အရှင်မင်းကြီးနဉ် ဆင်းရဲမွဲတေနေတယ်

အရှင်မင်းကြီး၏သိမ်းငှက်သည် ဂုဏ်သရေရှိအမတ်ချုပ်ကြီးပေါ်သို့ ချေးပါချလိုက်ခြင်းကြောင့် အဘိုးကြီး၏အပေါင်းအပါများမှာ မသက်မသာဖြစ်ကာ မယုံနိုင်ဖြစ်သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးကို အမတ်ချုပ်ကြီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော်လည်း နန်းတက်ပြီးနောက် ရန်သူများဖြစ်သွားကြလေသလား။ နန်းတွင်းသွေးသားများသည် အာဏာအတွက် ချစ်ခင်မှုအားလုံးကို စွန့်ပစ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပင်ကိုအားဖြင့် အေးစက်ကြမ်းတမ်းကြသလား။ ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးကြားတွင် သူတို့မသိသော တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့တာလား။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ တစ်နေကုန် အစာမစားဘဲနေခဲ့သည်။ ယခင်ဧကရာဇ်နှစ်ပါး နန်းတက်စဉ်ကတည်းက သူမနှင့် သူမဖခင်ကို ဤမျှလောက် မျက်နှာအိုးမည်းသုတ်ခံရအောင် မည်သူမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ ဖန်းထန်နှင့်အပေါင်းအပါများမှာမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်နေကြပြီး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မကြည့်လိုက်ရသည့်အတွက်သာ နောင်တရနေကြသည်။

သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်၊ "ဒီသတင်း ပျံ့သွားတာနဲ့ မင်းက ကျေးဇူးကန်းပြီး ရက်စက်တယ်ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို ရှောင်ရှားဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။" သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဧကရာဇ်ဖြစ်မည့်အကြံကို လက်ခံလိုက်ကတည်းက ဤကောင်မလေးကို မည်သူမျှ ရှုတ်ချခြင်းမရှိဘဲ ချောချောမောမော ကျော်ဖြတ်စေချင်သည်။

ဖန်းထန်နှင့်အပေါင်းအပါများ၏ အပြုံးများ တောင့်တင်းသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လုံးဝစိတ်မပူဘဲ ခေါင်းကို ဟိုယိမ်းဒီယိမ်းလုပ်လိုက်သည်။ "ဘာကို ကြောက်စရာရှိလို့လဲ။ သူက အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်ပြီး အငတ်ထားခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်။ ဘယ်သူက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး စကားမပြောတတ်လို့လဲ။ ခင်ဗျားတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ကျွန်တော် မပျော်ရင် အမတ်ချုပ်ကြီးလည်း ပျော်ရမယ်မထင်နဲ့။"

"....." လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။

"....." ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဒီလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်ကြံပြောတာက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား။

"ဟွန်း၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သိမ်းငှက်လေး ချေးပါချတာက ကျွန်တော့်အပြစ်လား။ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိမ်းငှက်လေးတစ်ကောင်ကို ဘယ်နေရာမှာ ချေးပါရမယ်ဆိုတာကို သူပြောနိုင်လို့လား။"

ဖန်းထန် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ မှန်တယ်၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားက လုံးဝမှန်တယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်၊ မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်တယ်ဆိုတော့ ငှက်တစ်ကောင် ဘယ်မှာချေးပါရမလဲဆိုတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ခံပြီး ဂရုစိုက်နေမှာလား။

လိုကျစ်ကွေ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ချေးပါတာ ဟိုမှာ၊ ချေးပါတာ ဒီမှာ၊ ဒီလူမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသိတရား နည်းနည်းမှ မရှိဘူးလား။

စုန့်ကျင်းသည် ချောင်းခြောက်နှစ်ချက်ဆိုးပြီးနောက် လုပ်ငန်းကိစ္စကို ဆက်ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့လို စစ်သူကြီးတွေက နန်းတွင်းညီလာခံအတွင်းမှာ ခေါ်ယူခြင်းမရှိဘဲ နန်းတော်ခန်းမထဲကို ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စုန့်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် ထိုနေ့တွင် သူမတစ်ယောက်တည်း ခုခံကာကွယ်ရမည်လား။

စုန့်ကျင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နားမလည်ပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူက "အရာရှိအားလုံး အရှင်မင်းကြီးကို အရိုအသေပြုပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို နန်းတော်ခန်းမထဲကို ခေါ်ယူတော်မူပါ" ဟုသာ ထပ်ပြောနိုင်တော့သည်။

"အိုး၊ ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း အခုမှ နားလည်သွားသည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကတိပေးလိုက်သည်၊ "ရှောင်စုန့်၊ စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ရွှေနန်းတော်ထဲကို သေချာပေါက် ဝင်ခွင့်ပေးမှာပါ။"

စုန့်ကျင်းသည် သူမပခုံးပေါ်တွင် အမွေးရှည်နှင့် ကြောင်ဖြူတစ်ကောင် အနားယူနေသော အရှင်မင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလွန်ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် မယုံကြည်ရသေးဟု ခံစားနေရသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊" ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်က ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ တော်ဝင်သမားတော်တွေ သွားကြည့်နေပါတယ်၊" မိန်းမစိုးက ပြန်ဖြေသည်။ "မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တယ်လို့ပြောဖို့ အထိန်းတော်တစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ လိမ်လိုက်သည်။ "သူက အစာမစားလို့ပဲ မဟုတ်လား။ ငါက ထမင်းလား၊ မန်ထိုလား။ ဒါမှမဟုတ် မယ်တော်ကြီးက ငါ့ကိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ဝက်သားနီချက်ကို သတိရသွားမှာမို့လို့လား။"

တံခါးအပြင်ဘက်က မိန်းမစိုး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါတွေက ဘယ်လိုနားထောင်နားထောင် လူစကားနဲ့မတူဘူး!

"သူ နေမကောင်းရင် ဆေးသောက်သင့်တယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ့ကိုတွေ့လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။"

"အရှင်၊ အရှင်မင်းကြီး။" မိန်းမစိုးက ထစ်ငေါ့စွာ ပြောသည်။

"အိုက်ယား၊ မင်း ငါ့စကားကို နားမလည်သေးဘူးလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။ "ငါမသွားဘူး၊ မသွားဘူး။ သိပြီလား။"

မိန်းမစိုး ပြေးထွက်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် မယ်တော်ကြီးတို့ သင့်မြတ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မိန်းမစိုးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ သူမလက်ထဲက ကြိုးကြာငှက်ပုံ အမွှေးတိုင်ထည့်သည့်အိုးပေါ်က တံဆိပ်ကို တံစဉ်းဖြင့် ဆက်လက်ခြစ်ထုတ်နေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မယ်တော်ကြီးကို တကယ်ပဲ သွားမတွေ့တော့ဘူးလား။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"မသွားဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းမော့ဘဲ အလုပ်ဆက်လုပ်နေသည်။ "ညီလာခံမတက်ခင် သူ့ကိုတွေ့လိုက်ရင် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ..."

ဖြောင်း! လိုကျစ်ကွေ့သည် စားပွဲကို သူ့လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ လန့်သွားသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလျှာဖျားပေါ်က စကားလုံးများကို မျိုချလိုက်သည်။

သီလတရားအားလုံးထဲမှာ သားသမီးဝတ္တရားက အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းမှလွဲ၍ လောကကြီးက လူတိုင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို မကောင်းပြောနိုင်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကို ခေါင်းခါပြကာ "မယ်တော်ကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံနေရတာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်က နောက်တစ်ခါ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆေးမှားသောက်ထားတာလား။ သူက မယ်တော်ကြီးကို ဝံပုလွေကြီးက လှည့်စားလိုက်တဲ့ အနီရောင်ခေါင်းစွပ်နဲ့မိန်းကလေးလို့ ထင်နေတာလား!

စုန့်ကျင်းသည် ချောင်းခြောက်ဆိုးရင်းသာ နေနိုင်တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရှင်မင်းကြီးသည် အလွန်မိုက်မဲနေပုံပေါက်ရာ သူ့အနေဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

ဖန်းထန်သည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဘာလို့ ဒီအမွှေးတိုင်ထည့်တဲ့အိုးပေါ်က တံဆိပ်ကို ခြစ်ထုတ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ ဒီမနက် သူသည် အရှင်မင်းကြီးခေါ်ဆောင်လာသော ကောင်မလေး အာ့ယာက ငွေပန်းအိုးပေါ်က တံဆိပ်ကို တံစဉ်းဖြင့် ခြစ်နေသည်ကိုလည်း မြင်ခဲ့သည်။

"တံဆိပ်ရှိနေသေးရင် ဒီပစ္စည်းတွေကို ရောင်းလို့မရဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်၊ "ဒါကြောင့် ဒီနည်းလမ်းပဲရှိတယ်။"

"ရောင်းမယ်။" စုန့်ကျင်းက အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောသည်။

"ငါ့မှာ ငွေမရှိဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမဆင်းရဲကြောင်းကို အခြားသူများကို ပြောပြရန် မကြောက်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ် ပိုက်ဆံမရှိနိုင်မှာလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက စစ်သူကြီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးသီးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် "ငါ မနေ့က မေးကြည့်ပြီးပြီ။ မယ်တော်ကြီးက ငါ့ငွေတွေကို ငါအတွက် စောင့်ရှောက်ပေးထားတယ်။ တစ်နည်းပြောရရင် ငါ ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် သူ့ဆီက တောင်းရမယ်။"

"....." ကျန်သူများအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် နာကျင်စရာကောင်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"မနေ့က စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ကျွန်တော် ဒုက္ခသည်တွေအများကြီးကို တွေ့ခဲ့တယ်။ လူတွေအများကြီး ငတ်မွတ်နေကြတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ကို အစားအစာဝယ်ကျွေးဖို့ ငွေလိုတယ်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်။

စစ်သူကြီးများသည် ခေါင်းမော့ဘဲ အမွှေးတိုင်ထည့်သည့်အိုးကို တံစဉ်းဖြင့် ခြစ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လက်ရှိဧကရာဇ်သည် သာမန်ပြည်သူများကို စဉ်းစားပေးသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် စုရုံးနေသော စစ်သူကြီးများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ နန်းတော်၏ ပိတ်ထားသော တံခါးများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ စစ်သူကြီးများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ငွေရရန် နည်းလမ်းများ စဉ်းစားနေကြသည်။ သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီး မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရောင်းချနေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေရုံသက်သက် မနေနိုင်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးကာ "ဒီလိုအလုပ်တွေကို မိန်းမစိုးတွေကိုပဲ ခိုင်းလိုက်လို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလုပ်မရပ်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီမိန်းမစိုးတွေအားလုံးက မယ်တော်ကြီးရဲ့လူတွေပဲ။ ငါ ဘယ်လိုလုပ် သူတို့ကို သုံးရဲမှာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့၏ နဖူးသည် တွန့်ချိုးသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထိုစဉ် ခဏရပ်ကာ သူမအလုပ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မဆိုးဘူး၊ သူမ တံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီ။ ခွန်အားရှိရင် တကယ်ပဲ မြန်မြန်အလုပ်လုပ်နိုင်တာပဲ! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကိုယ်သူ အမှတ်ပေးလိုက်သည်။ အာ့ယာသည် ဒီမနက်ကတည်းက တံစဉ်းဖြင့်ခြစ်နေသော်လည်း သူမပန်းအိုးပေါ်က တံဆိပ်ကို မဖယ်ရှားနိုင်သေးပေ။

"ဒီအခန်းထဲက အရာအားလုံးကို ရောင်းချလိုက်ရင်တောင်မှ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ နီရဲနေသော လက်များကိုကြည့်ကာ သူ့နှလုံးသားကို ဆူးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဘာမှမလုပ်ဘဲနေရင် ပြဿနာကို ပိုပြီး မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးမဟုတ်လား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်လုံးလှန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူမ စုံစမ်းပြီးသွားပြီ။ သူမခမည်းတော်ထားခဲ့သော ငွေသည် မယ်တော်ကြီးထံတွင်ရှိပြီး နိုင်ငံတော်ဘဏ္ဍာတိုက်သည် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ဌာန၏ လက်အောက်တွင်ရှိသည်။ ထိုအမတ်ဌာန၏ အကြီးအကဲမှာမူ ဟားဟား၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အကြီးဆုံးသားမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ! နန်းတွင်းနှင့် နိုင်ငံတော်၏ ငွေနှစ်မျိုးလုံးသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ လက်ထဲတွင်ရှိရာ နဉ်ရှောင်ယောင်းအတွက် အလွန်စိတ်ဆင်းရဲစရာပင်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ တံစဉ်းတစ်ချောင်းရပြီးနောက် ခဏထိုင်နေသည်။ သူလည်း သူမကို ကူညီကာ အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများပေါ်က ဧကရာဇ်၏တံဆိပ်ကို ခြစ်ထုတ်ပေးတော့သည်။ အရှင်မင်းကြီး၏စကားများ မမှားပေ၊ စိုးရိမ်တကြီးထိုင်နေမည့်အစား လက်တွေ့ကျသော တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ (စာရေးသူ: ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ 'လက်တွေ့ကျတဲ့အလုပ်' က အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းပြီး ပွတ်တိုက်... ပွတ်တိုက်..နေတာပဲလား။)

.......

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမနန်းဆောင်တွင် မိန်းမစိုးက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို ပြန်ပြောပြသည်ကို ကြားသောအခါ သူမလက်ကိုမြှောက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ သူမခန်းမဆောင်ထဲက လူအားလုံးသည် အေးစက်သောရာသီက ပုစဉ်းရင်ကွဲကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်—ကြောက်လန့်၍ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းပင်။ မယ်တော်ကြီးသည် မိဖုရားများနှင့် တော်ဝင်ကိုယ်လုပ်တောင် ၇၂ ယောက်နှင့် ရန်ဖြစ်နေစဉ်ကပင် ယနေ့ကဲ့သို့ သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ အရှင်မင်းကြီးသည် မယ်တော်ကြီးကို ဤမျှလောက်အထိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နောက်တစ်နေ့ လိုကျစ်ကွေ့ အဆိပ်ဖြင့်သေဆုံးမည့်အချိန်ကို မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ကျေးဇူးကန်းသောသမီး နဉ်ယွီသည် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ကရုဏာတောင်းခံမည်ကို မြင်ယောင်နေသည်။

လိုင်မော့မော့သည် နဉ်ရှင်းကို ချီဆောင်လာကာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ဘေးတွင် ရပ်ရင်း ညင်သာသောလေသံဖြင့် ချော့မော့လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး အမျက်ဖြေတော်မူပါ။ မယ်တော်ကြီး အမှားမလုပ်သရွေ့ အပြစ်အားလုံးက အရှင်မင်းကြီးအပေါ်မှာပဲ ရှိနေမှာပါ။"

မိခင်နှင့်သားကြားတွင် မိခင်က ကြင်နာပြီး သားက ကျေးဇူးကန်းလျှင် လူတိုင်းက သားကို ရှုတ်ချကြမည်ဖြစ်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လိုင်မော့မော့၏စကားများကို နားလည်သော်လည်း သူမ၏ဒေါသကို မျိုမချနိုင်ခဲ့ပေ။ စစ်တုရင်ခုံခင်းသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် သူမ၏စစ်တုရင်ခုံကွက်ဖြင့် ကိုက်ခံလိုက်ရသည်! "ဆရာတော်ကူမု ပြောတာမှန်တယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အံကြိတ်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အိုက်ကျား အတူတူရှိနေရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကံဆိုးမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလိမ့်မယ်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ဆိုရင် ကြင်နာတဲ့မိခင်နဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့သားဆိုတာ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး!"

သူမပြောရင်း မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းလာသည်။ သူမသည် လိုင်မော့မော့၏လက်ထဲမှ နဉ်ရှင်းကို ယူလိုက်ပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ လိုင်မော့မော့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏သခင်မသည် အရှင်မင်းကြီးကို သူမ၏သားအရင်းအဖြစ် ဘယ်တော့မှ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ ကလေးကို မွေးဖွားရုံသာမွေးပြီး ဘယ်တော့မှ မပြုစုပျိုးထောင်ဘဲ အရှင်မင်းကြီးက သူမအပေါ် သားတစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်ပြသလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။ ဘေးလူတစ်ယောက်အနေဖြင့် လိုင်မော့မော့သည် အခြေအနေကို အကောင်းဆုံးမြင်သော်လည်း ထိုသို့သောစကားများကို အသံထွက်မပြောရဲပေ။ သူမကဲ့သို့သော အစေခံတစ်ယောက်သည် တော်ဝင်မိဖုရားကြီးတစ်ယောက်အတွက် စကားပြောရန် နေရာမရှိပေ။

"မယ်တော်က မင်းကိုပဲ အားကိုးနိုင်တော့တယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ မျက်ရည်များသည် နဉ်ရှင်း၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး သူမအသံမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းသားလေး၊ မင်း နည်းနည်းမြန်မြန်ကြီးပြင်းလာရမယ်နော်။"

အေးစက်သောမျက်ရည်များဖြင့် စိုစွတ်နေသော မျက်နှာနှင့်အတူ ချန်မင်းသားလေး နဉ်ရှင်းသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ငိုတော့သည်။ တစ်ခဏအတွင်း မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်သည် ရှိုက်ငိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ညှိုးငယ်ဝမ်းနည်းဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

.......

ညရောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အာ့ယာနှင့် သူမမောင်ကို နန်းတော်တွင် အိပ်စေခဲ့သည်။ ထိုစဉ် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နွေရာသီဝတ်အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို လျော့တိလျော့ရဲဝတ်ဆင်ကာ သူ၏ယာယီတည်းခိုဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စုန့်ကျင်း၏ ခြေလှမ်းများသည် စင်္ကြံလမ်းများတစ်လျှောက် အလျင်အမြန်လျှောက်လှမ်းလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"သွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ဥသြငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြံဝင်းကိုကြည့်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ချန်မင်းသားလေးကို ဘယ်သူက ပုံမှန်စောင့်ရှောက်လဲဆိုတာ ရှာဖွေလိုက်။"

စုန့်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားသည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်။"

"'ကျေးဇူးကန်းခြင်း' ဆိုတဲ့စကားလုံးတစ်ခုတည်းနဲ့ နန်းတွင်းညီလာခံနေ့မှာ အရှင်မင်းကြီးကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီးအပြင် ရှဲ့မျိုးနွယ်က အားကိုးနေတဲ့ နောက်တစ်ယောက်က ချန်မင်းသားလေးပဲ။ ရှဲ့သားအဖက တိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်။"

"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ၊" စုန့်ကျင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"နန်းတွင်းအစောင့်တွေထဲမှာ စီစဉ်ထားတဲ့ ငါတို့လူတွေကို ရှာလိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်ပြောသည်။ "ငါ သူတို့ကို မပါဝင်စေချင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူတို့ကို သုံးရတော့မယ်။"

စုန့်ကျင်းသည် သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က သူတို့ကို ဘယ်မှာတွေ့ချင်လဲ။"

"ခေါင်းဆောင်ကို မနက်ဖြန် ဒီမှာ ငါနဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်လာခဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီး ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ အုပ်ချုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာကို ငြင်းဆန်ခဲ့ရင် နန်းတွင်းအစောင့်တွေထဲက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ခွေးတွေကို သတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်။"

စုန့်ကျင်းသည် သတ်ဖြတ်မှုများစွာကို မြင်ဖူးသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့က ဤသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောသောအခါ သူသည် ရိုးရှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မနက်ဖြန် ဘာစားရမည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသကဲ့သို့ပင်။

စုန့်ကျင်းက "ရှဲ့သားအဖကို လှုံ့ဆော်တာ သိပ်တော့မကောင်းဘူး၊ မြို့တော်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က စစ်တပ်အားလုံးက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိတယ်။ သူတို့က..."

"သူတို့ မလုပ်ဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်း စကားမဆုံးမီ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်မင်းသားလေးက ငယ်သေးတယ်။ သူတို့ အရှင်မင်းကြီးကိုသတ်ပြီး ချန်မင်းသားလေးကို ဧကရာဇ်တင်မြှောက်ရင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ သူ့သားနဲ့အတူ သေဆုံးရလိမ့်မယ်။ အဲဒီမိန်းမက ဆန္ဒရှိပါ့မလား။" အာဏာကို တပ်မက်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမအသက်ကို အဖိုးမတန်ဘဲ ဘယ်လိုနေနိုင်မှာလဲ။

"မင်း သွားပြီး စီစဉ်လိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "လုပ်နေတုန်း သတိထား။"

စုန့်ကျင်း ခေါင်းညိတ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် စင်္ကြံလမ်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး မီးအိမ်များက သူ့အရိပ်ရှည်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ပုံဖော်နေသည်။ လောင်တသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘေးသို့ ပြေးလာပြီး နှစ်ကြိမ် အော်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

လောင်တသည် စင်္ကြံလမ်း၏ လက်ရန်းများပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ကို သူ့ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း အော်လိုက်ပြန်သည်၊ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး။ ရှောင်ယောင်းက တကယ်သန်မာတယ်!"

ယခုအချိန်တွင် အလွန်သန်မာသော နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှည့်လိုက်ရုံရှိသေးသည်။ သူမအိပ်မက်ထဲတွင် ကြက်ကြော်များဖြင့် ပြည့်နေသော စားပွဲတစ်လုံးက သူမကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမခေါင်းအုံးပေါ်သို့ တံတွေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။

***

ရှင်းလင်းချက်:

ဆရာတော် (大师) ကူမု (枯木) – ကူမု၏ စာသားအဓိပ္ပာယ်မှာ "သစ်ပင်ခြောက်" ဖြစ်သည်။

အိုက်ကျား (哀家) - မုဆိုးမဖြစ်နေသော ဧကရီတစ်ဦးက မိမိကိုယ်ကို ရည်ညွှန်းသုံးစွဲသည့် နာမ်စားဖြစ်သည်။ စာသားအရ "ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသူ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။