တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က အလွန်အရေးကြီးတယ်

နန်းတော်အတွင်း၌ သွေးနံ့များက ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သည်။ နန်းတွင်းအပျိုတော်နှစ်ဦးသည် ကုတင်ရှေ့တွင် ခေါင်းဖြတ်ခံထားရကာ လဲကျနေပြီး ကုတင်ရှေ့ကကြမ်းပြင်ကို သွေးများက လတ်ဆတ်စွာနီရဲနေစေသည်။ ဤသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ပန်းထိုးထားသော အိပ်ရာခင်းများမှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ တကျီကျီငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏စိတ်သည် ထိုအသံကြောင့် လုံးဝဗလာဖြစ်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန်တိုးကာ အဖုံးကိုလှန်လိုက်ပြီး အထဲကအိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အော်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကလေးငယ်ကို မယ်တော်ကြီးရှဲ့ထံသို့ သယ်ဆောင်သွားရာ သူမသည် တောက်ပလှပသော ပိုးထည်အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော သေးငယ်ပြီး ဝတုတ်ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှုတ်ခမ်း နှစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားပြီးနောက် စူးရှစွာအော်လိုက်သည်၊ "သူ ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ။ သူ ငါ့သားကို ဒီလိုဆက်ဆံဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ။"

သူမ၏သားငယ်ကို အလောင်းများနှင့်အတူ တစ်ခန်းတည်းနေခိုင်းသည်လား။ အခုမှမွေးထားတာမကြာသေးတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးကိုလေ!

သူမ၏ဒေါသကြားတွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မျက်ရည်များကျလာသည်။ သူမသည် သူမဘဝတွင် ဤအခိုက်အတန့်ကဲ့သို့ ဘယ်တော့မှ အကူအညီမဲ့မဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို မည်သူမျှ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ဆိုးရွားသောအရာကို မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ နဉ်ယွီ၊ လိုကျစ်ကွေ့။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ယခုအခါ ဤနာမည်နှစ်ခုကို စဉ်းစားမိသောအခါ သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ်မျိုချပစ်ချင်နေသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှင်းကို သူ့သမီးလက်ထဲသို့ မပေးရဲဘဲ အထိန်းတော်တစ်ဦးကို မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကုတင်သို့သယ်ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ လူသေတွေရှိတယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို အော်လိုက်သည်။ "အဖေ ဒီမှာလူသေတွေရှိတာ မမြင်ဘူးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်၊ "မင်းက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကနေ ပြောင်းရွှေ့ချင်လို့လား။ လိုကျစ်ကွေ့က မင်းကို အခုချက်ချင်းတောင်ပြောင်းရွှေ့စေချင်နေမှာ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများကို ပြူးကျယ်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးကို ကုတင်ပေါ်ခေါ်သွားကြ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အထိန်းတော်အချို့သည် ရှေ့သို့တိုးလာကာ မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက်အိပ်စေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းနှစ်လောင်းကို မကြည့်ရဲကြပေ။

"တော်ဝင်သမားတော်တစ်ယောက်ခေါ်ပြီး ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ ချက်ချင်းပင် မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် တော်ဝင်သမားတော်ဆောင်သို့ ပြေးသွားပြီး ကျန်ရစ်သူများသည် အလောင်းများကို ရှင်းလင်းကာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြတော့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း အပြင်ဘက်က အလောင်းပုံကို သတိရသွားသည်။ ၎င်းတို့သည် အန်ချင်လောက်အောင်ဖြစ်စေသော သွေးနံ့များထွက်နေသောကြောင့် သူသည် ထိုအကြံကို လက်လျှော့လိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို အမွှေးအိုးထွန်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီပင် အခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားသည်။ အလျင်အမြန်ရောက်လာသော တော်ဝင်သမားတော်သည် ကုတင်ခြေရင်းတွင် ခေါင်းပြတ်အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိခဲ့သည်ကိုပင် မသိနိုင်ခဲ့ပေ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ကျိုးနေသောခြေထောက်ကို ပြန်လည်နေရာချထားလိုက်ရာ သူမသည် နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏သမီးနှင့် လိုကျစ်ကွေ့အပေါ်ထားသော သူမ၏မုန်းတီးမှုသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပြန်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှင်းကို ချီထားကာ ဘေးတွင် အချိန်ပြည့်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သမားတော်၊ နန်းတွင်းအပျိုတော်များနှင့် မိန်းမစိုးများအားလုံး ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူသည် နဉ်ရှင်းကို မယ်တော်ကြီးရှဲ့ဘေးတွင် ထားကာ ကုတင်ရှေ့က စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့က ငါတို့ကို လှည့်စားခဲ့တယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။

"သူက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်က လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါဆို မင်းသားလေးကိုပါ ယူသွားဖို့က ဘယ်လောက်ခက်ခဲမှာလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို သူက ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ကလေးအတုနဲ့ လှည့်စားခဲ့တာလဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီး၊ မင်းသားလေးကိုမြင်တော့ ဘာတွေစဉ်းစားမိလဲ။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမဘေးက နဉ်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာမှ သူမပြန်ဖြေသည်။ "ကြောက်ရွံ့မှု။ လိုကျစ်ကွေ့က ဒီမယ်တော်ကို သူက မင်းသားလေးကို အချိန်မရွေးသတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့မိခင်၏အနံ့က နဉ်ရှင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ကလေးငယ်သည် သူ့လက်ချောင်းကိုဝါးရင်း သမ်းဝေလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ လိုကျစ်ကွေ့ကိုဖမ်းတုန်းက သူ့ကိုယ်ရံတော်အားလုံးကို အဲဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တစ်ဖက်က စောင်ငယ်လေးများကို ဖြန့်ကာ နဉ်ရှင်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။ တိုးတိုးလေး သူကထပ်ပြောသည်၊ "ဒီနေ့ သူက မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်ကလူတွေကို လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ သတ်ပစ်ခဲ့တာ။"

"လိုကျစ်ကွေ့က သေချာပေါက်သေမှာမဟုတ်ဘူးလား။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အမတ်ချုပ်ကြီး၏လက်ကိုဆွဲကာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဘာလို့ သူ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။ အဖေ ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် အမှားတွေရှိနိုင်မှာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အကြီးဆုံးသမီး၏မေးခွန်းများကို ဖြေရန်စကားလုံးမရှိတော့ပေ။

"လိုကျစ်ကွေ့ မသေတဲ့အတွက် ကျွန်မတို့အစီအစဉ်တွေက လူတိုင်းမြင်သာတဲ့ ရယ်စရာတစ်ခုဖြစ်သွားခဲ့တယ်!" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ယခုအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ပုံမှန်အားဖြင့် လှပသောမျက်နှာသည် ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေပြီး အသံမြင့်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ လိုကျစ်ကွေ့ ဘာလို့မသေတာလဲဆိုတာ ဒီမယ်တော်ကိုပြောပါ။"

သူမ၏စူးရှသောအသံများသည် နဉ်ရှင်းကို လန့်နိုးသွားစေခဲ့သည်။ ကလေးငယ်သည် မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ငိုလိုက်သည်။ သူ့မျက်ရည်များသည် နောက်ဆုံးတွင် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို တည်ငြိမ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမသည် သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ယူကာ ချော့မြူပြီး မျက်နှာဖောင်းဖောင်းလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ဒေါသသည် မကြာမီ ဝမ်းနည်းမှုမျက်ရည်များအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားသည်။ "နဉ်ယွီက မယ်တော်ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာလား။"

"ဖွ!" မျက်နှာကြက်ထုပ်တန်းများပေါ်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းက မြေပဲစားတော်ပွဲသို့ဖိတ်ကြားခဲ့သော ကြွက်ကလေးယိုကွမ့်က သူ့အောက်ကလူများကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းမကမှ ရှောင်ယောင်းကို ထိခိုက်ချင်နေတာ အသိသာကြီးလေ!"

ယိုကွမ့်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ပြီး သူ့အစွယ်များကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့က သူ့ကို လက်သည်းဖြင့်ပုတ်ကာ "အသံမထွက်နဲ့၊ သူတို့ပြောတာကို နားထောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခေါင်းမော့ကာ ထုပ်တန်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် တစ်ခုခုရှိနေသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်...

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အိပ်ပျော်နေသောနဉ်ရှင်းကို ချလိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်၊ "အခု ဒီတစ်ပွဲရှုံးသွားပြီ၊ မယ်တော်က ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို မအုပ်ချုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးရဲ့နောက်ဆုံးသေတမ်းစာက အဖေ့ကို ဘုရင်စနစ်ရဲ့ ယာယီအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလို့ရမလား။ မယ်တော်မြင်တာတော့ ဒီအကြောင်းပြချက်ကို သုံးလို့မရတော့ဘူး။"

ယခုအချိန်တွင် အထိန်းတော်တစ်ဦးသည် ဆေးပြုတ်ရည်တစ်ခွက်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ပန်းကန်ကိုလက်ခံကာ အထိန်းတော်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးကို ကိုယ်တိုင်ဆေးတိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ကိစ္စကို အဆိပ်ကနေ စပြီးစုံစမ်းပါ့မယ်၊" သူကပြောသည်။

ဆေးသည် သူမလည်ချောင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် မယ်တော်ကြီး၏ပါးစပ်သည် ခါးသက်သောအရသာများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"နောက်ထပ်တစ်ခုရှိသေးတယ်။ မယ်တော်ကြီး သတိပြုမိလား။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက လိုကျစ်ကွေ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့နေ့မှာ သူက ဓားချက် ၃၀ နဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ ကိုက်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး သူ့ပခုံးကအရိုးတွေ ထိုးထွက်နေတာကို မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တယ်။"

"သူက အဲလောက်ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တာလား။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သံသယဖြစ်နေသည်။ "မယ်တော် ဒီနေ့သူ့ကိုမြင်တော့ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းသဘာဝကျတယ်။ သူ ဒဏ်ရာရထားပုံလုံးဝမပေါ်ဘူး။"

"အရှင်မင်းကြီးဘေးမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ရှိရမယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကို ပညာရှင်လို့ခေါ်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အံ့ဖွယ်သမားတော်တစ်ပါးလို့ပြောရင်တောင် ချဲ့ကားရာမရောက်ဘူး။"

"အဲလိုလူတစ်ယောက်က နဉ်ယွီနောက်ကို လိုက်ပါ့မလား။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မယုံကြည်ချင်ပေ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်မျိုး အဲဒီလူကို ရှာဖွေပါ့မယ်။"

"ပြီးတော့ ရှာတွေ့ပြီးရင်ရော။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် သုံးနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်သည့်ပုံစံ လုပ်ပြလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "သတ်မယ်? မယ်တော်က အခုချက်ချင်း နဉ်ယွီက မယ်တော်ကို မသတ်ဖို့နဲ့ သူ့မောင်လေးကို လွတ်လမ်းပေးဖို့ပဲ ဆန္ဒရှိနေတာ။"

"မယ်တော်ကြီး၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်၊ "ဒီနေ့က ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့တိုက်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။ ဒါကို အရမ်းစိတ်ထဲထားဖို့မလိုပါဘူး။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

"မယ်တော်ကြီး မေ့သွားပြီလား။ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က မင်းလက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်နဲ့ဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးက မင်း အဲဒါကို နန်းတော်ထဲကိုမယူလာမချင်း ဘယ်လိုလုပ် တော်ဝင်အမိန့်တွေ ထုတ်ပြန်နိုင်မှာလဲ။"

တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မပါသည့် တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို ဘယ်သူက တရားဝင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုမှာလဲ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး အရွယ်ရောက်ပြီး အစိုးရအာဏာကို လွှဲပြောင်းယူတဲ့အခါ မယ်တော်က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဆက်ကိုင်ထားနိုင်ဦးမှာလား။"

"မယ်တော်ကြီးက မပေးရင် အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားဆီက လုယူရဲမှာလား။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမဖခင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နဉ်ယွီက သူမကိုသတ်ပစ်မယ်လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတာ၊ အဲဒီအယုတ်တမာမက သူမဆီက ဘာလို့ ခိုးယူမရဲရမှာလဲ။

"ကျွန်တော်မျိုး စီစဉ်ပါ့မယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးကို အရမ်းဖိအားပေးရင် သူလည်း နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှာ တည်ငြိမ်စွာထိုင်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"အဖေ။"

"သူက လိုကျစ်ကွေ့နဲ့ ကျန်သူတွေကို ကာကွယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဧကရာဇ်ရာထူးကို တန်ဖိုးထားရလိမ့်မယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကုတင်အစွန်းကို သူ့လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ "သူ့မှာ ဂရုစိုက်ရမယ့်အရာတွေနဲ့ လူတွေရှိနေရင် အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို သူ့ရဲ့မိန်းမဖြစ်တည်မှုနဲ့ နောက်ထပ်ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်မျိုးတို့အားလုံး အတူတူပျက်စီးသွားကြမှာပဲ။ ဒါက သတင်းကောင်းပဲ။"

"ရှောင်ယောင်းကို သွားပြောလိုက်၊" အဘိုးဟွေ့က ယိုကွမ့်ကို ပြောလိုက်ရာ သူသည် မျက်နှာကြက်ထုပ်တန်းများအောက်ကလူများကို တစ်ဖန်ပြန်ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပန်းခြံငယ်လေးက ဝူထုံပင်အောက်တွင်ထိုင်နေစဉ် ယိုကွမ့်၏သတင်းပို့ချက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သူမလက် တုန်ခါသွားပြီး ပန်းသီးကိုပင် လွှတ်ချလိုက်မိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သေဆုံးရန်နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို ရှာဖွေချင်နေသည်။ ဒါဆို အဲဒီမိန်းမက ကန့်လန့်ကာနောက်ကနေ နန်းတွင်းကို အုပ်ချုပ်နိုင်သေးတာပေါ့။ ဒါက ဘာလို့ မပြီးဆုံးသေးတာလဲ။

ယိုကွမ့်က ပြောသည်၊ "ရှောင်ယောင်း၊ မင်း တစ်ခုခုစဉ်းစားရမယ်။ ကျွိကျွိ၊ မယ်တော်ကြီးက မကောင်းတဲ့မိန်းမပဲ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကို သစ်ပင်နှင့်ဆောင့်လိုက်သည်။ အဘိုးစာကလေးသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်တွင်ရပ်ကာ "ယိုကွမ့်၊ မယ်တော်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲ မင်းသိလား"

ယိုကွမ့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မသိဘူး။ မယ်တော်ကြီးက အဲလိုပစ္စည်းကို ထုတ်ယူတာ ကျွန်တော်တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။"

"ငါတို့လည်း မမြင်ဖူးဘူး၊" အဘိုးစာကလေးက ပြောသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမအင်္ကျီလက်ထဲက နောက်ထပ်ပန်းသီးတစ်လုံးကို ယိုကွမ့်အတွက် ထုတ်ပေးပြီးနောက် သူမလွှတ်ချလိုက်သော ပန်းသီးကို ကောက်ယူကာ သူမကိုယ်တိုင်စားလိုက်သည်။ အကိုက်များစွာစားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး "ငါ ဒါကို စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ သွားဆွေးနွေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လေကဲ့သို့ပြေးထွက်သွားပြီး ယိုကွမ့်သည် သူ့ကိုယ်သူထက်ကြီးသော ပန်းသီးတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူက "အဘိုးစာကလေး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ အကြံအစည်တစ်ခုခုရှိမယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဘိုးစာကလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကိုလက်ဆောင်ပေးခဲ့သော သူ့လက်သည်းအောက်က ပြောင်းဖူးစေ့ကို သေချာဆုပ်ကိုင်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ရှာနိုင်ခဲ့ရင် သူက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကနေ ယူသွားပြီးသားဖြစ်မှာပဲ။"

ယိုကွမ့်၏နားရွက်ထောင်ထောင်လေးများမှာ အောက်ကျသွားသည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲက ချိုမြိန်သောပန်းသီးပင် အရသာမရှိတော့ပေ။ အဘိုးစာကလေးသည် သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ပျံတက်ကာ မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ရှာဖွေကြည့်လျှင် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို တွေ့နိုင်လောက်သည်~

......

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်?" သူရေးနေသောစာတစ်စောင်ပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းထားရာမှ လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောသည်၊ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က မယ်တော်ကြီးလက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်!"

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ "ငါက ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေကို မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို ရှာဖွေခိုင်းခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။"

"ပြီးတော့ရော။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က နန်းတော်ထဲမှာ လုံးဝမရှိဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ရှိနေနိုင်တယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမထိုင်ခုံကိုပင် မနွေးသေးမီ ပြန်ခုန်ထလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားကြည့်မယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် သူ့စံအိမ်မှာရှိတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ဝန်ခံမှာလဲ။ သူက မင်းရှာဖို့ဆိုပြီး တံခါးတွေကို ဘယ်တော့မှဖွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရပ်နေရင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် မယ်တော်ကြီးလက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြောခဲ့တယ်။" ယိုကွမ့်၏စကားများက သူမကို မှားယွင်းစွာပြောဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ပြောခဲ့တာလား။" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက ဘယ်တုန်းကပြောခဲ့တာလဲ။"

"…." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက ယိုကွမ့်ကို သစ္စာဖောက်သင့်သလား။

"မင်း အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စကားတွေကို ယုံကြည်လို့မရဘူး၊" လိုကျစ်ကွေ့က ဘယ်လောက်ပဲဉာဏ်ကောင်းနေပါစေ၊ သူက ဒီတစ်ကြိမ် သတင်းပေးပို့ခဲ့တာက ကြွက်တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်လို့ ဘယ်တော့မှထင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ထို့ကြောင့် သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ယုတ္တိကျကျသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

"အာ့? အာ့။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ သူမ၏သူငယ်ချင်းများနှင့် မမျှဝေနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုရှိနေခြင်းသည် တော်တော်နာကျင်စရာကောင်းသည် မဟုတ်လော။

"ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ညဘက်မှာ ကင်းထောက်ဖို့ လူတွေစီစဉ်ထားပြီးပြီ၊" လိုကျစ်ကွေ့က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ငါ အရှင်မင်းကြီးအတွက် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို သေချာပေါက်ရှာဖွေပေးပါ့မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တစ်ဖန်ပြန်ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ခဏထိုင်ကာ စိတ်လွင့်နေလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမက "အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အဲဒါက တံဆိပ်တစ်ခုပဲ။ ငါ မုန်လာဥတစ်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင်ထွင်းလိုက်လို့မရဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့၏လက်သည် သူစာရေးနေရင်း တုန်ခါသွားရာ စုတ်တံထိပ်ဖျားသည် သူ့စကားလုံးများပေါ်တွင် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုထားခဲ့ပြီး သူ တစ်ဝက်ပြီးစီးနေသောစာရွက်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

"အမ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စာရွက်ပေါ်တွင် ဆွဲထားသော ရှည်လျားနက်မှောင်သော အမှတ်အသားကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် ခေါင်းမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ညင်သာသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ပန်းခြံတွေထဲမှာ ခဏထိုင်နေလိုက်ပါလား။"

"မလိုပါဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက သူမကို ထွက်သွားခိုင်းနေမှန်း နားမလည်ပေ။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား အခုဗိုက်ဆာနေလား။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စားကောင်းတာတစ်ခုခု ယူပေးမယ်။"

"...." နေ့လယ်စာစားပြီးခါစ စစ်သေနာပတိချုပ် ဆွံ့အသွားသည်...

***