက အရွက်များကို လှုပ်ခတ်စေသည်။ အကိုင်းအခက်များမှ နှင်းစက်များ ကျဆင်းလာသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် နောက်ပြန်မလှည့်တော့ပေ။ လမ်းများ၊ မြင်ကွင်းများနှင့် သစ်ပင်တို့သည် မပြောင်းလဲသော်လည်း ထိုလူ မရှိတော့ပေ။ သူသည် လွန်လေပြီးသော အတိတ်ကို တသသလွမ်းဆွတ်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူ အသက်ရှင်နေသေးသောကြောင့် ရှေ့ဆက်သွားရမည်။ ဤသို့မှသာ သူသည် သူ့မိတ်ဆွေဟောင်းအပေါ်ထားသော တာဝန်ကို မပျက်ကွက်စေမည်ဖြစ်သည်။

ဤညပြီးနောက် အရှင်မင်းကြီး၏ မြောက်ပိုင်းဟူသူလျှိုများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိခိုက်အောင်လုပ်သော အစီအစဉ်နှင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် နိုင်ငံကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ကြောင်း သတင်းများသည် မိုးလင်းသည်နှင့် နန်းတွင်းနှင့် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ဖန်းထန်သည် နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ ပထမဆုံးပြေးဝင်လာပြီး အိပ်ရာပေါ်က လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ နန်းတော်ရှေ့ကလမ်းပေါ်မှာ လူတွေအများကြီး ဒူးထောက်နေကြတယ်။ သူတို့အားလုံး သူတို့အမှားတွေကို ဝန်ခံပြီး ခင်ဗျားကို အပြစ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူက "မသိသူကို အပြစ်မတင်နဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် ချက်ချင်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။ "ခင်ဗျားက ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား။" သူသည် ကွပ်မျက်ကွင်းတွင် ထိုလူများက သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

"ငါသာ လွှတ်မပေးဘူးဆိုရင်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်၊ "သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရမှာလား။"

ဖန်းထန်သည် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ လိုကျစ်ကွေ့ အိပ်ရာထဲမှ ထိုင်လိုက်သည်ကို ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား နည်းနည်းလေးတောင်မှ စိတ်မဆိုးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက သူတော်စင်တစ်ပါးမဟုတ်၊ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် စိတ်ဆိုးခြင်းက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ သူ နန်းတော်ထဲမှ ပြေးထွက်ပြီး သူ့ကို ကိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲခဲ့သော လူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ကိုက်နေရမှာလား။

ဖန်းထန်သည် ဖြူစင်သောစိတ်နှလုံးရှိသူဖြစ်သည်။ ခဏမျှ စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ရွှင်လန်းမှုကို ပြန်လည်ရရှိကာ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားနာမည်ကို တကယ်ပဲ သန့်စင်ပေးခဲ့တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခုမှသာ လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် သူ့ဂုဏ်သတင်းကို သန့်စင်ပေးရုံသာမက မြောက်ပိုင်းဟူသူလျှိုအားလုံးကိုလည်း သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖမ်းဆီးပေးခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်လှပစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် အရှင်မင်းကြီးကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊" ဖန်းထန်က တံခါးဝသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။ မသိစိတ်က သူသည် ဖန်းထန်က နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အလွန်ခင်မင်ရင်းနှီးနေသည်ကို မကြိုက်ပေ။ "သွားပြီး ငါ့အတွက် စားစရာတစ်ခုခု ယူလာခဲ့၊ ဘာကိစ္စမှ မရှိရင် အရှင်မင်းကြီးကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

ဖန်းထန်သည် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။ သူက အရှင်မင်းကြီးကို ဘယ်တုန်းက နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။

လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ၎င်း၏ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများအားလုံးကို ထုပ်ပိုးနေရင်း လောင်တက သူမအား အပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်ကာ စစ်သေနာပတိချုပ်အား အပြစ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသော လူအုပ်ကြီးအကြောင်း ပြောပြသည်ကို နားထောင်နေသည်။ လောင်တသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ သူ့အမြီးကို လိုက်ကိုက်ကာ စက်ဝိုင်းပုံ လှည့်ပတ်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်သည် သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦး ပြန်ဖြစ်သွားပြီ! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝမ်းသာစရာ ဘာမှမရှိဟု ထင်သည်။ ဤလူများ ဒူးထောက်လိုက်ရုံဖြင့် စစ်သေနာပတိချုပ်၏ ဖြတ်တောက်ခံရပြီး ကိုက်ခံရသော အသားများ ပြန်ကောင်းလာမည်လော။ ယုံကြည်စရာ စကားများစွာထဲမှ သူတို့က အဘိုးကြီးရှဲ့၏ စကားကို ရွေးချယ်ယုံကြည်ခဲ့ကြတာလား။

အဘိုးစာကလေးသည် စာကလေးငယ်အချို့နှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ဘောင်သို့ ရောက်လာပြီး "ရှောင်ယောင်း၊ အမတ်ချုပ်ကြီး နန်းတော်ထဲဝင်သွားပြီး မယ်တော်ကြီးရဲ့ နန်းဆောင်ကို သွားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း 'ဟွန်း' ဟု နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ မကောင်းတာတွေ ထပ်လုပ်နေကြပြန်ပြီ။"

စာကလေးငယ်တစ်ကောင်က "ရှောင်ယောင်း၊ အဘိုးဟွေ့က ပြောတယ်၊ သူ အဲဒီလူဆိုးတွေ စကားပြောတာကို နားထောင်ပြီးရင် မင်းကို လာပြောမယ်တဲ့"

"ဒါပေမဲ့ အဘိုးဟွေ့က သူစကားပြောတဲ့အခါ လောင်တနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ဆုတ်ခွာရမယ်လို့လည်း ပြောတယ်၊" နောက်စာကလေးတစ်ကောင်က ဝင်ပြောသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ အဘိုးဟွေ့သည် မယ်တော်ကြီး၏ နန်းဆောင်တွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော ကြွက်တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည်။ သူက 'ဆုတ်ခွာ' ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကိုပင် သိနေသည်။

လောင်တသည် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ကာ "ငါတို့က သူ့မိသားစုရဲ့ ကြွက်ငယ်လေးတွေကို ဘယ်တုန်းက စားဖူးလို့လဲ။ ဆုတ်ခွာရမယ်? မြောင်၊ သူက ငါ့ကိုတောင် အရိုအသေပေးရမှာ!" ဟု အော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဤအရူးသည် နန်းတော်ထဲတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အရိုအသေပေးခြင်းကဲ့သို့သော အရာများအကြောင်းပင် ပြောနေသည်။ ကြွက်များက ကြောင်များကို အရိုအသေပေးရမည်လော။ ဘာတွေလဲ?!

"အဘိုးစာကလေး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤအချိန်တွင် သူ့ကို အလွန်ယုံကြည်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ ရောင်းရန်ပြင်ဆင်နေသော ထုပ်ပိုးထားသည့် ပစ္စည်းများကို ညွှန်ပြကာ "ကျွန်တော့်ပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက်တန်မယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးစာကလေးသည် စားပွဲပေါ်သို့ ပျံတက်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက နန်းတွင်းပိုင်ပစ္စည်းတွေပဲ။ ဘယ်သူမှ ဝယ်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး။ ပေါင်ဆိုင်တွေတောင် လက်ခံဖို့ ကြောက်နေကြမှာ။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက ဒါတောင်မှ မသိဘူးလား။" အဘိုးစာကလေးသည် သူမကို စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကလေးသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ ရိုးစင်းနေလျှင် ဘာလုပ်ရမည်နည်း။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်လည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ကောင်းသောပစ္စည်းများ အခန်းအပြည့်ရှိနေသော်လည်း သူမ ရောင်းလို့မရဘူးလား?!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပင်မနန်းဆောင်တွင် ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူနေချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးသည် သူမ၏နန်းဆောင်တွင် အာဏာအတွက် စိတ်ပူနေသည်။

"မယ်တော်ကြီး စိတ်ထိန်းတော်မူပါ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တိုင်တောင်တန်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ "နန်းတွင်းညီလာခံအထိ တစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ လိုကျစ်ကွေ့သာ သေသွားရင် အရှင်မင်းကြီးမှာ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

မယ်တော်ကြီးသည် မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူ့ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ "အဖေ၊" သူမက ပြောသည်၊ "လိုကျစ်ကွေ့ တကယ်ပဲ သေမှာလား။"

"သေချာပေါက်ပါပဲ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"မနေ့ညက စုန့်ကျင်းနဲ့ တခြားသူတွေ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်မြောက်သွားကြတယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "အဖေ၊ လိုကျစ်ကွေ့ကို ပေးခဲ့တဲ့အဆိပ်က သူ့အသက်ကို သေချာပေါက် သတ်နိုင်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနိုင်မှာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သူ့သမီး၏ ပွင့်လင်းသော သံသယများကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူသည် လေသံကိုနှိမ့်ကာ "အဲဒီဓားပေါ်ကအဆိပ်ကို ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် သုတ်လိမ်းခဲ့တာပါ။ ကွပ်မျက်ကွင်းမှာ ဓားကို အာဏာပါးကွပ်သားလက်ထဲကို ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့တာပါ။ သူ စင်မြင့်ပေါ်တက်ပြီး အဲဒီဓားနဲ့ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့အသားကို လှီးဖြတ်တာကို ကျွန်တော်မျိုး မြင်ခဲ့ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ ဘယ်လိုလုပ် သံသယရှိနိုင်မှာလဲ။" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့၏ မတရားစွပ်စွဲမှု ရှင်းလင်းသွားကြောင်း သတင်းရကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ယခုမှသာ သူမနှလုံးသား ငြိမ်သက်သွားသည်။ "ဒါဆို မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်တွေကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ။" သူမက မေးလိုက်သည်။

"မနေ့ညက အဆိပ်ခတ်တဲ့သူက ထွက်ပြေးသွားပြီ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကိုဖမ်းဖို့ လူတွေလွှတ်ထားပြီးပါပြီ။"

"ဘယ်သူလဲ။"

"သိုင်းလောကက အဆိပ်ပညာရှင်တစ်ယောက်လောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် အသေးစိတ်ပြောပြချင်ပုံမရပေ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ခုံရှည်သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော နဉ်ရှင်းကို ကောက်ယူကာ သူ့ကို ချော့မြူရင်း ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီလူက အရှင်မင်းကြီးဆီ ခိုလှုံသွားတာလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူ သခင်မှားရွေးလိုက်တာပဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမမျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ သူမဖခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နဉ်ယွီနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အမှားများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။

"မယ်တော်ကြီးကို နောက်တစ်ရက်လောက် သည်းခံဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "တစ်ရက်ကြာရင် မယ်တော်ကြီးက ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်ရမှာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးအပေါ် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်ပါလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ တခြားဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလား။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှလုပ်စရာမလိုတော့ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ အရှင်မင်းကြီး ဘာမှသံသယမဝင်စေရဘူး။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှင်း၏ကျောကို ညင်သာစွာပုတ်ရင်း သက်ပြင်းချကာ နောက်တစ်ရက် သည်းခံရန် သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်။ တစ်ရက်အကြာတွင် လိုကျစ်ကွေ့သေသွားလျှင် နဉ်ယွီက ခေါင်းငုံ့ကာ အရှုံးဝန်ခံမည်မဟုတ်လော။

"သွားတော့။" နန်းဆောင်၏ ထုပ်တန်းများပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းမွှေးဖြူဖြူနှင့် အဘိုးကြီးကြွက်တစ်ကောင်က သူ့နောက်က ကြွက်ငယ်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးကို သွားပြောလိုက်၊ ရှဲ့သားအဖက စစ်သေနာပတိချုပ် သေမှာကို စောင့်နေတယ်လို့။"

ကြွက်ငယ်လေးက ခေါင်းညိတ်ကာ မီးခိုးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။ အဘိုးဟွေ့သည် ထုပ်တန်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ့အောက်က မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဤအမျိုးသမီး နန်းတော်ထဲသို့ ပထမဆုံးဝင်လာစဉ်က မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော်လည်း သူမနှလုံးသားမှာ မည်းနက်နေသည်မှာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။ သူ့လို တိရစ္ဆာန်များပင် ပို၍ကောင်းသော အသိတရားရှိကြသည်။

ကြွက်ငယ်လေးသည် အကြာကြီးမနေဘဲ ပြန်ပြေးလာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းစွန်းများတွင် မြေပဲစေ့များ ကပ်နေသည်။ "ဘိုးဘိုး၊ ရှောင်ယောင်းက သူသိပြီလို့ ပြောတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို မြေပဲကျွေးမယ်လို့လည်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဒီည တတိယယံအချိန်မှာ ပင်မနန်းဆောင်ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှာမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

အဘိုးဟွေ့၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးများ တုန်သွားသည်။ ဒီည တတိယယံအချိန်မှာ၊ ဒီကြွက်ငယ်လေးက ဘာလို့ ဒီလို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့ လူသားစကားလုံးတွေကို သုံးနေရတာလဲ။

"ရှောင်ယောင်းက တကယ်ကောင်းတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို မြေပဲကျွေးတယ်၊ ပြီးတော့ ညဘက် သူ့ကိုရှာတဲ့အခါ လောင်တနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို တိတ်တိတ်နေခိုင်းမယ်လို့လည်း ပြောတယ်၊" ကြွက်ငယ်လေး၏ ပဲစေ့လိုမျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ "ဘိုးဘိုး၊ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ရှောင်ယောင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။"

အဘိုးဟွေ့သည် ထုပ်တန်းအောက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လူဆိုးများ အာဏာရသောအခါ လူကောင်းများ အသက်မရှည်ကြ။ အရှင်မင်းသား အိမ်ရှေ့စံသည် ထိုသို့သော ဥပမာတစ်ခု မဟုတ်လော။ "ငါ ဒီည မသွားတော့ဘူး၊" အဘိုးဟွေ့က ကြွက်ငယ်လေးကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရှောင်ယောင်းကို ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောလိုက်။"

အရင်ဆုံး မတွေ့တာ ပိုကောင်းတယ်၊ အဘိုးဟွေ့က တွေးလိုက်သည်။ ရှောင်ယောင်း ဒီစမ်းသပ်မှုကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရင်ပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူမက အသက်တိုတဲ့ နောက်ထပ်လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သူက အချိန်တန်တဲ့အခါ နောက်ထပ်လူကောင်းတစ်ယောက်အတွက် ဝမ်းမနည်းချင်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် အဘိုးဟွေ့က အခုလောလောဆယ် အဝေးကနေပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အိုး၊" ကြွက်ငယ်လေးက နာခံစွာ လိုက်နာလိုက်သည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက "ရှောင်ယောင်းက နောက်ပိုင်း အမတ်ချုပ်ကြီး နန်းတော်ထဲကထွက်သွားရင် သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ချမယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွိ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မျက်နှာရိုက်ချမယ်?

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတော်၏ ထွက်ပေါက်တံခါးများအနီးက ကျောက်စရစ်ခဲလမ်းများပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့လူများကိုခေါ်ဆောင်ကာ မယ်တော်ကြီး၏ ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သိမ်းငှက်၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ "သိမ်းငှက်လေး၊ ဒီအဘိုးကြီးက သာ့ဖုန်းကို ရိုက်နှက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တဲ့သူပဲ။ သာ့ဖုန်းအတွက် လက်စားချေဖို့ အချိန်တန်ပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် သူ့တောင်ပံများကိုဆန့်တန်းကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထံသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့အရာရှိဦးထုပ်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခု ကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ—ငှက်ချေးတစ်ပုံက သူ့မျက်နှာပေါ်ကို တိတိကျကျ ကျလာခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား!" လောင်တသည် သူ့လက်သည်းများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူပွေ့ဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ မြေပေါ်တွင် ဝပ်နေသော၊ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော နှင့် သစ်ပင်များပေါ်တွင် နားနေသော တိရစ္ဆာန်များအားလုံး ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားအမတ်ချုပ်ကြီးတောင်မှ ဒီလိုနေ့မျိုး ရှိနိုင်တာပဲ! အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါလာသော မိန်းမစိုးများနှင့် တံခါးများတွင် တာဝန်ကျနေသော နန်းတွင်းအစောင့်များအားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။ ငှက်တစ်ကောင်က အမတ်ချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ချေးပါချလိုက်သည်၊ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ?!

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သန့်ရှင်းမှုကို အလွန်အကျွံ စွဲလမ်းသူဖြစ်သည်။ သူ မျက်နှာကို ထိလိုက်သောအခါ ငှက်ချေးတစ်လက်ခုပ်စာ ရလိုက်သည့်အတွက် သူ့ရွံရှာမှုသည် သန့်ရှင်းမှုကို မစွဲလမ်းသူများပင် နားလည်နိုင်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သေခြင်းထက် ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာကို ခံစားနေရသည်။

"ပစ်ကြစမ်း၊ ဒီအဘိုးကြီးကို ပစ်ပေးစမ်း၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ စကားလုံးတိုင်းသည် တုန်ယင်နေပြီး သူသည် သိမ်းငှက်ကို ညွှန်ပြကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "အဲဒီသိမ်းငှက်ကို သတ်ပစ်လိုက်!"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ မျက်နှာသာရလိုသော နန်းတွင်းအစောင့်အချို့သည် သူတို့၏ လေးနှင့်မြားများကို လှမ်းယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆက်တွဲဖြစ်ရပ်က သူတို့ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ကြောင်သွားစေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးပေါ်သို့ ချေးပါချခဲ့သော သိမ်းငှက်သည် သူတို့ခေါင်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ ပျံသန်းပြီးနောက် အနီးနားက လူတစ်ယောက်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ မျက်လုံးအားလုံးသည် ထိုပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မြင်လိုက်ရသည်မှာ၊ ဟီးဟီး၊ အရှင်မင်းကြီးပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် သိမ်းငှက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။ လူနှင့်ငှက် နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်ဂုဏ်ယူနေကြသည်။ ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က မင်းမျက်နှာပေါ် ချေးပါချလိုက်တာပဲ။ သတ္တိရှိရင် လာကိုက်လေ!

"…" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားမဲ့သွားသည်။ ဒါ၊ ဒီလူယုတ်မာ!

***

ရှင်းလင်းချက်:

အာ့ယာ (二丫) - စာသားအရ "ဒုတိယမြောက် မိန်းကလေးငယ်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော နာမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ချိုး (小球) - စာသားအရ "ဘောလုံးလေး" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

နဉ်ယန်ဟွေး (宁燕悔) - နဉ်သည် "ငြိမ်းချမ်းသော၊ နှစ်သိမ့်သော" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မျိုးရိုးနာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယန်ဟွေးသည် "ပျံလွှားငှက် ပြန်လာသည်" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

တတိယယံ (三更) - ညအခါ ကင်းစောင့်ချိန် ငါးခုအနက် တတိယမြောက်ဖြစ်ပြီး ည ၁၁ နာရီမှ နံနက် ၁ နာရီအထိ ကြာမြင့်သည်။ ယခုအခါ ညသန်းခေါင်ယံဟု သိကြသည်။