အရှင်မင်းကြီးသည် အမှန်ပင် ထူးကဲစွာ ရဲရင့်ပေသည်

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်သို့ပြန်ရန် ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်၊"

'မိန်းမစိုး' နှစ်ဦးက ပြောလိုက်သော်လည်း သူတို့၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော အားအင်က သူတို့စကားများနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချိုးဖဲ့နိုင်လောက်သည့် အားအင်ပင်ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ပြန်ရောက်တဲ့အခါ တော်ဝင်သမားတော်ရဲ့ဆေးကို သုံးလိုက်ရင် ပိုကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ကာ ကြေကွဲဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုရုံးနေသော အမတ်များသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ ရှိုက်ငိုသံများသာ ရှိနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏သိုင်းပညာစွမ်းရည်မှာ ထိုမျှလောက် မထူးချွန်သော်လည်း မျိုးဗီဇပြောင်းလဲတိုးတက်လာသော လူသားမျိုးနွယ်၏ ခွန်အား သူမတွင်ရှိသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သူမလက်များကို မြှောက်ကာ လွတ်အောင်ရုန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော 'မိန်းမစိုး' ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူ့ကို ဘာအလေးချိန်မှ မရှိသကဲ့သို့ အပြင်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ဘယ်ဘက်က 'မိန်းမစိုး' သည် သူ့လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မသိစိတ်ဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပစ်မှတ်ထားသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့လက်ကို သူမ၏ညာဘက်လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ့ကိုမြှောက်ပြီး ပလ္လင်လှေကားအောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က စူးစူးဝါးဝါး အော်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ နန်းတွင်းအစောင့်အုပ်စုတစ်စုသည် အပြင်ဘက်မှ ပြေးဝင်လာပြီး သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော သံချပ်ကာများကြောင့် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုလေ့လာပြီးနောက် သူမနောက်က နဂါးပလ္လင်၏ အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တောက်ပသော ရွှေပလ္လင်ကို သူမခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ကာ နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ အမတ်အားလုံးသည် ၎င်းတို့အနားမှ ပျံသန်းသွားသော လေပြင်းတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နဂါးပလ္လင်၏ အကျယ်မှာ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ၏ တံခါးပေါက်ထက် များစွာပို၍ ကျယ်ဝန်းသည်။ နဉ်မျိုးနွယ်ဧကရာဇ်မျိုးဆက်များ ထိုင်ခဲ့သော ထိုင်ခုံသည် တံခါးသုံးလေးချပ်ကို တိုက်ချိုးသွားပြီးနောက် နန်းတွင်းအစောင့်တစ်သိုက်ကို ကြေမွသွားစေခဲ့သည်။ ကျန်သူများမှာမူ သားကောင်များ၏ ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်သံများကြားတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် အံ့အားသင့်ခြင်းတို့ဖြင့် မှင်တက်နေကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်နှာကို ထည့်မတွက်တော့သည့်အတွက် ဘာကို စိတ်ပူစရာရှိသေးသနည်း။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နောက်ဆုတ်ချင်သော်လည်း သူမသည် ပလ္လင်လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမခြေထောက် လေထဲသို့ရောက်သွားပြီးနောက် သူမသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှေကားအောက်သို့ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှ စူးရှသောနာကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မေ့မြောသွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ဟန်ဆောင်စရာပင် မလိုတော့ပေ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်က မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကဲ့သို့သော သူတို့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို တစ်သက်လုံးကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အာဏာရှိသူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလို့မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိနေသည်။ သူသည် ရှေ့သို့ပြေးသွားကာ သူမဘေးတွင် ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်သည်။

လိုင်မော့မော့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း နောက်ပိုင်းလူများကို ရိုက်နှက်သည်ကို ရပ်ကြည့်နေရုံသက်သက် မနေနိုင်ဘဲ ရှိုက်ငိုရင်း မယ်တော်ကြီးကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။ သူမသည် ပလ္လင်လှေကားဆီသို့ ပြေးသွားကာ မယ်တော်ကြီးဘေးတွင် ပစ်လှဲလိုက်သည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နန်းတော်၏ ပင်မလှေကားများအောက်တွင် အဝေးတွင်ရပ်နေသည်မှာ ဖန်းထန်၊ စုန့်ကျင်းနှင့် ကျန်သူများဖြစ်သည်။ သူတို့နားများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားသံများကို ကြားမိသောကြောင့် သူတို့သည် စဉ်းစားမနေဘဲ အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

"ရပ်လိုက်!" သူတို့ကိုမြင်သော နန်းတွင်းအစောင့်တစ်ဦးက အော်လိုက်သည်။

"တက်!" စုန့်ကျင်းက သူ့ညီအစ်ကိုရဲဘော်များကို ပြောလိုက်သည်။ ဤစကားကိုကြားသောအခါ ဖန်းထန်သည် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ဆက်ပြေးနေခဲ့သည်။ နန်းတွင်းအစောင့်များသည် လက်နက်များကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။ အဘိုးကြီးလျိုသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ လက်ရှိတွင် ဤဒုတိယစစ်သူကြီးကြီးလျိုသည် သူဒီကို ဘယ်တော့မှ မလာခဲ့လျှင်ကောင်းမည်ဟု ဆုတောင်းနေသည်။ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းများနှင့် ဓားချင်းယှဉ်နိုင်ပါ့မလား။ မဟုတ်ဘူး၊ သူ မလုပ်နိုင်ဘူး။ သူသည် သူ့အထက်အရာရှိများထံမှ အမိန့်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပါ့မလား။ သူ ထိုသို့လည်း မလုပ်နိုင်ပေ။ ဤတုံ့ဆိုင်းမှုအခိုက်အတန့်သည် အဘိုးကြီးလျိုကို သူသည် တစ်ယောက်တည်းရပ်နေသော နန်းတွင်းအစောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားစေခဲ့သည်။ ယခု သူ သေသွားချင်စိတ်သာရှိတော့သည်။

လှေကားထိပ်ရှိ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမအတွင်းတွင် နဂါးပလ္လင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရသော နန်းတွင်းအစောင့်များသည် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ သွန်ဝင်လာကြသည်။

"ရှဲ့ဝမ်ယွမ်!" အကြီးအကဲလီသည် နောက်ဆုံးတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သူ၏ဒေါသတကြီးဝေဖန်မှုဖြင့် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ "မင်း ပုန်ကန်ဖို့ ကြံနေတာလား။" သူက အသက်ကြီးသော်လည်း မျက်မမြင်မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့သားအဖတို့က အရှင်မင်းကြီးကို ဖမ်းဆီးပြီး နန်းတော်သို့ပြန်ပို့ရန် ကြံစည်နေကြသည်! ဒီယုတ်မာတဲ့သားအဖ၊ သူတို့က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု တကယ်ပဲထင်နေကြသလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ယခု အကြီးအကဲလီကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ ပညာတတ်များသည် ဆယ်နှစ်ကြာလျှင်ပင် ပုန်ကန်မှုကို မစီမံနိုင်သောကြောင့် သူက အကြီးအကဲလီနှင့် ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေရမည်နည်း။ "အရှင်မင်းကြီးက ဖခင်ဆုံးရှုံးရတဲ့ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် စိတ်ထိခိုက်နေပါတယ်။ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ သူ့စိတ်တွေက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ထဲပြန်ပို့ပြီး တော်ဝင်သမားတော်တွေကို ခေါ်လိုက်ကြ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နန်းတွင်းအစောင့်များကို ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမထံသို့ပြေးလာသော အစောင့်များကိုကြည့်ကာ သူမအင်္ကျီလက်များကို ညှိလိုက်သည်။ သူတို့ ဘယ်လောက်များတဲ့လူတွေ လွှတ်ပါစေ၊ သူမ မကြောက်ပေ။ သူတို့က လူသားတွေပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့က ဖုတ်ကောင်တွေထက် ပိုခက်ခဲနိုင်လို့လား။

မမျှော်လင့်ဘဲ အကြီးအကဲလီက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုလုပ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခွေးတစ်ကောင်လို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် သူ့တပည့်များကို ဦးဆောင်နေခဲ့သော အဘိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် နန်းပလ္လင်လှေကားရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားက နန်းတွင်းအစောင့်များထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုလှေကားများကို တက်ချင်လျှင် သူ့အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ တက်ရမည်ဟု ဆိုလိုနေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အေးစက်စွာရယ်မောပြီးနောက် နန်းတွင်းအစောင့်များကို သူ့လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ နန်းတွင်းအစောင့်များသည် လမ်းပိတ်ဆို့နေသော အရာရှိများကို ညင်သာစွာဘေးသို့တွန်းထုတ်ကာ သူတို့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်၊ "အဘိုးကြီး၊ လမ်းဖယ်ပေး!" သူက အသက်ကြီးနေပြီ။ မင်းလိုအဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ရန်ပွဲထဲမှာ ပါဝင်ဖို့မလိုဘူး!

အကြီးအကဲလီသည် လှေကားဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့တည်ငြိမ်မှုတွင် ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။

အိုက်ယား၊ ဘုရားသခင်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ထဲတွင် မောပန်းသွားပြီး လှေကားအောက်သို့ ပြေးဆင်းသွားသည်။ သူမကိုယ်သူမနှင့် ဤအဘိုးကြီးအတွက် သူမ အရင်ဆုံးလှုပ်ရှားရတော့မည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းထန်သည် လှေကားထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဘေးတွင် အပိုင်းပိုင်းကြေမွနေသော နဂါးပလ္လင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် ၎င်းဘေးတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော နန်းတွင်းအစောင့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူနှင့် ကျန်စစ်သူကြီးများအားလုံး စကားမဲ့သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် အမှန်ပင်၊ ထူးကဲစွာ ရဲရင့်ပေသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော နန်းတွင်းအစောင့်များသည် ဖန်းထန်နှင့် ကျန်သူများကို ဝိုင်းရံရန် အလျင်အမြန်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

"အရှင်မင်းကြီး။" စုန့်ကျင်းက ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမအတွင်းမှ ဆူညံရှုပ်ထွေးနေသော အသံများဆီသို့ အော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံသည် အတွင်းမှ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။ "အိမ်ကိုကျူးကျော်ပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို သိမ်းဆည်းတာ၊ ဒါက ဘယ်လိုမှ ယုတ္တိမတန်ဘူး!" ဖန်းထန်က နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံကိုကြားသောအခါ သူသည် လက်သီးဆုပ်ကာ သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသော နန်းတွင်းအစောင့်ကို ထိုးလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီးအပြင်ဘက်တွင်လည်း ပရမ်းပတာဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို ဘေးသို့ကူညီပို့ပေးချင်နေသည်။ နောက်ပိုင်းရန်ပွဲတွင် ဤအဘိုးကြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားလျှင်ကော။ သို့သော် အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်စွာပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ တခြားသူတွေ ဒီမှာရှိနေတာ၊ အရှင်မင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင်အသက်ကို စွန့်စားခွင့် ဘယ်လိုပေးနိုင်မှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လျင်မြန်စွာချဉ်းကပ်လာသော နန်းတွင်းအစောင့်များကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် သူမကို အကြောများထိုးထွက်နေသော လက်အိုကြီးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အဘိုးကြီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များဝဲလာသည်။ အဘိုးကြီး၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ။

အကြီးအကဲလီ၏တပည့်များစွာသည် လဲကျသွားပြီးနောက် မြေပြင်မှ ပြန်ထလာကြသည်။ သူတို့ဆရာ၏စကားများကိုကြားသောအခါ သူတို့သည် နွေးထွေးသော တရားမျှတသည့်စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ရှေ့သို့ပြေးသွားကာ နန်းတွင်းအစောင့်များကို ဆက်လက်နှောင့်ယှက်နေကြသည်။ ထိုလူများက နန်းပလ္လင်လှေကားကို တက်ချင်လျှင် သူတို့ကို အရင်ဆုံးသေအောင်ရိုက်သတ်ရမည်!

ထိုစဉ် နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်များက တစ်ဖက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ကြပေ။ နဉ်ယွီသည် ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး ဘယ်တော့မှမမြင်ဖူးသော မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်။ သူသည် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏အလောင်းကို နင်းဖြတ်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရှဲ့မိသားစုသည် ကြီးမြတ်သည်ဟု အမြဲတမ်းဂုဏ်ယူခဲ့သော်လည်း ယခု နဉ်ယွီသည် သူတို့၏ရန်သူဖြစ်လာခဲ့သည်။ နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်များ၏အမြင်တွင် ဤသည်မှာ အာဏာခွဲဝေမှုမညီမျှခြင်း၏ရလဒ်အဖြစ် ခွေးအချင်းချင်းကိုက်ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို စည်ကားတာပဲ၊" ဒုတိယမင်းသား နဉ်ဟော့က ရယ်မောရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်၏ဦးရီးတော် မင်းသားဖူ၊ နဉ်ကွမ်းသည် လက်ပိုက်ကာ ပြေးလွှားနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် မြင်ကွင်းကို အရသာခံကြည့်ရင်း "ငါတို့နဉ်မိသားစုရဲ့ နန်းတော်က ဒီလောက် စည်ကားသိုက်မြိုက်မနေခဲ့ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"....." ကျန်ဆွေမျိုးများ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှကို မဖြစ်ဖူးတာ!

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ထိုစဉ် မေ့မြောရာမှ နိုးလာခဲ့ပြီး လိုင်မော့မော့၏ ငိုယိုအော်ဟစ်နေသော မျက်နှာအိုကြီးမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ခဏမျှ သူမသည် အထိန်းတော်ကိုပင် မမှတ်မိဘဲ ထိတ်လန့်သွားသည်။ လိုင်မော့မော့သည် သူမ၏ မျက်ရည်စများနှင့် နှာရည်များဖြင့်စိုစွတ်နေသော မျက်နှာက သူမ၏သခင်မကို ကြောက်လန့်သွားစေမှန်း မသိခဲ့ပေ။ သူမသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ "အမတ်ချုပ်ကြီး၊ မယ်တော်ကြီး နိုးလာပါပြီ!" ဟု အလျင်အမြန်အော်လိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပလ္လင်လှေကားရင်းတွင် အကြီးအကဲလီနှင့် ရုန်းကန်နေသည်ကို ကြည့်နေစဉ် လိုင်မော့မော့၏အော်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။ အလျင်အမြန်ပင် သူသည် နောက်ပြန်လှည့်ကာ မယ်တော်ကြီးဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး ဘယ်နေရာမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေပါသလဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မျက်လုံးများကို မြှောက်ကာ လူပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကြည့်ရှုပြီး ပလ္လင်လှေကားရင်းက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။ ထိုကောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး နေမကောင်းဖြစ်သွားသည်။ "သူ၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမလက်ကို သူမဖခင်၏လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင်တင်ကာ တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ရင်း လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်မှာ သူက တခြားဘာတွေကို အားကိုးနိုင်သေးလို့လဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်နှာသည် လက်ရှိတွင် ညိုမှောင်ပြီး လေးနက်နေသည်။ နဉ်ယွီသည် နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်များနှင့် မည်သည့်မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုမှ လုပ်ထားပုံမရပေ။ ယခု လိုကျစ်ကွေ့သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့ ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူ့ကို အားကိုးနိုင်ဦးမှာလဲ။ အဲဒီ နဂါးအစောင့် ၃၀၀ လား။ သူတို့က သူအရင်က နောက်နန်းဆောင်မှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ အစောင့်တွေပဲ မဟုတ်လား။

ဤအချိန်တွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အမတ်ချုပ်ကြီးကို သူမအရင်က အကြိမ်များစွာမေးခဲ့ဖူးသော မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ "လိုကျစ်ကွေ့ တကယ်ပဲသေပြီလား။"

သူကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ ဘယ်လိုလုပ် အမှားတွေရှိနိုင်မှာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အနည်းငယ်လျော့ရဲနေသော အရေပြားသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တုန်ခါသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူအမှားလုပ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုနေရာမှာမဟုတ်လျှင် ဘယ်နေရာမှာလဲ။

"အဖေ!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ လက်သည်းများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

"သူက သောင်တင်နေတဲ့သားရဲတစ်ကောင်ပါပဲ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို တစ်ဖန်ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဓားကိုအဆိပ်တွင်နှစ်ခြင်းမှစ၍ အာဏာပါးကွပ်သားကိုပေးအပ်ခြင်းအထိ၊ အာဏာပါးကွပ်သားက မေးခွန်းထုတ်စရာအဆိပ်လူးဓားဖြင့် ပြစ်ဒဏ်စီရင်သည်ကို ကြည့်ရှုခြင်းအထိ သူသည် အမှားအယွင်းမတွေ့နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ထိုအတိုင်းပြောလိုက်သည်။

သောင်တင်နေသောသားရဲတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း? မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့သောသောင်တင်နေသောသားရဲတစ်ကောင်က ခေတ်နောက်ကျနေသောအဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် ဆွဲလားရမ်းလားလုပ်ဖို့ စိတ်ရှိပါ့မလား။

"တစ်နေရာရာမှာ အမှားတစ်ခုခုရှိရမယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "အဖေ၊ တစ်ခုခုမှားနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်!"

ရုတ်တရက် အခြားလေးလံသောအရာတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ရှဲ့သားအဖတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော စကျင်ကျောက်ဖြူလက်ရန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းအောက်တွင် နန်းတွင်းအစောင့်ဆယ်ဦး ကြေမွနေသည်။ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးသည် နန်းပလ္လင်လှေကားဘေးက လက်ရန်းတစ်ခုကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲလီက သူမ၏အခြားတစ်ဖက်လက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့်ပင်။ O(╯□╰)o

"မင်းတို့ ဒီလောက်ပဲ အသုံးကျတာလား။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နန်းတွင်းအစောင့်များကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ဝင်သောအခါ ဓားမဆွဲခဲ့သော်လည်း အချို့က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားကြောင့် သူတို့လက်နက်များပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှေကားပေါ်မှ အော်လိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သတ်ဖို့ဟန်ပြင်ရဲရင် မနက်ဖြန် ငါ မင်းတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်!" ဘယ်သူက ပိုရက်စက်လဲဆိုတဲ့ ပြိုင်ပွဲလုပ်ချင်တာလဲ။ ဒါမျိုးက ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တာပဲ။

သူမ၏စကားများသည် နန်းတွင်းအစောင့်များကို ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း အရှင်မင်းကြီးက ဓားကို သူတို့ဘက်သို့လှည့်လိုက်လျှင် သူက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးမှာလား။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့စိတ်က မ..."

"မင်းရဲ့စိတ်ကမှ မရှင်းတာ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ညွှန်ပြကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ငါသိသားပဲ၊ မင်းက ပုန်ကန်ချင်နေတာ။ ဘာ 'ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးသေတမ်းစာ' လဲ။ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီး သေခါနီးအချိန်မှာ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ယုတ်မာတဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ ရှိနေခဲ့တာ။ ငါ့အဖေ၊ ငါ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က တကယ်တမ်း ဘယ်လိုသေဆုံးသွားလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။"

"အရှင်မင်းကြီး!' အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးက သူတို့မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးရဲ့အသက်ကို လိုချင်နေတာ!

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အော်သံများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ထက် မနိမ့်ကျပေ။ "မင်း ငါက ဧကရာဇ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သိသေးရဲ့လား။"

"အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ထဲပြန်ခေါ်သွားကြ၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြင်းထန်စွာပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမခြေထောက်က ကျိုးနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ နာကျင်မှုကို မခံစားရဘူးလား။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်ရှိတွင် ပြင်းထန်သောသံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမခြေထောက်ကျိုးနေသော နာကျင်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ခံစားနိုင်မှာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထို့နောက် အကြီးအကဲလီနောက်က နောက်ထပ်လက်ရန်းတစ်ခုကို သူမ၏အမြင်များ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဒီမှာ အုတ်ခဲတစ်လုံးရှာဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမလုပ်နိုင်တာက အိမ်ကိုဖြိုဖျက်ဖို့ပဲရှိသည်။

"အရှင်မင်းကြီး၊ မလုပ်ရပါဘူး၊" အကြီးအကဲလီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပစ်လှဲလိုက်သလိုပင်။ ဒါက ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမ။ အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား ဘိုးဘေးတွေရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံနေတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီက သူမခန္ဓာကိုယ်ကို တွယ်ကပ်ထားရင်း ရှေ့သို့သာ ရုန်းကန်နိုင်တော့သည်။ သူက အမြဲတမ်း ဒါမလုပ်ရဘူး၊ ဟိုဟာမလုပ်ရဘူးနဲ့။ သူမ ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါ့လာကိုက်မှာကို စောင့်နေရမှာလား။

"ဝါးးးးးး.....!" ပရမ်းပတာအခြေအနေကြားတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ငိုသံ အပြင်ဘက်မှ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း အချိန်ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ။

***