အစွမ်းထက်သော အဘိုးဟွေ့

ဤနံနက်စောစောတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့သည် နွေဦးနေရောင်၏နွေးထွေးမှုတွင် နေပူဆာလှုံရင်း စစ်သေနာပတိချုပ်၏ပေါင်ပေါ်နှင့် ခြေရင်းတွင် အသီးသီး အိပ်ပျော်နေကြသည်။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့အခန်းများကို တစ်နေ့တစ်ဝက်လုံး ရှာဖွေပြီးနောက် ယင်းလေနှင့် ကျန်သူများကို "ငါ မီးဖိုချောင်ကနေ ပြန်ယူလာတဲ့ မုန့်တွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယင်းလေနှင့် ကျန်သူများ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ သူတို့အကြီးအကဲသည် အလွန်ချိုသောအစားအစာများကို ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ထိုသို့မကြိုက်ကြပေ။

"အဲဒီမုန့်တွေက ခြေထောက်ပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား။" ယင်းဖုန်း စိုးရိမ်လာသည်။ ရှဲ့သားအဖတို့၏လူများထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ခိုးဝင်လာခဲ့သလား။

ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် လတ်တလောဆင်းသက်လာသော သိမ်းငှက်သည် သူ့သခင်က သူ့မုန့်များအတွက် အော်ဟစ်နေသည်ကိုကြားသောအခါ သူ့တောင်ပံများကိုခတ်ကာ ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ ဆန်မုန့်ကြွပ်တွေကို ရှောင်ယောင်းကို ပေးပြီးသွားပြီ! ကျန်တာတွေကတော့ နေ့လယ်တွင် အာ့ယာနှင့် ရှောင်ချိုးတို့၏ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် နန်းတော်တံခါးများကို တစ်ပတ်ပတ်လည် ပျံသန်းပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အမတ်ချုပ်ကြီးက သမားတော်ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်နှင့်အတူ နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။ ဒါတွေက သူမကို ရူးနေတယ်လို့ ရောဂါရှာဖွေမယ့် သမားတော်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။

"ရှောင်ယောင်း၊ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ အကြံအစည်တစ်ခုခုရှိလား။" သိမ်းငှက်က သူမပခုံးပေါ်တွင်နားရင်း မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ငါက ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်သင့်တယ်ထင်တယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝူထုံပင်ကို အရိုးမရှိသလို မှီလိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ ဘုံရန်သူတစ်ယောက်ရှိနေသရွေ့ အဆင်ပြေတယ်၊ ဒါကို 'စုတ်တံနှစ်ချောင်းနဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ ပုံတစ်ပုံဆွဲတာ' လို့ခေါ်တယ်၊ ဟားဟားဟား။"

"ငတုံး၊" လောင်တသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ကြီးမားသောငါးခေါင်းအစိမ်းကို ကိုက်ရင်း သူ့တင်ပါးကို နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။ ဒီငတုံးက ဒီလိုအချိန်မှာတောင် ရယ်နေသေးတယ်။ သူတို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ရှာမတွေ့ရင် သူမ ငိုရမယ့်အချိန်ပဲ။

"ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "အချိန်တန်တဲ့အခါ မယ်တော်ကြီးက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ထုတ်ယူရင်တောင်မှ ငါ သူ့ကိုမကြောက်ဘူး။"

လောင်တသည် အလျင်အမြန် စက်ဝိုင်းပုံလှည့်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြန်မျက်နှာမူလိုက်ပြီး "မင်း မယ်တော်ကြီးကို ကိုက်သတ်ပစ်တော့မှာလား" ဟု အော်လိုက်သည်။

"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို မျက်လုံးလှန်လိုက်ရင်း ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမ လက်ကိုမြှောက်ကာ ကျောက်တုံးကို ရိုက်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ဖုန်မှုန့်တစ်ပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"အိုး!" ရှိနေသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး အသက်ရှူအောင့်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ယောင်းက အရမ်းတော်တာပဲ!

"အချိန်တန်တဲ့အခါ ငါက မယ်တော်ကြီးရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘာမှမရှိတော့အောင် ရိုက်ချပစ်မယ်။" နဉ်ရှောင်ယောင်းမှာ အမြီးသာရှိလျှင် ယခုအချိန်တွင် လေထဲသို့ ထောင်နေလောက်ပြီ။ "မယ်တော်ကြီးမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မရှိဘဲ တခြားအကြံအစည်တွေ ရှိဦးမှာလား။ ငါ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မေးပြီးပြီ၊ သူက အဲဒီတံဆိပ်တော်က ကျောက်စိမ်းနဲ့လုပ်ထားတယ်လို့ပြောတယ်။ ကျောက်စိမ်းက ကျောက်တုံးလောက်မာလို့လား။ ဘာမှမရှိတော့အောင်ဖြစ်သွားရင် ငါက သစ်သားနဲ့ တံဆိပ်တော်အသစ်တစ်ခု ထွင်းမယ်။"

သူမက မုန်လာဥနဲ့ မထွင်းနိုင်ရင် သစ်သားနဲ့ဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိသင့်ဘူး မဟုတ်လား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက တွက်ချက်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ဖုတ်ကောင်တွေက လူတွေကိုကိုက်တဲ့အခါ ဥပဒေချိုးဖောက်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ အရူးတွေက နောက်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့အသက်ကို မဆုံးရှုံးရဘူး။ သူမကို ရူးနေတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီးသားဆိုရင် သူမက မယ်တော်ကြီးကို ဘာလို့ကြောက်ဖို့လိုသေးလဲ။

"အိုး!" တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး အားပေးကြသည်။ ရှောင်ယောင်းက အံ့သြစရာပဲ!

"တစ်ယောက်တည်းကို အစွန်းရောက်ကိုးကွယ်တာက မကောင်းဘူး၊ ဟားဟား၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်လိုက်သည်။ သူမက ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်နေတဲ့ ငတုံးတစ်ယောက်ပဲ။

"အရူး!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ၏ အားပေးမှုကြားတွင် စူးရှ၊ ပါးလွှာသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းသောအသံတစ်ခု ပန်းခြံများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ယိုကွမ့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် အလွန်ပိန်လှီပြီး အလွန်ရှည်လျားသော နှုတ်ခမ်းမွှေးများနှင့် အဘိုးကြီးကြွက်တစ်ကောင်ရှိနေသည်။ ယိုကွမ့်က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ဘိုးဘိုး ဒေါသထွက်နေတယ်၊ အမြန်ဆုံး အမှားဝန်ခံလိုက်!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မလှုပ်မယှက် ဗိုက်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲလျောင်းနေသည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် သူမသည် ဤကမ္ဘာလောကကြီးကို အမှန်တကယ်မဟုတ်ဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤကြောင်သည် ထိုအဘိုးကြီးကြွက်ရှေ့တွင် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နာခံနေသည်။ သားကောင်ကွင်းဆက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။

"ရှောင်ယောင်း!" ယိုကွမ့်က အော်လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့ဘိုးဘိုးပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူမတင်ပါးတွင်ကပ်နေသော မြက်ပင်အပိုင်းအစများကို ပုတ်ချလိုက်သည်။ အဘိုးဟွေ့သည် ယိုကွမ့်နှင့်အတူ နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လောင်တကို လှမ်းကြည့်ကာ "လောင်ဟေးရဲ့မိသားစုက ကောင်စုတ်လေး၊ ဘေးဖယ်နေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့အမြီးကို ခြေထောက်ကြားတွင်ညှပ်ကာ လောင်တသည် အဝါရောင်သာ့ရှန်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အမ်။

ကြောင်တွေတောင်မှ ဒီအဘိုးကြီးကြွက်ကို ကြောက်ကြတယ်! နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလျင်အမြန် အဘိုးဟွေ့ကို ဦးညွှတ်ကာ "အဘိုးဟွေ့" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့က ပြောသည်၊ "မင်းက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘာမှမရှိတော့အောင် ရိုက်ချပစ်ချင်နေတာလား။"

"အမ်..၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အဘိုးဟွေ့၏ ကြွက်အိုမျက်နှာကို ဖတ်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း သူမ ဘာမှမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

"လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်မရှိဘဲ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်း အဲဒါအတွက် လူဘယ်လောက်သေခဲ့တယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား။ ဒီတော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကိုရဖို့အတွက် မင်းအဘိုးရဲ့အဘိုးက သူ့အစ်ကို၊ ဧကရာဇ်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့မှာ နန်းတော်တစ်ခုလုံးရဲ့မြေပြင်တွေက သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တယ်။ အနီးနားက ကျီးကန်းရာပေါင်းများစွာက သူတို့အလောင်းတွေပေါ်မှာ တစ်လလုံးစားသောက်ပွဲကျင်းပခဲ့ကြတယ်။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

"....." လောင်တနှင့် ကျန်သူများလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဘာလို့ သူတို့က အဲလောက်ရက်စက်ကြတာလဲ။

"မင်းက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတာလား။" အဘိုးဟွေ့သည် သူ့ရှေ့လက်သည်းကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မတူညီသောပစ္စည်းဖြင့် တံဆိပ်တော်တစ်ခုပြုလုပ်ခြင်းက ဘယ်လောက်တုန်လှုပ်စရာကောင်းသည်ကို နားမလည်သော်လည်း သူမသည် အဘိုးဟွေ့၏ဖိအားအောက်တွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဘိုးကြီးကြွက်တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ။

"မင်း မရိုက်ချတော့ဘူးလား။"

"မရိုက်ချတော့ဘူး။"

"ဘိုးဘိုး၊" ယိုကွမ့်သည် သူ့ရှေ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ အနည်းငယ်ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ရှောင်ယောင်းကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပါလား။ ရှောင်ယောင်းက တကယ်ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။"

"ဟုတ်တယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ငါက ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ။"

အဘိုးဟွေ့က ပြောသည်၊ "မင်း ထိုင်လိုက်။ ငါက မင်းကို စကားပြောဖို့ ခေါင်းမော့ရမှာလား။"

"အိုး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နာခံစွာထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိတယ်၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ ပြန်ခုန်ထလိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး Ó(°△ °|¦õ ဖြစ်သွားကြသည်၊ အဘိုးဟွေ့က အစွမ်းထက်တာပဲ။

"ထိုင်ပြီးစကားပြော၊" အဘိုးဟွေ့သည် မြေကြီးကို သူ့နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ဆောင့်ကာ ဆုံးမလိုက်သည်။ "မင်းက ဧကရာဇ်၊ ဧကရာဇ်လို့!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရုတ်တရက် အကြီးအကဲလီနှင့် တစ်ဖန်ပြန်ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒါလေ၊" အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် တစ်ဖန်ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က ဘယ်မှာလဲ။"

"မယ်တော်ကြီးရဲ့ကုတင်ထဲမှာ၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမကို လှောင်ပြောင်ချင်သွားသည်။ ဒီမိန်းမက အာဏာကို ဘယ်လောက်တောင်ချစ်တာလဲ။ သူမက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို သူမကိုယ်ပိုင်ကုတင်ထဲမှာ ဝှက်ထားတာလား။ သူမအိပ်တဲ့အခါ အဲဒါရဲ့မာကျောတဲ့အစွန်းတွေက သူမကို ပွတ်တိုက်မိနေမှာမဟုတ်ဘူးလား။

အဘိုးဟွေ့က ပြောသည်၊ "ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေက မနေ့က မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သွားရှာခဲ့ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူ့ကုတင်ကို မလှန်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး၊ ရှောင်ယောင်း။ ယောက်ျားနဲ့မိန်းမက အဲလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆ မရောနှောကြဘူး၊ ဒါကြောင့် မုဆိုးမတစ်ယောက်ရဲ့ကုတင်ကို ကြည့်ရှုတာက သူတို့အတွက် မကောင်းဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်လိုက်သည်။ "ငါနားလည်ပြီ။ သာ့ဖုန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက မယ်တော်ကြီးရဲ့ကုတင်ပေါ်မတက်သရွေ့၊ ဟား..."

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပျံသန်းလာကာ နှုတ်သီးဖြင့်ဆိတ်ရင်း "ငါ့သခင်က အဲဒီမယ်တော်ကြီးလို မုဆိုးမတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။" ဟု အော်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်!" ငှက်မက သစ်ပင်များပေါ်မှ အော်လိုက်သည်။ "သူက အဆိပ်ပြင်းတဲ့မုဆိုးမတစ်ယောက်ပဲ!"

"တော်ပြီ၊" အဘိုးဟွေ့သည် ခန့်ညားသောလက်သည်းတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "သူက ရှောင်ယောင်းရဲ့မယ်တော်အရင်ပဲ။ ငါတို့က ရှောင်ယောင်းရဲ့မယ်တော်ကို သူမမျက်နှာရှေ့မှာ ကျိန်ဆဲလို့မရဘူး။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အကြီးအကဲလီက ဒီကြွက်ကို ကိုယ်တိုင်မွေးမြူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူတို့သေချာရဲ့လား။

"ရှောင်ယောင်း၊ ဒါဆို တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ပြန်ယူကြစို့၊" လောင်တက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း မင်းမယ်တော် ဘယ်မှာအိပ်လဲဆိုတာ သိလား။" အဘိုးဟွေ့က မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာတည်သွားလေသည်။ သူမ တကယ်ပဲ မသိဘူး!

"ပြီးတော့၊" အဘိုးဟွေ့က ထပ်ပြောသည်၊ "မင်းက ခုနစ်နှစ်ကျော်တဲ့သားတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ၊ မင်းမယ်တော်ရဲ့အိပ်ခန်းထဲကို ဘယ်လိုဝင်နိုင်မှာလဲ။"

"အာ့?" နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ဖန်ပြန်မူးဝေသွားသည်။ ဒါက ဘယ်လိုယုတ္တိမရှိတာမျိုးလဲ။

"ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ခုနစ်နှစ်ကျော်ရင် အတူမနေရဘူး၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အခုဖြစ်နေတာက မှားနေတယ်။"

"ဘိုးဘိုး၊" ယိုကွမ့်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ပူးယှက်ကာ သူ့ကြည်ညိုရသောဘိုးဘေးကို ရပ်တန့်ရန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

အဘိုးဟွေ့သည် မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေသော နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်က လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဘာမှမပြောတော့ဘူး။"

"ကျေး...ကျေးဇူးပါ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ထစ်ငေါ့စွာပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဧကရာဇ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်လိုယူမလဲဆိုတာ မင်းဆုံးဖြတ်၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက အဆိပ်ပြင်းတဲ့မုဆိုးမတစ်ယောက်၊ ဒါကြောင့် မင်း သတိထားရမယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများ တစ်ဖန်ပြန်တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ခုနက သူမမယ်တော်ကို သူမမျက်နှာရှေ့မှာ မကျိန်ဆဲနဲ့လို့ ဘယ်သူပြောခဲ့တာလဲ။

"မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးကြွေးတင်သွားပြီ၊" အဘိုးဟွေ့သည် ယခု သူပြောစရာရှိတာပြောပြီးနောက် သူ့စာရင်းများကို ရှင်းလင်းနေသည်။

"အင်း၊ အာ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဘိုးဟွေ့၊ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ပါ။"

"မြေပဲတစ်အိတ်၊" အဘိုးဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယိုကွမ့်နှင့် အခြားကြွက်ငယ်လေးများကို မြေပဲစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုတော့ မခေါ်ပေ။ သူလည်း မြေပဲစားရတာ ကြိုက်တယ်!

"ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်အတွက် မြေပဲတစ်အိတ်လဲလှယ်ခြင်းသည် လုံးဝအရှုံးမရှိပေ။ ယခု လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ပြီး ကျေနပ်နေကြသည်။

"ငါ မယ်တော်ကြီးကို ဘဝအကြောင်းတွေ စကားစမြည်ပြောဖို့ ရှာရမယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝူထုံပင်အောက်တွင် တာဝန်များကို ခွဲဝေပေးရင်း ရင်ကော့လိုက်သည်။ "အဆီတုံးလေးနဲ့ သိမ်းငှက်လေးက မယ်တော်ကြီးရဲ့ကုတင်ထဲမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို သွားရှာကြ။"

"ငါ့နာမည်က လောင်တ!" လောင်တက အော်လိုက်သည်။

"အေးပါကွာ... အဆီတုံးလေး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။

လောင်တ: TOT~

"အန္တရာယ်ရှိမှာလား။" အဝါရောင်သာ့ရှန်က မေးလိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးရဲ့အိပ်ခန်းထဲမှာ အစောင့်တွေမရှိဘူးလား။"

"မကြောက်နဲ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဆူညံပူလောင်လုပ်လိုက်တာနဲ့ သူ့လူတွေအားလုံး ငါ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ အဆီတုံးလေးနဲ့ သိမ်းငှက်ငယ်လေးက အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားနိုင်ကြမှာပဲ။ အွတ်၊ ယိုကွမ့်၊ ညီအစ်ကိုနည်းနည်းကို ကင်းစောင့်ဖို့ ခေါ်သွား။"

"ဟုတ်ကဲ့၊" ယိုကွမ့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို ကျိန်ဆဲလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သူ့ကို မရိုက်နိုင်ဘူး၊" အဘိုးဟွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တစ်ဖန်ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။ "သူမက မင်းရဲ့မယ်တော်အရင်းပဲ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ မယ်တော်အရင်း၊ မင်းနှမကိုရင်းနေလိုက်။

"မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ဆီသွားကြမယ်!" စကားလုံးများကို မည်သူကြေညာခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းသော်လည်း တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး ပျံသန်း၊ ပြေးလွှား သို့မဟုတ် မြေကြီးထဲသို့ တူးဝင်ကာ မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အဘိုးဟွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို လက်သည်းဖြင့်ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "မြေပဲ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူ့ဆန္ဒပြည့်ဝသွားသောအခါ အဘိုးဟွေ့သည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပန်းခြံများထဲတွင် လူတစ်ယောက်၊ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်နှင့် ကြောင်တစ်ကောင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အခုပဲထွက်ခွာကြမလား။" လောင်တက မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ခေါ်သွားသင့်သလား။" သိမ်းငှက်က မေးလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းကြောင့် သူသည် ရှောင်ယောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝိုင်းရိုက်မည်ဟု မမြင်ယောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မုဆိုးမတစ်ယောက်ရဲ့နေရာကို ခေါ်သွားရင် မကောင်းဘူးမလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

လောင်တသည် သိမ်းငှက်ဘက်သို့လှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ ဖြူစင်မှုကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား။ မြောင်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို တော်လောက်ပြီဖြစ်သောကြောင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နန်းတော်ထဲမှ ကြောင်ကို သူမပခုံးပေါ်တွင်တင်ကာ သိမ်းငှက်ကို သူမခေါင်းပေါ်တွင် ပျံသန်းစေရင်း တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

........

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်?" လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အခန်းထဲတွင်ထိုင်ရင်း ယင်းဖုန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်သွားတာလဲ။"

ယင်းဖုန်းသည်လည်း စိုးရိမ်နေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သွားခဲ့ပါတယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်မှာလား။"

စုန့်ကျင်း၏မျက်လုံးများသည် အဆက်မပြတ်လှန်နေမိကာ။ "အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးကို ပြန်ရိုက်နှက်မှာ မဟုတ်လား။" ထိုနှစ်ယောက်အတူတူရှိနေလျှင် ဘယ်သူကဘယ်သူ့ကို ထိခိုက်မည်ကို ခန့်မှန်းရန် တကယ်ခက်ခဲသည်။

ဖန်းထန်သည် ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘဲ မစိုးရိမ်တတ်သော အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်စွာ သူကမေးလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်မှာလား။"

ကိုယ့်မယ်တော်ကို သတ်မယ်?

လူတိုင်း၏အသိတရားသည် ထိုစကားများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒါက တကယ်ပဲမဖြစ်နိုင်ဘူး။ လိုကျစ်ကွေ့ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ "ငါ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သွားတော့မယ်၊" သူကပြောသည်။

စုန့်ကျင်းသည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်၏အင်္ကျီလက်စကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ သရဲမြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်နေသည်။ "ခင်ဗျားက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို သွားတော့မှာလား။" မယ်တော်ကြီးက ဘယ်လောက်ပဲလေးစားစရာမကောင်းနေပါစေ၊ သူမက မုဆိုးမတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့လိုအပြင်လူယောက်ျားတစ်ယောက်က သူမကိုသွားရှာတာက ရူးသွပ်ရာကျလိမ့်မယ်။ ထိုစဉ် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တံခါးများနောက်က မိန်းမစိုးများသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုကြောင့် သူတို့ဘောင်းဘီထဲတွင် သေးထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီး ရောက်ရှိလာပြီ!

***

ရှင်းလင်းချက်:

အရုပ်ထိုးခြင်း (扎小人) – အရုပ်သည် ကိုယ်စားပြုသောသူကို ကျိန်ဆဲရန်သုံးသည့် အောက်လမ်းပညာတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

ကျင်း (斤) – တရုတ်အလေးချိန်ယူနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ၀.၅ ကီလိုဂရမ်နှင့် ညီမျှသည်။