မျက်နှာပြောင်တိုက်ရင် ရှုံးတယ်မရှိဘူး

ထိုညတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်ကို ကင်းထောက်ထွက်ခဲ့သော လူများသည် နောက်တစ်နေ့နံနက်စောစောတွင် သူတို့၏ရလဒ်များကို သတင်းပို့ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ထိုနေရာတွင် မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထိုသတင်းကြောင့် စိတ်ပျက်ပုံမပေါ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ထိန်းသိမ်းလာသော တံဆိပ်တော်ကို တစ်ညတည်းဖြင့် ရှာတွေ့မည်ဟု အစကတည်းက မမျှော်လင့်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ့လူများယူဆောင်လာသော စာတိုကို ဖတ်ပြီးနောက် လိုကျစ်ကွေ့သည် ၎င်းကို သူ့ဘေးက စုန့်ကျင်းထံသို့ လွှဲပေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် စာတိုကိုဖတ်ရန် မစောင့်နိုင်ဘဲ "တခြားဘာတွေရှိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းသည် စာပါအကြောင်းအရာများကို ဖတ်ရင်း "မနေ့ညက အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့နောက်လိုက်တွေနဲ့ အရာရှိတွေကို စုရုံးပြီး တစ်ညလုံး ဆွေးနွေးခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စစ်သူကြီးများအားလုံး အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ပြီးနောက် တစ်ဦးက "ကျွန်တော် နားမလည်တာက မယ်တော်ကြီးက ဘာလို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ပြန်မပေးတာလဲ"

လိုကျစ်ကွေ့၏အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ "မင်းတို့ နားမလည်တာက ထူးဆန်းတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့လိုမဟုတ်ဘဲ ငါတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လေးစားမှုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သိသေးတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေစဉ် သူမပခုံးပေါ်တွင် ခွေပတ်နေသော လောင်တကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က ခုနက အမှန်တရားတစ်ခုကို ပြောလိုက်တယ်။"

"ဘာလဲ" လောင်တက မေးလိုက်သည်။

"မျက်နှာပြောင်တိုက်ရင် ရှုံးတယ်မရှိဘူး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။

လောင်တသည် သူ့အမြီးကို လှုပ်ယမ်းပြီးနောက် "ဒါဆို မျက်နှာပြောင်တဲ့ကြောင်တွေကကော"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို သူမပခုံးပေါ်တင်ကာ ပန်းခြံများဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ "အဆီတုံးလေး၊ မင်းက အရမ်းစဉ်းစားလွန်းနေပြီ။ မင်းက မျက်နှာပြောင်ရင်တောင်မှ ကျားတွေ၊ ကျားသစ်တွေ၊ ဝက်ဝံတွေကို နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သို့သော် လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်သည်းဖြင့်ကုတ်လိုက်သည်။ သူ့ကို လောင်တဟု ခေါ်ရန်ပြောထားပြီးသား၊ အဆီတုံးလေးဟု မဟုတ်ဘူးလို့!

........

"ဒီလူတွေရဲ့အိမ်တော်တွေကို သွားရှာဖွေလိုက်၊" အခန်းအတွင်း၌ လိုကျစ်ကွေ့သည် စုန့်ကျင်းထံသို့ နာမည်စာရင်းတစ်ခုကို လွှဲပေးလိုက်ရာ သူသည် နာမည်များကို အပေါ်ယံဖတ်ပြီးနောက် စာရွက်ကို သူ့ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ဖန်းထန်က တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ အင်အားဖြည့်ထားဖို့ လိုအပ်လား။" လက်ထဲတွင် စစ်သားများမရှိဘဲ စစ်သူကြီးလေးဖန်းထန်သည် စိတ်မအေးနိုင်ပေ။ သူတို့သည် အရှင်မင်းကြီးနှင့်အတူ ဘယ်လောက်ပဲကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်နိုင်ပါစေ၊ သူတို့သည် မြို့တော်ထဲက တပ်ဖွဲ့အားလုံးကို အနိုင်တိုက်နိုင်စွမ်းမရှိသေးပေ မဟုတ်လား။ စုန့်ကျင်းသည် ဖန်းထန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက ငါတို့ကို အခုချက်ချင်း မြို့တော်အပြင်ဘက်ကို ခရီးထွက်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ဤတွင် ဖန်းထန်သည် သူ မိုက်မဲသောစကားတစ်ခု ထပ်ပြောမိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့လက်ချောင်းများကို စားပွဲပေါ်တွင်ခေါက်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "ငါတို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို အရင်ရှာရမယ်။"

"ဒါနဲ့ ရှာမတွေ့ရင်ကော။" ဖန်းထန်က မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏လက်ချောင်းများသည် စားပွဲပေါ်တွင်ခေါက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖန်းထန်သည် လေထုထဲတွင် ရှင်းပြမရသော တင်းမာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အခြားစစ်သူကြီးများအားလုံးသည် သူတို့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စစ်သူကြီးများအနေဖြင့် သူတို့သည် ကိစ္စများပြီးမြောက်ရန် အချိန်အခါအလိုက် နောက်ဆုတ်ဆုတ်ခွာရမည်ကို သိကြသည်။ သူတို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ရှာမတွေ့လျှင် နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျင်းပမည့် အသေးစားညီလာခံတွင် ဘာလုပ်ကြမလဲ။ မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ကျူးကျော်လုယက်ကြမည်လား။

လိုကျစ်ကွေ့၏ တစ်ဝက်မြှောက်ထားသောလက်ချောင်းများသည် စားပွဲပေါ်တွင် ညင်သာစွာတည်ရှိနေပြီး သူသည် သူ့အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ရှာမတွေ့ရင် မယ်တော်ကြီးက ညီလာခံအတွင်းမှာ အဲဒါကိုထုတ်ယူတဲ့အခါ ငါတို့ လုကြမယ်။"

"....." စစ်သူကြီးများ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ကောင်းပြီ၊ သူတို့က နောက်တစ်ခါ ကျူးကျော်လုယက်ကြတော့မည်။

"အဲလိုလုပ်ရပ်တွေက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ဒုက္ခမဖြစ်စေဘူးလား။" စုန့်ကျင်းက စိတ်ပူစွာမေးလိုက်သည်။ "တစ်စုံတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးကန်းတယ်လို့ စွပ်စွဲရင်ကော၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

"လုယက်မယ့်သူက ငါပဲ၊ ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား၊ ခင်ဗျား အဲလိုလုပ်ရင် လူယုတ်မာဖြစ်သွားမှာပေါ့၊" ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးရဲ့လူတွေထဲက တစ်ယောက်မှန်း မသိဘဲနေမှာလဲ။"

အရှင်မင်းကြီးရဲ့?

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုစကားများကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်မှုသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယခု သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုမီးရောင်မှိန်ဖျော့သောညနေခင်းက စိတ်ခံစားချက်များသည် ရုတ်တရက်ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တိတ်တဆိတ်ကွေးတက်သွားစေခဲ့သည်။ စစ်သူကြီးများအားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ဖန်းထန်က ဘာပြောလိုက်လို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲလိုပြုံးသွားတာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့စစ်သေနာပတိချုပ်က အချစ်ကိုတမ်းတနေပုံ ပေါက်နေတာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့က ရုတ်တရက်မေးလိုက်သည်။ စစ်သူကြီးများ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက မိန်းမတွေအကြောင်း စဉ်းစားပြီးပြီးချင်း အရှင်မင်းကြီးကို မေးတယ်။ အဲဒါ တကယ်ပဲ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုလား။

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းခြံများထဲက ဝူထုံပင်အောက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်ထိုင်နေသည်။ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် သူမထံသို့ ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်ထုပ် ယူဆောင်လာပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကိုစောင်းကာ သူမမျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ ဒါက မင်းအတွက် ငါ့လက်ဆောင်ပဲ။ မိန်းကလေးတိုင်း ဒါတွေစားရတာ ကြိုက်ကြတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သဘာဝအတိုင်းပင် သူမသည် ဤသို့သောကောင်းမွန်သောအရာများကို သူမ၏အဖော်ငယ်လေးများနှင့် မျှဝေစားသောက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ပန်းခြံထဲက တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး မကြာမီ သူတို့ဝေစုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

"အဘိုးစာကလေး၊" လောင်တသည် သစ်ပင်အောက်တွင်ရပ်ကာ သူ့အထက်ကငှက်ကို မေးလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲ ခင်ဗျား ရှာတွေ့ပြီးပြီလား။"

အဘိုးစာကလေးသည် ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်လုပ်ကို နှုတ်သီးဖြင့်ဆိတ်ကာ "မတွေ့သေးဘူး။ မယ်တော်ကြီးက မနေ့ညကတစ်ညလုံး ရှောင်ယောင်းရဲ့အရုပ်ကို ထိုးနေခဲ့တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရုပ်ထိုးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်ပြီး ဒါက ဘာမှကောင်းတဲ့အရာမဟုတ်မှန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံးသည် နန်းတော်တွင်နေထိုင်သူများဖြစ်ကြပြီး ဤအရုပ်ထိုးခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုမှန်း သဘာဝအတိုင်းသိကြသည်။ ပါးစပ်အမျိုးမျိုးဖွင့်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရှင်းပြကြသည်။ အကျဉ်းချုပ်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် ဂုဏ်သရေရှိမယ်တော်ကြီးတွင်လည်း ရိုးစင်းသောတစ်ဖက်ခြမ်းရှိမည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှမထင်ခဲ့ပေ။ အရုပ်တစ်ရုပ်ကိုထိုးရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေစေရန်ကျိန်ဆဲနိုင်လျှင် ကမ္ဘာပျက်ခေတ်ကလူများက ဖုတ်ကောင်များကို ဘာလို့တိုက်ခိုက်ဖို့လိုသေးလဲ။ သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့အရုပ်ငယ်လေးတွေကိုပဲ ထိုင်ထိုးနေလို့မရဘူးလား။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရက်ပေါင်းများစွာပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ငှက်စုံတွဲမှ ငှက်မသည် ဝူထုံပင်သို့ရောက်ရှိလာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြည်ကြွေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ငှက်မနှင့်အတူရောက်လာသော ငှက်ထီးကို မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကောင်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ငှက်ထီး ဟုတ်ပုံမရပေ။

"မင်း နောက်ဆုံးတော့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပြီပေါ့။" လောင်တက အော်လိုက်သည်။ "မြောင်၊ နင်က အေးစက်ပြီး နှလုံးသားမရှိတဲ့ငှက်မပဲ!"

ထို့သို့ဖြင့် ကြောင်နှင့်ငှက်မတို့ ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စိတ်ထိခိုက်သွားသည်။ သူတို့က သူမပြဿနာတွေကို အရင်ဆွေးနွေးလို့မရဘူးလား။ နိုင်ငံတော်ရေးရာတွေက ပိုအရေးကြီးလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငှက်မရဲ့ တရားမဝင်ချစ်သူက ပိုအရေးကြီးလား။ ငှက်မနောက်သို့ လိုက်ပါလာသော ငှက်ထီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့သို့ ပျံသန်းလာကာ သူမလက်ထဲက ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"စားလိုက်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမအိတ်ထဲက တစ်ခုကိုယူကာ ပေးလိုက်သည်။ ငှက်ထီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ယဉ်ကျေးစွာကျေးဇူးတင်ပြီး ဆန်မုန့်ကြွပ်တစ်လုပ်ကို နှုတ်သီးဖြင့်ဆိတ်ကာ စားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က ကုက္ကိုပင်အိုကြီးမှာ နေတာပါ၊" သူကပြောသည်။ "ကျွန်တော့်မိသားစုမျိုးဆက်များစွာကလည်း အဲဒီမှာပဲနေခဲ့ကြတာပါ။"

"ဒါဆို မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်မှာဝှက်ထားလဲ သိလား။" အဝါရောင်သာ့ရှန်က အလျင်အမြန်မေးလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်တွင် ဆန်မှုန့်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မရှိဘူး၊" ငှက်ထီးက ပြန်ဖြေသည်။ "သူ မနေ့က ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာပါ။"

"ဒါဆို တံဆိပ်တော်က မယ်တော်ကြီးလက်ထဲမှာ ရှိနေသေးပုံပဲ၊" အဝါရောင်သာ့ရှန်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပညာရှိလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက သမားတော်တစ်စုကို ဖိတ်ခေါ်ထားတယ်၊" ငှက်ထီးက ထပ်ပြောသည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကွယ်လွန်သူဧကရာဇ်မင်းကြီးသေဆုံးသွားလို့ မင်းရဲ့စိတ်လွတ်သွားတယ်လို့ ပြောတယ်။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

"အာဝူး¡အာဝူး¡အာဝူး၊" သိမ်းငှက်ငယ်လေး ဒေါသထွက်လာသည်။ "သူကမှ စိတ်လွတ်သွားတာ!"

"အဲဒီသမားတော်တွေက ဆေးညွှန်းရေးပြီးသွားပြီ၊" ငှက်ထီးက ပြောသည်။ "သူတို့က မင်းငယ်ငယ်ကတည်းက နေမကောင်းဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဇယားတစ်ခုတောင် ဖန်တီးထားသေးတယ်။ မင်း နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားလာတိုင်း မင်းစိတ်လွတ်သွားတယ်၊ အိုး~"

"......" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါက သူမကို ရူးနေတယ်လို့ခေါ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းနေမကောင်းဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်သရွေ့ မယ်တော်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်နဲ့ ပလ္လင်ပေါ်ကနေ အုပ်ချုပ်နိုင်မှာပဲလို့ပြောတယ်၊ ကျစ်~" ငှက်ထီးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နေမကောင်းဘူးလား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အမူအရာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သမားတော်တွေက မင်းနေမကောင်းဘူးလို့ ပြောတယ်၊" ငှက်ထီးသည် သူ့တောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ "သူတို့က နာမည်ကြီးသမားတော်တွေချည်းပဲ၊ အိုး~"

"ရှောင်ယောင်း၊ အဲဒီနာမည်ကြီးသမားတော်တွေကို ကိုက်သတ်ပစ်ကြစို့၊" လောင်တက အကြံပြုရင်း လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ့ခေါင်းတွင် မကြာသေးမီက ရန်ပွဲကြောင့် အဖုအထစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မြို့တော်အပြင်ဘက်ကတောင်တွေမှာ ကျားတစ်စုရှိတယ်~" စာကလေးငယ်တစ်ကောင်က သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းပေါ်မှ အကြံပြုလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ သူတို့ကို အသား ကျင်းနည်းနည်းလောက်ပေးပြီး သူတို့အကူအညီတောင်းလိုက်၊" သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် ထိုအကြံကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ပြင်းပြနေသည်။ "ငါ သူတို့ကိုသွားရှာပြီး ဆွေးနွေးလို့ရမလား။"

"ငါလည်း သွားမယ်၊" စာကလေးအချို့က ဝင်ပြောကြသည်။

"မလုပ်နဲ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "သူတို့က မြို့ထဲကို ဝင်လို့မရဘူး။" ကျားတွေကို မြို့ထဲကိုပြေးဝင်ခိုင်းပြီး အဲဒီသမားတော်တွေကို ကိုက်သတ်ခိုင်းရမှာလား။ သူတို့က အထဲမရောက်ခင်မှာပဲ မြို့စောင့်လေးသမားတွေရဲ့မြှားတွေနဲ့ အသတ်ခံရမှာ မဟုတ်လား။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။" လောင်တ ပြင်းပြင်းထန်ထန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ့ကြောင်ဦးနှောက်ထဲတွင် မီးတစ်ချက်လင်းသွားသည်။ "ဒါဆို ငါတို့ သူတို့ကို အဆိပ်ခတ်လို့ရတယ်၊ သူတို့အားလုံးကို အဆိပ်ခတ်သတ်ပစ်လိုက်၊ မြောင်!"

"မှန်တယ်၊" ငှက်မက ငှက်ထီးဘေးတွင်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အဖွားက အရင်တုန်းက ဧကရီတစ်ပါးက ဧကရာဇ်ရဲ့အချစ်ဆုံးမိန်းမကို အဲလိုပဲသတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ နန်းတွင်းလူသတ်မှုတစ်ခုတောင်မှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"နည်းနည်းပါးပါးသတ်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။" အဝါရောင်သာ့ရှန်က သူ့ပိန်လှီသောခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ "အမတ်ချုပ်ကြီးက နောက်ထပ်သမားတော်တွေကို ရှာလိုက်ရုံပဲ။ ငါတို့က ကမ္ဘာပေါ်ကသမားတော်အားလုံးကို သတ်ပစ်ရမှာလား။"

"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။" လောင်တသည် သူ့မျက်လုံးအဝိုင်းကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့၏မျက်ဆံများ စိမ်းလန်းသောအရောင်တောက်လာသည်။

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်၊" အဝါရောင်သာ့ရှန်က ပြောသည်။ "ငါတို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ရှာတွေ့သရွေ့ အဲဒီအဘိုးကြီးအမတ်ချုပ်ယုတ်မာရဲ့စကားတွေက ဘာမှအလုပ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဟားဟား၊ အမတ်ချုပ်ကြီးနဲ့ မယ်တော်ကြီးက စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေသွားလိမ့်မယ်။" လက်တွေ့က သက်သေပြသည့်အတိုင်း အဝါရောင်သာ့ရှန်သည် ဤအစုအဝေးထဲတွင် အယုံကြည်ရဆုံးဖြစ်သည်။

"မြောင် မြောင် မြောင်၊" လောင်တသည် သူ့အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က ဘယ်မှာလဲ။ မယ်တော်ကြီးက အဲဒါကို စားပစ်လိုက်တာလား။"

တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး ထိုအတွေးကြောင့် စိုးရိမ်သွားကြသည်။

"ငါ ယခင်မင်းဆက်ရဲ့ ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်တည်နေရာကို သိတယ်၊" မြေကြွက်ငယ်တစ်ကောင်က မြေကြီးထဲကနေ သူ့ခေါင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ ငါ အဲဒီဧကရာဇ်ရဲ့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို မင်းအတွက် ယူလာပေးရမလား။"

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ဘယ်နှစ်ခုရှိလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မဟာအန်မင်းဆက်က ပျက်စီးသွားပြီ၊" အဘိုးစာကလေး တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ရှောင်ယောင်းက မဟာအန်မင်းဆက်က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို သုံးလို့ရပါ့မလား။"

မြေကြွက်သည် အလွန်အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် "အဲဒါက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ပဲ မဟုတ်လား။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့။ သူမ အဲဒီတံဆိပ်တော်ကိုသုံးရင် အကြီးအကဲလီက သူမကိုသတ်ပစ်လိမ့်မယ်။

"စစ်သေနာပတိချုပ် လာနေပြီ!" ခင်ပွန်းသည်ငှက်ထီးက ပျံသန်းလာရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ပရိသတ်၊ လောင်တမှလွဲ၍ အခြားတိရစ္ဆာန်များအားလုံး သူတို့ဝေစု ဆန်မုန့်ကြွပ်များနှင့်အတူ လူစုခွဲသွားကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ ပန်းခြံများထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသောအခါ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဝူထုံပင်အောက်တွင် သူမပခုံးပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်များ တောက်ပစွာကျရောက်နေရင်း ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးသည် ဘောလုံးငယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေသည်။

"ဆန်မုန့်ကြွပ် စားချင်လား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏နွေးထွေးပြီး နေရောင်ခြည်ထိတွေ့ထားသောခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ "ငါ မဆာဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ပဲစားလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်ထဲက ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ကြွပ်ကြွပ်မြည်အောင် ဝါးစားနေသည်ကို အချိန်အတော်ကြာကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် "အရမ်းပိန်လွန်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမဘေးကလူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "ဘာ...?"

"မင်း အများကြီးစားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အသားနည်းနည်းမှမတက်လာတာလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုယ်သူမေးနေပုံရသော်လည်း မေးခွန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုပါ ရည်ညွှန်းနေပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စည်းနှောင်ထားသော ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လေဆိပ်ပြေးလမ်းကဲ့သို့ ပြားချပ်နေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို ပြန်ကြည့်ကာ လေးနက်သောလေသံဖြင့် "ခင်ဗျား ဒါကို အရမ်းသေးတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လို လန့်သွားသည်။ သေးတယ်?

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးဖောင်းလိုက်သည်။ သူက သူမနဲ့ အရင်ဆုံးအိပ်ပြီးမှ သူမကို အပြစ်ရှာတယ်။ ဒါက တကယ့်ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်အသားလား။

လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ရင်ဘတ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေချင်ယောင်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ သူ ဝင်မပါနိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ သူက ကျောက်ကျောက်ကို သူမအမြီးက လုံလောက်အောင်နူးညံ့မနေဘူးလို့ ပြောတုန်းက သူမက သူ့နားကို ကိုက်ဖြတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်! စစ်သေနာပတိချုပ်က ရှောင်ယောင်းရဲ့အဲဒီအစိတ်အပိုင်းက အရမ်းသေးတယ်လို့ပြောရင် သူ သေချာပေါက် အရိုက်ခံရမှာပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့၏မြင်ကွင်းသည် အောက်သို့ရွေ့လျားသွားပြီးနောက်မှ သူ့ဉာဏ်ရည်ကပြန်ရောက်လာပြီး သူ့မျက်နှာကို နီရဲသွားစေခဲ့သည်။ သူ ဆိုလိုတာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။

"ကျွန်တော်က ငယ်သေးတယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါသိတယ်၊ မင်း ကြီးလာမှာပါ။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒါဆို သူက သူမ,ဟာတွေက အရမ်းသေးတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲပေါ့၊ တောက်!

***