အတွေးလွန်လား၊ ထွက်သွားခိုင်းခြင်းလား။

ယုံနင်နိုင်ငံတော်တွင် နှစ်ရက်တစ်ကြိမ် အသေးစားနန်းတွင်းညီလာခံနှင့် သုံးရက်တစ်ကြိမ် အကြီးစားနန်းတွင်းညီလာခံ ကျင်းပလေ့ရှိသည်။ ဧကရာဇ်အသစ်၏ အကြီးစားညီလာခံနေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံက လှပသောရာသီဥတုကို ပေးသနားတော်မမူခဲ့ပေ။ အရုဏ်မတက်မီနာရီများမှစ၍ နေထွက်သည်အထိ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ မြစ်ချောင်းများထဲက ရေအားလုံး ကောင်းကင်မှ သွန်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ထီးမပါဘဲ မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေပါက ထိုရွာသွန်းမှုဒဏ်ကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲသို့ မဝင်မီ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လှေကားရင်းတွင် တမင်တကာရပ်ကာ မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေသော ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများကို ကြည့်ရှုလေ့လာခဲ့သည်။ ဖန်းထန်နှင့်အပေါင်းအပါများက အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့က သူတို့ကို ယနေ့တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကြေကွဲနေသောပုံစံ ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး မျက်လုံးများကို နီရဲအောင်ပွတ်သပ်ကာ မိုးရေထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် စိတ်လွင့်နေပုံရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ ဤသူများအားလုံးသည် လူပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စစ်သားများဖြစ်သည်။ သူတို့ ဤမျှလောက် ဆိုးရွားစွာ ကြေကွဲနေပုံထောက်လျှင် လိုကျစ်ကွေ့ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရမည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲက နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံတော်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုင်နေသည်။ အမတ်အမျိုးမျိုးတို့သည် သူမပလ္လင်သို့တက်သည့် လှေကားရင်းတွင် ဒူးထောက်ကာ သုံးကြိမ်ဒူးထောက် ကိုးကြိမ်ဦးခိုက်ခြင်းပြုလုပ်ရင်း သူမအား အသက်တစ်သောင်းရှည်ပါစေကြောင်း ကြွေးကြော်ကာ အရှင်နှင့်ကျွန်ကြားက ကြီးကျယ်သောအခမ်းအနားများကို ကျင်းပနေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူမအကြည့်မှာ အေးစက်နေပုံရသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်သော အမူအရာက သူမကို အနည်းငယ် မြင့်မြတ်ပြီး အလှမ်းဝေးနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။

အရှင်မင်းကြီးသည် လက်ရှိတွင် ၁၅ နှစ်သာရှိသေးသော်လည်း စုရုံးနေသောအမတ်များထဲမှ မည်သူမျှ သူမကို ဧကရာဇ်ငယ်လေးတစ်ပါးဟု မသတ်မှတ်ကြပေ။ သူ့နာမည်ကို ညစ်ညမ်းအောင် ဦးနှောက်ခြောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့သော ရှဲ့သားအဖတို့လက်မှ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကယ်တင်လွှတ်မြောက်ပေးခဲ့သည့် စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် မြောက်ပိုင်းဟူသူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်းတို့သည် 'အငယ်လေး' ဟု မသတ်မှတ်တော့ရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်များနှင့် လှည့်ကွက်များပင် ဖြစ်သည်။ 'ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့ အစီအစဉ်' ဟုခေါ်သော အချက်ကတော့ သာမန်ပြည်သူများကို လှည့်စားရန် လုံလောက်သော်လည်း နန်းတွင်းမှလူများကို ထိုမျှလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လှည့်စားနိုင်ပါ့မလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဒူးထောက်နေသောအနေအထားမှ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် သူမ၏အမူအရာသည် လိုကျစ်ကွေ့သေဆုံးမှုကို နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယခု သူမသည် အကူအညီမဲ့ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ အတွေးများသည် လက်ရှိတွင် လွင့်မျောနေသည်။ သူမသည် မိုးရေထဲတွင် အပြင်၌ဒူးထောက်နေပြီး အထဲသို့မဝင်နိုင်သော လူများကို အမှန်တကယ်ပင် သနားမိသည်။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတွင်းအာဏာကို အမှန်တကယ် နားမလည်သောကြောင့် သူမသည် အခြေအနေကို သဘာဝကျကျ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖုတ်ကောင်များ မြို့ကိုဝိုင်းထားခြင်းမရှိလျှင် ဤသို့သောရာသီဥတုတွင် သူမ၏အိပ်ရာခင်းများအောက်မှ ထွက်လာမည့်အစား သေခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ပေလိမ့်မည်။ အမတ်များက သူတို့အရှင်သခင်ကို အရိုအသေပြုပြီးနောက်တွင်ပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားမပြောဘဲ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပလ္လင်လှေကားဘေးတွင် ရပ်နေသော အခမ်းအနားမှူးမိန်းမစိုးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် မိန်းမစိုးက "မတ်တပ်ရပ်!" ဟု အော်လိုက်သည်။

အမတ်အားလုံး မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်သည်။ ညကတစ်ညလုံး သူမသည် ယနေ့တွင် မည်သို့တိုက်ခိုက်ရမည်ကို ကြိုးစားစဉ်းစားနေခဲ့သောကြောင့် သူမအာရုံကြောများ တင်းမာနေခဲ့သည်။ ယခုအခါ ၎င်းတို့ပြိုကျသွားပြီး သူမကို အနည်းငယ် စရိုက်လွဲနေစေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှေ့သို့တက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ "မယ်တော်ကြီး နန်းတော်သို့ ဝင်တော်မူစေ။"

လူအုပ်ထဲတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးဘက်တော်သားမဟုတ်သော အမတ်များရှိနေသည်။ အရှင်မင်းကြီး စကားမပြောရသေးမီ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ကိစ္စများကို သူ့လက်ထဲသို့ ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ထိုလူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ မင်းက ဧကရာဇ်နဲ့ အမတ်ကြားက ခြားနားချက်ကို သိသေးရဲ့လား။ ဒီနန်းတွင်းညီလာခံကို ဘယ်သူက တာဝန်ယူနေတာလဲ။ သို့သော် အမတ်များထဲမှ မည်သူမျှ တရားမျှတမှုအတွက် စကားမပြောမီ အခမ်းအနားမှူးမိန်းမစိုးက "မယ်တော်ကြီး နန်းတော်သို့ ဝင်တော်မူစေ~~~" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ညှိုးငယ်ဖျော့တော့နေသော မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နန်းဆောင်တော်သို့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမဆံပင်ကို ထိန်းထားသည့် ငွေဆံထိုးတစ်ချောင်းသာရှိပြီး လိုင်မော့မော့က သူမကို ထောက်ပင့်ကာ လျှောက်လာသည်။ အမတ်များ မည်သို့ပင်ခံစားရစေကာမူ မယ်တော်ကြီးဝင်လာသောအခါ သူတို့အားလုံး ဒူးထောက်ကာ အရိုအသေပြုကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမနှလုံးသားထဲတွင် ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘဝတစ်ဝက်လုံး ကြံစည်ကြိုးစားပြီးနောက် သူမသည် ယနေ့တွင် သူမလိုအင်ဆန္ဒကို နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ အမတ်များကို ထစေပြီးနောက် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မိုက်မဲစွာထိုင်နေဆဲဖြစ်သော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုထကာ သူမမိခင်ကို ကြိုဆိုပြီး ပလ္လင်လှေကားရင်းတွင် သူမကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊" သူမဘေးတွင် ခစားနေသော မိန်းမစိုးက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် စဉ်းစားနေသည်မှာ၊ လမ်းပေါ်က ဒုက္ခသည်တွေ ဒီလိုမိုးရွာနေတာနဲ့ ခိုလှုံစရာနေရာရှိရဲ့လား။ စိတ်ညစ်စရာပဲ! ပိုက်ဆံတွေ အရမ်းပေါနေပြီး အရေးပေါ်အတွက် ချေးငှားပေးနိုင်တဲ့သူ ရှိလောက်လား။

မိန်းမစိုးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ အကြိမ်အနည်းငယ်ခေါ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ်စကားမပြောရဲတော့ပေ။ မယ်တော်ကြီးနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့တို့က ဤနန်းတော်ကို ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ နယ်မြေအဖြစ် သဘောထားနိုင်သော်လည်း သူကတော့ မဟုတ်ပေ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ အမူအရာ လေးနက်လာသည်။ ဒီကောင်မလေးက သူမကို အထာပေးချင်နေသေးတာလား။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မယ်တော်ကြီးရှဲ့က သူ့ကိုကြည့်သောအခါ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုးကို စဉ်းစားပြီးနောက် ပလ္လင်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များစီးကျကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"အာ၊ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး။ အခု မင်းကြီးထွက်သွားပြီး အရှင်မင်းကြီးကို ဒီလောက်ငယ်ရွယ်စဉ်မှာ ထားခဲ့တော့ ကျွန်တော်မျိုးမလို အားနည်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ အာ၊ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး!"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စငိုလိုက်သည်နှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လည်း မျက်ရည်ကျလာသည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲက အခြားများစွာသောသူများလည်း လိုက်ငိုကြသော်လည်း မည်သူမျှ အသံကျယ်ကျယ် မငိုရဲကြပေ။ အသုဘငိုချင်းသည်များကဲ့သို့ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်ငိုလျှင် ဧကရာဇ်အသစ်ကိုပါ သေစေရန် ကျိန်ဆဲနေသည်ဟု မထင်မှတ်နိုင်ပေဘူးလား။

စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်သူများသည် လှေကားရင်းက သူတို့နေရာမှ နန်းတော်အတွင်းမှ အသံများကို မကြားနိုင်ကြပေ။ စစ်သူကြီးစုန့်ချီးသည် လက်ရှိတွင် နားစွင့်နေသော်လည်း အရှင်မင်းကြီး သူတို့ကို အထဲသို့ခေါ်ယူသည်ကို မကြားရပေ။

"ဘာလို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိတာလဲ။" ဖန်းထန် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"စစ်သေနာပတိချုပ်လည်း ပျောက်နေတယ်၊" နောက်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် ယခုအချိန်တွင် မဆင်မခြင်မလုပ်နိုင်ကြောင်း သိနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် မပေါ်လာမီအထိ နေရာကို ထိန်းထားရမည်ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က မိုးရေများကို သုတ်လိုက်ရင်း သူက "ပိုပြီးစိတ်ရှည်ကြ။ စောင့်နေကြဦး။"

"ကျွန်တော် အဘိုးကြီးလျိုကို တွေ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးက တခြားသူတွေကို မမှတ်မိဘူး၊" ဖန်းထန်သည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ စုန့်ကျင်းကို မှီလိုက်သည်။ "သူတို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့လူတွေလား။"

စုန့်ကျင်း၏ မျက်လုံးများသည် အနီးနားက နန်းတွင်းအစောင့်များကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။ ဖန်းထန်ပြောခဲ့သော အဘိုးကြီးလျိုသည် မူလက သူတို့၏ အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်မှ စစ်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် သူ့မိသားစု၏ အာဏာနှင့်သြဇာကို အသုံးချကာ မြို့တော်၏ နန်းတွင်းအစောင့်များထံသို့ ပြန်လည်တာဝန်ကျခဲ့သည်။ ဤလူသည် မကြာသေးမီက သူတို့နှင့် အနီးကပ်ဆက်သွယ်ခဲ့သောကြောင့် စုန့်ကျင်းသည် သူ့လက်အောက်က လူအားလုံးကို မှတ်မိသည်။ သို့သော် ဖန်းထန်၏မှတ်ချက်ကြောင့် သူသည် အဘိုးကြီးလျို၏ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအားလုံးမှာ မျက်နှာစိမ်းများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အဘိုးကြီးလျိုက ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်တော့မလိုပုံ ပေါက်နေတယ်၊" ဖန်းထန်က ထပ်ပြောသည်။

စုန့်ကျင်း၏ အကြည့်သည် အဘိုးကြီးလျို၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဇောက်ချသွားပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက ပုန်ကန်ချင်ရင်တောင်မှ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က သဘောတူရဲ့လားလို့ အရင်မေးရလိမ့်မယ်။"

ဖန်းထန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ခါးကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်ရာ နန်းတွင်းညီလာခံသို့ ဓားယူဆောင်လာ၍မရကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သွားပြီ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲက ငိုသံများကိုကြားပြီး ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ ယခုမှသာ သူမသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က သူမပလ္လင်ဆီသို့ အမှန်တကယ် တက်လာနေသည်ကို မြင်တော့သည်။

"ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ခေါ်ယူမှုဖြင့်သာ လူများကို ဝင်ခွင့်ပြုသည်မဟုတ်လော။ ငါ ဒီလူကို ခေါ်လိုက်မိလို့လား။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ငိုရှိုက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာကို အရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကို ညွှန်ပြကာ "ခင်ဗျား အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပို၍နီးကပ်လာလျှင် သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်မထိန်းနိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ပလ္လင်လှေကားပေါ်တွင် တိုး၍မရ၊ ဆုတ်၍မရ ဖြစ်နေသည်။ အမတ်များသည် အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ယခင်က နန်းတော်တွင် ရှဲ့သားအဖတို့က အမိန့်ပေးခြယ်လှယ်နေကြသည်။ ယခု အရှင်မင်းကြီးက သူ့အိပ်မက်မှနိုးလာပြီးနောက် သူသည် ဧကရာဇ်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်သတိရသွားပြီလော။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် စိတ်ဓာတ်လွယ်လွယ်ကျတတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်မဟုတ်သော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ စကားနှစ်ခွန်းက သူမကို အရှက်ရစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အားနည်းပြီး ကြေကွဲနေပုံရနေဆဲပင်။ "မယ်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ဆုံဂါရဝပြုပါတယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေသည်။ "မင်းက ငါ့ရဲ့၊ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ မယ်တော်ပဲ။ မင်း ငါကိုယ်တော်ကို အချိန်မရွေးတွေ့နိုင်တယ်။"

"....." အမတ်များ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဤစကားများက ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို နောက်ထပ်စကားမပြောခိုင်းသင့်တော့ကြောင်း သိနေသည်။ သူမက သူမအဝတ်အစားများကို တစ်ဖန်ပြန်ချွတ်ချင်လျှင်ကော။ သူ့ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ မိန်းမစိုးနှစ်ယောက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာအဝေးသို့ရောက်သည်အထိ နဂါးပလ္လင်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ်ရွေ့လျားလာကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပါ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "အခု ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး ရုတ်တရက်ကွယ်လွန်သွားတော့ ဒီမိုင်သောင်းချီသော တောင်တွေမြစ်တွေအားလုံးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ပခုံးပေါ်မှာ ဖိစီးနေပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး နှလုံးသားထဲမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်မိပါတယ်။"

"ဟားဟားဟား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဧကရာဇ်ဖြစ်အောင်လုပ်ထားတော့ ခင်ဗျား ကြောက်မှာပေါ့။

အမတ်တစ်ဦးက နားမထောင်မနေနိုင်တော့ပေ။ အရှင်မင်းကြီး နန်းတက်တာကို ဘာလို့ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို သူ့အာဏာနဲ့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ကျိန်ဆဲနေတာလား။ ဧကရာဇ်အဖြစ် မအုပ်စိုးနိုင်ဘူးလို့လား။ ဤအမတ်သည် ရှေ့သို့တက်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက သူ့ကိုတားထားလိုက်ကြသည်။ မင်း အခုထွက်ပြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ဆန့်ကျင်ရင် သေလမ်းရှာနေတာမဟုတ်ဘူးလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စကားပြောခွင့်ပင် မပေးချင်တော့ပေ။ သူမရယ်သံကိုကြားသောအခါ သူသည် သူ့စကားများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ "ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး ကွယ်လွန်တဲ့အခါ မယ်တော်ကြီးကို နိုင်ငံရေးအရေးကိစ္စတွေမှာ ကူညီဖို့ နောက်ဆုံးဆန္ဒတစ်ခု ရှိခဲ့ပါတယ်။"

"...." ဒါစပြီ၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းက တွေးလိုက်သည်။ ဒီငတုံးက လူသေတစ်ယောက်ကို စကားတွေ လွှဲချနေပြန်ပြီ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမမျက်ရည်များကို စုပ်ယူကာ ထိုအချိန်အခါအတွက် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်၊ "သာမန်အားဖြင့် အနောက်ဆောင်က နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေမှာ စိတ်မဝင်စားကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်းအလျင်အမြန်ထားခဲ့တဲ့အတွက်၊ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ငယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတွင်းရေးရာတွေနဲ့ အလှမ်းဝေးခဲ့တဲ့အတွက်၊ ပြီးတော့ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးကိုယ်တိုင်က ဒီသေတမ်းစာကို ထားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးက မယ်တော်ကြီးကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဒုက္ခခံပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ပင်ကိုအားဖြင့် တောက်ပပြီး ထက်မြက်တဲ့အတွက် အရှင်မင်းကြီးက နိုင်ငံရေးကို ကိုယ်တိုင်ဂရုစိုက်နိုင်ဖို့ မကြာတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် မယ်တော်ကြီးကို တော်ဝင်အနောက်ဆောင်မှာ ငြိမ်းချမ်းစွာနဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ဘဝကို ကုန်ဆုံးဖို့ ပြန်ဖိတ်ခေါ်နိုင်မှာပါ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စကားပြောရင်း ဒူးထောက်ကာ သူ့ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့်ထိလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မယ်တော်ကြီးကို ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။"

ဖလူး ဟူသောအသံနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲက အရာရှိတစ်ဝက်သည် လိုက်ဒူးထောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ သံပြိုင်ဆိုကြသည်၊ "ကျွန်တော်မျိုး မယ်တော်ကြီးကို ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ခက်ခဲသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဟန်ဆောင်ကာ "မယ်တော်က အိမ်ထောင်ရှင်မိန်းမတစ်ယောက်ပါပဲ၊ မင်းတို့..."

"ဒါဆိုရင်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောရန် အပေါက်တစ်ပေါက်တွေ့သွားသည်။ "ခင်ဗျားက ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေမှတော့ အတင်းအကျပ်လုပ်စရာမလိုဘူး မဟုတ်လား။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကြောင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒူးထောက်နေသော အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်ကာ "ငါကိုယ်တော် မင်းစကားတွေကို နားထောင်နေတာ။ မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့တဲ့တယ်လို့ ကျိန်ဆဲနေတာလား။"

"......" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ဆွံ့အသွားသည်။

"....." အမတ်အသီးသီးလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

"ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ ငါကိုယ်တော်မှာ မင်းတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့သွေးတစ်ဝက်ရှိတယ် မဟုတ်လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတွင်းပရိယာယ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိ၊ နိုင်ငံရေးတွင် အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း အမှန်တရားတစ်ခုကို နားလည်သည်- စကားရန်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုးကြိတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ရန်သူ၏အမှားကို တွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သေမတတ်ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။ "ငါကိုယ်တော်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့တဲ့တယ်ဆိုရင် တော်ဝင်သွေးကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ မင်းတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့သွေးက ချို့တဲ့နေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဒီကောင်မလေးကို စကားပြောခွင့်မပေးသင့်ကြောင်း သိလိုက်ပြီ! မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ လက်ချောင်းများသည် သူမလက်ဖဝါးများကို တစ်ဖန်ပြန်ဖိလိုက်ပြီး ငိုကြွေးရင်း "ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ အရှင်မင်းကြီး။ အရှင်မင်းကြီးက ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင်..."

"ငါ၊ ငါကိုယ်တော် အမှန်တကယ်ပဲ ဆန္ဒမရှိဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ စကားမဆုံးမီ သူမအသံကို မြှင့်လိုက်သည်။ "ခုနက အမတ်ချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင်တောင် ပြောသေးတယ်။ 'အနောက်ဆောင်ကမိန်းမတွေက နိုင်ငံရေးကိစ္စတွေမှာ စိတ်မဝင်စားကြဘူး။' မင်းတို့က ငါ့နဉ်မျိုးနွယ်ရဲ့ တည်ဆဲထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို နောက်စရာတစ်ခုလို သဘောထားနေတာလား။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ မျက်နှာ စိမ်းဖန့်သွားလေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ ဦးခိုက်ကာ "ကျွန်တော်မျိုး မဝံ့ရဲပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးစကားကို အတွေးလွန်နေပါပြီ။"

"မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့တဲ့တယ်လို့တောင် ခေါ်သေးတယ်။ ဒါက 'အရှင်မင်းကြီးက အတွေးလွန်နေပါတယ်' လို့ ဆိုလိုတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို ထွက်သွားခိုင်းနေတာလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အတွေးလွန်တယ်တဲ့လား? ငါ အဲဒီငတုံးကို သေအောင်ရိုက်ချင်နေပြီ!

**