မယ်တော်ကြီး၏ နန်းဆောင်မှ အလောင်းပုံများ

လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲတွင် စစ်သားအရေအတွက် အကန့်အသတ်သာရှိပြီး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးကမူ မြို့တော်၊ ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသများနှင့် ထိုနှစ်ခုစလုံးနှင့်ဆက်စပ်သော တပ်ဖွဲ့များကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူတို့သည် ရှဲ့သားအဖကို တံတိုင်းထောင့်သို့ရောက်နေသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်တိုက်ခိုက်လာသည်အထိ ချောင်ပိတ်မထားနိုင်ကြောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာသိနေသည်။ ထိုအခါ သူတို့ အောင်ပွဲခံနိုင်မည်ဟု အာမခံချက်မရှိပေ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူမ၏အလုပ်အားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရရုံသာမက နဂါးပလ္လင်ကိုပင် လွှင့်ပစ်ခဲ့ရသည်။ ယခု သူမသည် ရှဲ့သားအဖနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီး သူတို့နှင့် မိသားစုတစ်စုကဲ့သို့ ဆက်လက်ပြုမူနေရဦးမှာလား။ ဒါက ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာမဟုတ်ဘူးလား။

"အရှင်မင်းကြီး၊" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနန်းတွင်းညီလာခံကို ရပ်နားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မလိုလားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း "ရပ်နားပြီ" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"....." ခန်းမဆောင်ထဲကလူများ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဒီအတိုင်းပဲ ရပ်နားလိုက်တာလား။ အစပိုင်းတွင် ရန်ဖြစ်ကြသည်၊ ထို့နောက် လူများသေဆုံးကြသည်၊ ထို့နောက် ခန်းမဆောင်ကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ဖြိုဖျက်ခံရသည်။ အရာအားလုံးက ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးဆုံးသွားတော့မှာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အမတ်များကို မျက်လုံးတစ်ချက်ပင်မကြည့်ဘဲ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူတို့လှည့်ထွက်သွားသည်ကိုမြင်ပြီး အလျင်အမြန်အော်လိုက်သည်၊ "ချန်မင်းသားလေးကို ဒီမယ်တော်ကြီးဆီ ပြန်ပေးပါ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ထဲက ကလေးငယ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး "ချန်မင်းသားလေးက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ညီအရင်းပါ။ အရှင်မင်းကြီးက ချန်မင်းသားလေးကို နန်းတော်ထဲမှာ ခဏအနားယူဖို့ ခေါ်သွားနေတာပါ၊ ဒါကြောင့် မယ်တော်ကြီးက သူ့ကိုလာခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်လို့ရပါတယ်။"

"မင်း၊" သူမ၏သားကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ဆန့်ကျင်ရန် သူမအသက်ကို စွန့်စားရန် ဆန္ဒရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏လက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ လေသံတိုးတိုးဖြင့် သူက "မင်းသားလေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မယ်တော်ကြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ကြေကွဲစွာပြောလိုက်သည်၊ "သူက မင်းရဲ့ညီအရင်းနော်!"

"ဟီးဟီး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ သွေးသားတော်စပ်ရုံဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်ခြင်းမှ ဘယ်တုန်းကများ တားဆီးနိုင်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ ယခုအချိန်တွင် စုန့်ကျင်းသည် တိုင်တစ်တိုင်နောက်က အခမ်းအနားမှူးမိန်းမစိုးကို ရှာတွေ့ပြီး ပလ္လင်လှေကားရင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက နန်းတွင်းကို ရပ်နားပြီလို့ပြောတာ မင်းမကြားဘူးလား။" သူက မေးလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရင်း ပါးစပ်ဖွင့်ကာ "ရပ်နားပါပြီ!" ဟု အော်လိုက်သည်။

အရှင်မင်းကြီး လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ နန်းတွင်းဆွေတော်မျိုးတော်များက စကားစပြောကြသည်။ "ဒါဆို မယ်တော်ကြီးက ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို မအုပ်ချုပ်တော့ဘူးပေါ့။"

ဝဖြိုးသော မင်းသားဖူ၊ နဉ်ကွမ်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းနွဲ့ကာ နန်းတော်ထဲမှ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ထွက်သွားရင်း "အမတ်ချုပ်ကြီးကတောင် သူ့အမှားတွေကို ဝန်ခံပြီး အထင်လွဲခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ မယ်တော်ကြီးက အခု ဘယ်ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်နိုင်တော့မှာလဲ။"

"ဒါဆို¡ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး နိုင်သွားတာလား။" နောက်ဆွေမျိုးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

မင်းသားဖူသည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ ဒါက ခွေးတစ်ကောင်က နောက်တစ်ကောင်ကို ကိုက်တာထက်မပိုဘူး။ ဘယ်သူရှုံးတယ်၊ ဘယ်သူနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။

......

"အိုက်ယား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နန်းတော်သို့အပြန်ခရီးတွင် လက်ထဲက သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြစ်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အရှင်မင်းကြီးနဉ်၏ခေါင်းသည် မူးဝေနေပြီး သူမစဉ်းစားမိသမျှမှာ သူမ၏ဧကရာဇ်ရာထူးကို မည်သူမျှ မလေးစားကြဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏သက်ပြင်းချသံများကိုကြားသောအခါ သူက "အရှင်မင်းကြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပါသလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးသီးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် "ပျော်စရာ ဘာများရှိလို့လဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး မပျော်ဘူးလား။"

ဟမ်?

နဉ်ရှောင်ယောင်း လန့်သွားသည်။ မှန်တယ်၊ မယ်တော်ကြီးက ဒီနေ့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေရမှာက မယ်တော်ကြီး မဟုတ်လား။ သူမ ဒါကိုသဘောပေါက်သွားသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသရွေ့ သူမပျော်သည်!

လောင်တသည် သူမ၏မိုက်မဲသောအပြုံးကို ရှောင်ရှားရန် ရှေ့သို့ပြေးသွားသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်အနေဖြင့် သူသည် သူမမျက်နှာပေါ်က ထိုမိုက်မဲသောအပြုံးကို သည်းမခံနိုင်ပေ။

"ဟား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်ထဲက သစ်ကိုင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ဖန်းထန်နှင့်ကျန်သူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ငါ ခုမှသဘောပေါက်တယ်၊ ငါတို့ ဒီနေ့ အောင်ပွဲရခဲ့တာပဲ!"

ဖန်းထန်နှင့်ကျန်သူများက ဘာလို့နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မလှုပ်ရှားကြတာလဲ။

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများသည် ဝမ်းနည်းနေသော နဉ်ရှောင်ယောင်း ရုတ်တရက် တောက်ပရွှင်လန်းသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ ပြုံးရိပ်များသန်းနေသည်။ လွယ်လွယ်ကူကူကျေနပ်တတ်သူများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပို၍ရိုးစင်းပြီး ဖြူစင်ကြသည်။ နန်းတော်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေဖျားထောက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲက ကလေးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပထမဆုံးစက္ကန့်မှစ၍ သတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း နဉ်ရှင်းအပေါ်တွင် ထိုသို့သောအတွေးများမရှိပေ။ ကလေးငယ်တစ်ဦးလို အော်ဟစ်ရန်ဖြစ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည် မဟုတ်လော။

သို့သော် လိုကျစ်ကွေ့သည် ကလေးငယ်ကို စုန့်ကျင်းထံသို့ လွှဲပေးလိုက်ပြီး "နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို ယူသွားလိုက်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"အာ့။" နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ဖန်ပြန်ကြောင်သွားသည်။ "ခင်ဗျား သူ့ကို လွှတ်လိုက်တော့မှာလား။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ရူးသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကြီးမားနက်မှောင်သောမျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက ချန်မင်းသားလေးမဟုတ်ပါဘူး။"

"ဘာ...?" နဉ်ရှောင်ယောင်း ကြောင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါက နဉ်ရှင်းမဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို သူတို့က ရှဲ့သားအဖတို့အတွဲကို လှည့်စားခဲ့ကြတာပေါ့။

လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်းကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူသည် ကလေးငယ်ကို အဆင်မပြေစွာကိုင်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်က ချန်မင်းသားလေးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတာမဟုတ်ဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမထဲကို ဘယ်သူ့ကလေးကိုပဲ ချီလာခဲ့သည်ဖြစ်စေ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အတူတူပါပဲ။"

"ဒါဆို အဲဒီအဆောင်ကကော။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကွဲကြေသွားသော ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကြောင့် သူမနာကျင်ခံစားခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

"ဒါက အစစ်ပါ။ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကနေ ယူလာခဲ့တာပါ၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီအဆောင်မပါဘဲ ကျွန်တော်တို့က ရှဲ့သားအဖကို ကလေးက ချန်မင်းသားလေးဖြစ်ကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်အောင်လုပ်နိုင်မှာလဲ။"

"ဒါက မဟုတ်သေးဘူးလေ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ ပတ်ချာလည်နေသောစကားများကြောင့် အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "ခင်ဗျား အဆောင်ကို ယူလာနိုင်ရင် ချန်မင်းသားလေးကို တိုက်ရိုက်ခေါ်လာလို့ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကျွန်တော့်ကိုယုံပါ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေသည်၊ "ရှဲ့သားအဖတွေ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကိုပြန်ရောက်ပြီး ချန်မင်းသားလေးကို တွေ့တဲ့အခါ သူတို့က ပိုပြီးတောင် ထိတ်လန့်သွားကြမှာပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းများမေးရန် မတတ်နိုင်တော့သောကြောင့် ကြောင်နေသော ဖန်းထန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရော သူ့ကို နားလည်ရခက်နေလား။"

ဖန်းထန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခု သူမတွင် အဖော်တစ်ယောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ အိုင်ကျူအတွက် စိတ်မပူတော့ပေ။ သူမသည်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါလည်း နားမလည်ဘူး။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တင်လိုက်သည်။ အခြားစစ်သူကြီးများသည် စည်းလုံးညီညွတ်စွာရပ်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က သူတို့ဉာဏ်နည်းတာကိုဂုဏ်ယူပြီး စည်းလုံးနေကြတာလား။

"သွားပြီး နန်းတွင်းအစောင့်တွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့က သူ့လက်အောက်က စစ်သူကြီးများကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မထားနိုင်တဲ့သူတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်။"

စစ်သူကြီးများသည် သူတို့အမိန့်များကို လက်ခံကာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အားနည်းစွာမေးလိုက်သည်၊ "ငါတို့မထားနိုင်တဲ့သူတွေကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တော့မှာလား။"

ဖန်းထန်သည် ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သာလွန်မှုအသိကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက အမိုက်ဆုံးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး!

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ "မင်းက ဒီမှာရပ်နေတုန်းပဲလား။"

ဖန်းထန် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

"မှန်တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ထိုလူထွက်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူတွေက မယ်တော်ကြီးနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အမိန့်ကိုပဲ နာခံမှတော့ အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာ သူတို့ကိုထားလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။"

အိုး၊ ဒါဆို သူတို့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တော့မှာပေါ့။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ကာ "ဒါဆို သူတို့ကို ငါတို့မထားတော့ဘူး။ အလုပ်ခန့်အပ်မှုကြီးတစ်ခု လုပ်ကြစို့။ လမ်းတွေပေါ်မှာ ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီးရှိနေတာ၊ နန်းတွင်းအစောင့်တွေရဲ့အလုပ်ကိုလုပ်ဖို့ နည်းနည်းပါးပါးရဖို့က လွယ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"....." လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ ဤလူသည် နန်းတွင်းအစောင့်များနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှနားမလည်ပုံရသည်။

"ဒါဆို အဲဒါ ဘယ်သူ့ကလေးလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ရဲ့မြေးပါ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ဖြေသည်။

"အိုး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လာဘ်ထိုးထားတာမဟုတ်သရွေ့ အားလုံးကောင်းပါတယ်။ မေးစရာရှိသမျှမေးပြီးနောက် ထိုင်နေသူနှင့်ရပ်နေသူနှစ်ဦးကြားတွင် အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ၏မျက်လုံးကြီးများသည် သူ့မျက်လုံးငယ်များကို ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေလား။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လို စကားမပြောရသေးမီ လောင်တ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ "ငတုံးမ၊ နင် စားဖို့ပဲသိတာလား။" ဟု အော်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို မြှောက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ သူမက စစ်သေနာပတိချုပ်၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိပေးပြီးနောက် သူမကို ငတုံးမဟု မခေါ်တော့ဟု သူကတိပေးခဲ့သည်မဟုတ်လော။ ဒီအဆီတုံးလေးအမွေးလုံးက လုံးဝမယုံကြည်ရဘူး!

"အရှင်မင်းကြီး၊" လောင်တ ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ကျသွားပြီးနောက် နန်းတွင်းအပျိုတော်တစ်ဦးက သတင်းပို့သည်။ "အကြီးအကဲလီ တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းနေပါတယ်။"

ထိုအဘိုးကြီးဖြစ်ကြောင်း ကြားသည်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ အဘိုးကြီးက သူမကို လွှတ်ပေးတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။

"အကြီးအကဲလီကို သွားပြောလိုက်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောသည်၊ "အရှင်မင်းကြီး နေမကောင်းဖြစ်ပြီး အနားယူသွားပြီ။ အကြီးအကဲလီမှာ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ သူက နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျင်းပမယ့် အသေးစားညီလာခံမှာ ပြောလို့ရတယ်။"

နန်းတွင်းအပျိုတော်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို မရနိုင်သော်လည်း ဟုတ်ကဲ့ဟုဖြေကာ လိုကျစ်ကွေ့၏အဖြေနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

"ပြောရရင် အဲဒီအဘိုးကြီးက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုအရာရှိမျိုးလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။ "သူက အမတ်ချုပ်ကြီးထက် မြင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နိမ့်လား။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးအတွက် သင်ယူစရာတွေ အများကြီးရှိပုံရသည်။ ထိုစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကိုယ်သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟမ်? ဘာလို့ ကျွန်တော်က ရပ်နေရတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

"အိုး၊ ဟုတ်သားပဲ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနဖူးကို တစ်ဖန်ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမကို ပြန်သွားရမယ်။"

"ဘာအတွက်လဲ။" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နဂါးပလ္လင်ကို ကြည့်ဖူးတယ်၊ အဲဒါက ရွှေစစ်စစ်မဟုတ်ဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်က ရွှေချထားတဲ့အလွှာက ခြစ်ထုတ်လိုက်ရင် ပိုက်ဆံအများကြီးတန်တယ်။ ကျွန်တော် နဂါးပလ္လင်ကို ပြန်သယ်သွားတော့မယ်။"

"မင်း၊" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စကားလုံးများဖွဲ့စည်းရန် ခက်ခဲသွားပြီး "နဂါးပလ္လင်ရဲ့ အရေးပါမှုကို မင်းသိရဲ့လား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းစောင်းကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ နားမလည်သောကြောင့် သူမက "အဲဒါက ထိုင်ခုံတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။"

"ဒါက နဂါးပလ္လင်၊" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက အလေးပေးပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါက နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲမသွားဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ "နဂါးပလ္လင်ပေါ်ထိုင်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အဲဒီအကြီးအကဲလီက ငါ့ကို ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

"အကြီးအကဲလီက မင်းကို ဆူခဲ့တာလား။" လိုကျစ်ကွေ့၏အကြည့် လေးနက်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပခုံးတွန့်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်ထဲက မုန့်တစ်ခုကိုယူကာ လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်ခုယူကာ တစ်ကိုက်တည်းဖြင့် ထက်ဝက်စားလိုက်သည်။

"သူက ကျွန်တော့်ကို ဆူနေတာလားဆိုတာ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက စကားပြောနေတုန်းက တော်တော်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုကိုက်ချင်နေသလိုပဲ။"

"မင်းကရော။"

"ကျွန်တော် ဘာမှနားမလည်ခဲ့ဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အကြီးအကဲလီက အရှင်မင်းကြီးရဲ့စကားတွေကိုကြားရင် သူ သေချင်စိတ်ပေါက်သွားနိုင်မလား။

"အယ်၊ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ထဲက မုန့်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က အကြောင်းအရာကို အစားအသောက်ဘက်သို့ ပြောင်းရတော့မှာလား။

........

လောင်တသည် နန်းတော်ထဲမှ ပြေးထွက်သွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့်အတူ ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမသို့ သွားပြီးနောက် သူသည် သူ့ညီအစ်ကိုများရှေ့တွင် ကြွားဝါရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ သူတို့ကိုမတွေ့မီ ခေါင်းပေါ်မှ ပျံသန်းနေသော ခိုမွဲအချို့၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာ လူတွေအများကြီးသေတယ်၊ ကူကူ။"

"မှန်တယ်၊ ကူကူ၊ ကြောက်စရာကြီး။ သွားမကြည့်ကြနဲ့။"

လောင်တ ကြောင်သွားသည်။ သူသည် လားရာပြောင်းကာ မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ လူသေတွေ အများကြီး ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ။

........

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဝေါယာဉ်တစ်စီးဖြင့် သူမနန်းဆောင်သို့ သယ်ဆောင်ခံလာရသော်လည်း တံခါးများဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မည်သူ့အသံမှမကြားရပေ။ ကျီးကန်းများ၏အော်သံများသာ လေထဲတွင်ပြည့်နှက်နေပြီး အန်ချင်လောက်အောင်ဖြစ်စေသော သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ချန်မင်းသားလေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊" အမတ်ချုပ်ကြီးသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူမရှိတော့ဟု ထင်သည်။ ဤသည်မှာ သူ သူ့အကြီးဆုံးသမီးကို စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ပြောနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောစကားများဖြစ်သည်။

"ဘယ်လို၊ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏အသံ တုန်ယင်နေသည်။

"နဂါးအစောင့်တွေ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နန်းတွင်းအစောင့်အများစုက ညီလာခံခန်းမကို သွားခဲ့ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာကျန်နေတဲ့သူတွေက သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ဘူး။"

ဝေါယာဉ်သည် ပင်မတံခါးများသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အလွန်တွင် အလောင်းပုံတစ်ပုံရှိပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် အသေကောင်စားသောကျီးများက အစာရှာဖွေရန် ဟိုဟိုဒီဒီခုန်ပေါက်နေကြသည်။ ဖြတ်တောက်ခံထားရသောအူနှစ်ပိုင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှ ထွက်ကျနေပြီး တံခါးခုံပေါ်တွင် တင်နေသည်။ ယခုအခါ ၎င်းသည် ယင်ကောင်များဖြင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းနေသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏လက်များသည် ဝေါယာဉ်၏လက်ကိုင်တန်းများကို သေမတတ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမထိုင်ခုံမှ လုံးဝမကျသွားအောင် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် သူမသည် ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

***