သူတို့ကို မရိုက်နိုင်ရင် အိမ်ကိုဖြိုချလိုက်

"တံခါးဖွင့်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးများကိုခေါက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးသည် လေကဲ့သို့ပြေးကာ လက်ရှိတွင် တစ်ခန်းတည်းအတူရှိနေသော မယ်တော်ကြီးနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီးထံသို့ သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် လဲကျလိုက်တွားသွားလိုက်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် ပျံတက်ကြည့်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ တစ်ယောက်ယောက်က မယ်တော်ကြီးကို သတင်းပို့ဖို့ သွားပြီ။"

ရှဲ့ဖခင်နှင့်မယ်တော်တို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရနေလျှင် သူတို့က တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ဘယ်လိုရှာဖွေနိုင်ပါ့မလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တနှင့် သိမ်းငှက်ငယ်လေးကို လူစုခွဲရန် အချက်ပြပြီးနောက် "မင်းတို့ အဘိုးဟွေ့ကို သွားရှာကြ။ ငါဝင်သွားပြီး သူတို့အာရုံကို ဆွဲဆောင်မယ်။ ငါတို့ နန်းတော်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်" ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

လောင်တသည် သူ့အမြီးကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာနှင့် ပွတ်သပ်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နန်းတော်တံတိုင်းများ၏ ပတ်လည်အတိုင်းလိုက်ကာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပတ်ပတ်လည် ပျံသန်းပြီးနောက် နန်းတော်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"တံခါးဖွင့်!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အဖော်များကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးများကို တစ်ဖန်ပြန်ထုတော့သည်။

တံခါးစောင့်မိန်းမစိုးတစ်ဦးသည် ထိုစဉ် တံခါးများဆီသို့ ပြေးလာပြီး "အရှင်.. အရှင်မင်းကြီး။"

"ငါအော်နေတာ နေ့တစ်ဝက်လောက်ရှိပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မကြားဘူးလား။ ဒီနန်းတော်ထဲမှာ 'အရှင်မင်းကြီး' တခြားဘယ်နှစ်ယောက်ရှိသေးလို့လဲ။"

တာဝန်ခံမိန်းမစိုးက ပြောသည်၊ "ကျွန်တစ်ဦးက မယ်တော်ကြီးကို သတင်းပို့ဖို့ သွားနှင့်ပါပြီ။ အရှင်မင်းကြီး ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့အတွက် ဒီကျွန်..."

"သွားစမ်း!" နဉ်ရှောင်ယောင်းက အော်လိုက်သည်။ "ငါက ငါ့အမေကို တွေ့ဖို့လာတာ၊ အဲဒါအတွက် ဖုန်းခေါ်ဆိုဖို့ လိုလို့လား။"

တံခါးများနောက်က မိန်းမစိုးများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ 'ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်း' ဆိုတာ ဘာလဲ။ ပြီးတော့ 'ငါက ငါ့အမေကို တွေ့ဖို့လာတာ' တဲ့လား။ အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား အဲဒီစကားတွေကိုကြားရင် ကိုယ်တိုင်တောင် ယုံမှာလား။ မယ်တော်ကြီးရဲ့လူတွေက မကြာသေးခင်ကမှ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံခဲ့ရတာ!

"မင်းတို့ တံခါးဖွင့်မှာလား၊ မဖွင့်ဘူးလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏အမိန့်မပါဘဲ ဘယ်သူက တံခါးဖွင့်ရဲမှာလဲ။ တာဝန်ခံမိန်းမစိုးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းရင်း တံခါးဘက်သို့ အော်လိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး ခဏစောင့်ဆိုင်းတော်မူပါ၊ မယ်တော်ကြီး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးများကို ပြင်းထန်စွာကန်လိုက်သည်။

ဘုန်း!

ကျယ်လောင်သောအသံနောက်တွင် ဖုန်မှုန့်များ လေးဘက်လေးတန်မှ ထလာခဲ့သည်။ အချို့လူများသည် စူးရှစွာအော်ဟစ်ရင်း လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားကြပြီး အချို့မှာမူ ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် မှင်တက်နေကြသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးအဆောင်၏တံခါးများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်ကန်ချလိုက်သည်။ တာဝန်ခံမိန်းမစိုးသည် ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရခဲ့သောကြောင့် သူသည် အခြားမိန်းမစိုးအနည်းငယ်နှင့်အတူ တံခါးများအောက်တွင် ကြေမွသွားခဲ့သည်။ သူက အကူအညီတောင်းရင်း ငိုကြွေးနေတုန်းပင်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒုက္ခရောက်နေသူများကို လျစ်လျူရှုတတ်သူတစ်ယောက်မဟုတ်သောကြောင့် သူမခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ နောက်တစ်ချက်ကန်လိုက်သည်။ တံခါးများသည် မည်သူမျှမရှိသော တံခါးအပြင်ဘက်က လှေကားများဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ အနက်ရောင်ကြေးနီတံခါးများသည် လှေကားအဆင့် ဒါဇင်အနည်းငယ်ကို လိမ့်ကျသွားပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားကာ လုံးဝပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်က မည်သူမျှ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အော်ဟစ်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အမင်း မှင်တက်နေကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ထူးချွန်တဲ့ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒါပဲဖြစ်ရမယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒူးထောက်ကာ လဲကျနေသောလူများကို တို့ထိလိုက်ရာ သူတို့သည် တော်တော်ကံကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ပြိုကျသွားသောတံခါးများသည် သူတို့ကို အတွင်းဒဏ်ရာများ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ သူတို့ဒဏ်ရာများသည် အသက်အန္တရာယ်မရှိသောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ကို ကုသပေးခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် အုပ်စုလိုက်အရိုက်ခံရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်သည်။

"သမားတော်သွားပြကြ၊ မင်းတို့ဆေးဖိုးကို မယ်တော်ကြီးကို ပေးခိုင်းလိုက်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူတို့ကို နားမလည်နိုင်သော နောက်ထပ်ဝါကျတစ်ကြောင်း ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် နန်းတော်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမ၏ဘေးခန်းများမှ တံခါးများတွင် ထပ်ခါထပ်ခါဖြစ်ပေါ်နေသော ကျယ်လောင်သည့်လှုပ်ရှားမှုကို မလွတ်တမ်းမကြားမိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ထိုနေရာတွင်ပင် စိတ်လွတ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို လက်ဖြင့်ရိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ဒါက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှန်း မသိဘူးလား။"

လက်ရှိတွင် သူတို့ နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ ခေါ်ဆောင်လာသော သမားတော်အားလုံး ရှိနေကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးသည် အလျင်အမြန်မတ်တပ်ထရပ်ကာ "မယ်တော်ကြီး၊ စိတ်အမျက်ဖြေတော်မူပါ။ အရှင်မင်းကြီးက၊ သူက သူ့မယ်တော်ကို တွေးတောရင်း စိတ်အားထက်သန်နေလို့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို ဆက်လက်ထုနေပြီး သူမ၏ပုံမှန်တည်ငြိမ်မှုကို လုံးဝပျောက်ဆုံးနေသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်လာခဲ့၊ အရှင်မင်းကြီးကို သွားမေးလိုက်၊ သူက တကယ်တမ်း ဘာကြံနေတာလဲလို့မေးလိုက်။"

"....." အခန်းထဲက မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဘယ်သူက အရှင်မင်းကြီးကို အဲလိုမေးခွန်းမျိုး မေးရဲမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်သတ်မှု မကျူးလွန်ရဲနိုင်သော်လည်း သူတို့လိုအစေခံတွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့က ပုရွက်ဆိတ်သတ်သလို လွယ်ကူလိမ့်မည်။

"မယ်တော်ကြီး၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး သမားတော်တွေကိုခေါ်ပြီး ဆုတ်ခွာပါ့မယ်။" နဉ်ယွီက ဤအပြင်ဘက်ကသမားတော်များကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နန်းတွင်းအမတ်များ သို့မဟုတ် တော်ဝင်သမားတော်များ မဟုတ်ကြပေ။ နဉ်ယွီက တကယ်ပဲအဆိပ်ပြင်းလျှင် သူမက မယ်တော်ကြီးကို အပြင်ဘက်ကယောက်ျားများနှင့် တွေ့ဆုံသည်ဟု စွပ်စွဲနိုင်ပြီး ၎င်းသည် သူတို့ဘဝများကို ပိုမိုခက်ခဲစေမည့် ပြစ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် မယ်တော်ကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီး၏စကားများကို တုံ့ပြန်ရန်ပင် မမီမီ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့အမေ ဘယ်မှာလဲ။"

အသံက အလွန်သာယာသော်လည်း ပုံမှန်မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေသံ ကင်းမဲ့နေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဤအသံကို ကြာရှည်စွာ အသားကျနေပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းပြောဆိုနေသော စကားလုံးများသည် သူ့အတွက် မတင်မကျဖြစ်စေသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီအရူးကို အထဲဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အပြင်မှာနေရန် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း သူမ၏အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားက ရှိနေသေးသည်။ စကားလုံးများ သူမနှုတ်ခမ်းသို့ရောက်သောအခါ သူမက "အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် သွားကြည့်လိုက်" ဟု ပြောင်းလဲပြောလိုက်သည်။

"....." သမားတော်များ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ခုနက မယ်တော်ကြီးက အရှင်မင်းကြီး လာနေတယ်လို့ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ အခုကျ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူးလား။ သူမ တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်ကောင်းတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သမားတော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ သူတို့ သူနှင့်အတူ လိုက်သွားသင့်ကြောင်း ညွှန်ပြလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးထံမှ အမိန့်ရရှိသော မိန်းမစိုးသည် လှည့်ရန်ပင်အချိန်မရမီ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ "ငါပါ၊ နင်ရှောင်--နဉ်ယွီပါ၊ အာ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမကို ထွက်သွားခိုင်းချင်သော်လည်း သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နောက်တွင် ရပ်နေသော သမားတော်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အိုး၊ ဒါတွေက ငါ့အမေအိုရဲ့..."

"မယ်တော်" ငှက်မက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အော်လိုက်သည်။ 'ငါ့အမေ'၊ 'ငါ့အမေအို' နဲ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူမ စိတ်မရှည်မှုကြောင့် သေတော့မယ်!

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး "ဒါတွေက မယ်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား။" ဟု ပြောင်းလဲပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ နဉ်ရှောင်ယောင်း အခန်းထဲသို့ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သော ပထမဆုံးပြည့်စုံသည့်ဝါကျဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သမားတော်အားလုံး ဒူးထောက်ကျသွားကြသည်။ သူတို့က အပြင်ဘက်ကယောက်ျားများဖြစ်ကြသည်၊ သူတို့က အုပ်စိုးနေသောမယ်တော်ကြီးနှင့် ဘယ်လိုလုပ် သူငယ်ချင်းဖြစ်ရဲမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို အမှုဆင်ပြီး သူတို့နဲ့ သူတို့မိသားစုတွေကို ကိုးဆက်မျိုးဖြုတ်သတ်ပစ်ချင်နေတာလား။

"မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ဒူးထောက်နေကြတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်နောက်ပစ်ကာ သမားတော်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ရဲ့ပညာရှင်ကျင့်ဝတ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ သူမ နေမကောင်းမဖြစ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နေမကောင်းဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ်ခေါ်ရဲတာလဲ။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်၊" သမားတော်များက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက ငါ့မယ်တော်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ဒါကြောင့် ဒူးထောက်စရာမလိုဘူး။ အနာဂတ်မှာ နန်းတော်ကို မကြာခဏလာပြီး ငါ့မယ်တော်နဲ့ နည်းနည်းပါးပါး စကားစမြည်ပြောကြ။ သူမက တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေပြီ၊ ပြီးတော့ အခု ငါ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်လည်း သေဆုံးသွားပြီဆိုတော့..."

"အရှင်မင်းကြီး!" နဉ်ရှောင်ယောင်း မပြီးဆုံးမီ မယ်တော်ကြီးရှဲ့က စူးရှစွာအော်လိုက်သည်။ ဒီအရူးက သူမကို သေအောင်ခြောက်လှန့်နေတာပဲ! စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့လူယုတ်မာ!

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ခက်ခက်ခဲခဲ ပါးစပ်ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ သူတို့က ကျွန်တော်မျိုး နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်လာတဲ့ သမားတော်တွေပါ။"

ယခုမှသာ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ငုံ့ကြည့်ရန် အရပ်မရှည်သည့်အချက်ကို တိတ်တဆိတ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။ "နန်းတော်ထဲမှာ တော်ဝင်သမားတော်တွေရှိတယ်၊ ဒါဆို မင်းက ဒီသမားတော်တွေကို ဘာလို့ခေါ်လာတာလဲ။ ဒါတွေက တကယ်ပဲ ငါ့မယ်တော်ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အရှင်မင်းကြီး နောက်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည်လည်း ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည်လည်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေတ်ဟောင်းသစ်သားကုလားထိုင်တစ်လုံးကိုရှာကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ "ငါက အလုပ်မရှိအလုပ်ရှာပြီး စနောက်နေရမှာလား။ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေမဟုတ်ရင် သူငယ်ချင်းတွေမဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါတို့က ဒီနေ့မတိုင်ခင် သူစိမ်းတွေဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်တွေမှာ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နိုင်တယ်။"

"....." အခန်းအတွင်းအပြင်ကလူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဒီတော့ ဒီလူက မယ်တော်ကြီးကို သေစေချင်နေတုန်းပဲ! မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာ အပြင်ဘက်ကယောက်ျားတွေနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူတို့ရဲ့သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်လာမယ်? မယ်တော်ကြီးက နန်းတော်တံတိုင်းကိုကျော်ပြီး ဖောက်ပြန်တဲ့ နီမြန်းသောတရုတ်ဇီးသီးစေ့¹ တစ်စေ့လား။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ထွက်ပေါက်ကိုညွှန်ပြပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "မင်း ထွက်သွား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်၊ "ငါထွက်သွားရင် မင်းအတွက် သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့ ပိုလွယ်သွားမှာလား။"

သူမ၏စကားများကြောင့် အခန်းအတွင်းအပြင်ကလူများထဲမှ မည်သူမျှ အသက်ရှူမရဲကြပေ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ရှေ့သို့တိုးကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင်ရပ်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမကိုရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးရှဲ့၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုလူယုတ်မာ နဉ်ယွီက အရိုက်ခံထိုက်သော်လည်း အမတ်ချုပ်ကြီးသည် မယ်တော်ကြီးက သူမကို အနိုင်ယူနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်နေသည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏လက်သည် လေထဲတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ရိုသေစွာပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီသမားတော်တွေကို အရင်ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

"ဆုတ်ခွာမယ်?" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ့စိတ်လွတ်သွားတယ်လို့ ပြောကြမလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့ကိုပြောစမ်းပါဦး၊ ငါက အဲ့လိုရောဂါ ဘယ်တုန်းကရခဲ့တာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရန် နောက်သို့ဆတ်ခနဲလှည့်သွားသည်။ နဉ်ယွီက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ သူလျှိုတွေလွှတ်ထားတာလား?! သမားတော်အားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင်ဒူးထောက်ရင်း တုန်လှုပ်စပြုလာကြသည်။

"ပြောလေ!" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ဖက်ရည်စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့က ထုနေခဲ့သော စားပွဲဖြစ်သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်အောက်တွင် အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သမားတော်အားလုံး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်ကြပြီး 'ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါ!' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အံကြိတ်ကာ "အရှင်မင်းကြီးက ငယ်ငယ်တုန်းက ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတစ်ခု ရခဲ့ပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အရူးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဧကရာဇ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်က မုန့်တစ်ခုကို လှမ်းယူကာ စားလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းသော်လည်း သူမစိတ်ထဲတွင် ဘာလို့ အဲဒီမုန့်တွေကို အဆိပ်မခတ်ထားတာလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောနိုင်ရန် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအကျပ်သည်းခံနေသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက ကောင်းကင်ဘုံ၏သားတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတာပါ၊ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ် ရာထူးကနေနုတ်ထွက်မယ်လို့ ဆက်ပြောနေနိုင်မှာလဲ။ မိသားစုတစ်ခုမှာ အကြီးအကဲလိုသလို နိုင်ငံတစ်ခုမှာလည်း အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်လိုပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး!"

"ဒါဆို မင်းက ဒီလူတွေအားလုံးကို ဘာလို့ခေါ်လာတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများကို နားမထောင်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် သမားတော်များကိုညွှန်ပြကာ "သက်သေတွေကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ သူတို့ကိုသတ်ပစ်မလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သမားတော်တစ်ဦးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မေ့လဲကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အပြုံးများဖြင့် "သူက ဒီလောက်ပဲသတ္တိရှိတာတောင် မယ်တော်ရဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်နေသေးတယ်?"

အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားဟုခေါ်သော ကြိုးမျှင်သည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ခေါင်းထဲတွင် နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ သူမသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပစ်ဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူမသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး သူမ၏ကုလားထိုင်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။ သူမက ဒုက္ခရှာတော့မည်ဆိုလျှင် ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်ပွဲမလုပ်ဘဲနေရမှာလဲ။ သူမသည် ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်! အခန်းကို နွေးထွေးစေရန် ပိုင်းခြားထားသော သစ်သားပြတင်းပေါက်သည် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ကုလားထိုင်ဖြင့် တိုက်မိသွားပြီး ထွင်းထုထားသောပုံစံများနှင့်အတူ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"မယ်တော်ကြီး!" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သမီးကိုကာကွယ်ရန် ရှေ့သို့ပြေးသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်သီးဝှေ့ယမ်းကာ နံရံကိုထိုးလိုက်သည်။ သူမက သူမမယ်တော်ကို မရိုက်နိုင်လျှင် အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ကိုဖျက်ဆီးလို့ရသည် မဟုတ်လား။

ယခုအချိန်တွင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်နဂါးအစောင့်များကို မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်သို့တက်သည့် လှေကားရင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ့ဖိနပ်သည် ကွဲကြေနေသောတံခါးများ၏ အပိုင်းအစတစ်ခုပေါ်သို့ တည့်တည့်နင်းမိသွားသည်။ သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှေကားထိပ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယင်းဖုန်း၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် "အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်တံခါးတွေကိုပါ ဖြိုချလိုက်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အဆောက်အအုံတစ်ခု ပြိုကျသံသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ခြေဖဝါးအောက်က ကြမ်းပြင်ကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။ ယင်းရေန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ "အရှင်.. အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်ကို ဖြိုချဖို့ ကြံနေတာလား။" မယ်တော်ကြီးက အခုအချိန်မှာ အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လှေကားထိပ်သို့ အလျင်အမြန်တက်သွားခဲ့သည်။ မယ်တော်သတ်မှုသည် တားမြစ်ထားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာရှိသည်။ သူက မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို သတ်နိုင်သည်၊ ပြီးတော့ တစ်နေ့တွင် ထိုအဆိပ်ပြင်းသောမုဆိုးမကို သတ်ရမည်မှာ သေချာသည်၊ သို့သော် သူသည် ထိုမိန်းမ၏သွေးကို နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်များကို စွန်းထင်းစေမည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် ယိုကွမ့်သည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်၏ တောင်ဘက်ထောင့်က ပြတင်းပေါ

က်သို့ ပြေးသွားပြီး အတွင်းသို့ခုန်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော လောင်တနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

"အမြန်လုပ်၊ ရှောင်ယောင်းက မယ်တော်ကြီးရဲ့ဘေးခန်းက အမိုးကို လှန်ပစ်လိုက်ပြီ။ လူတိုင်းက ပွဲကြည့်ဖို့ သွားနေကြပြီ။"

လောင်တသည် မယ်တော်ကြီး၏အိပ်ခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အဘိုးဟွေ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီးဖြစ်ပြီး လက်သည်းတစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ ကုတင်ပျဉ်ပြားများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က အဲဒီအောက်က လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားတယ်။" ထို့နောက် သူသည် ကုတင်လက်ရန်းပေါ်က ဒုတိယမြောက် ထွင်းထုထားသော သစ်သားပန်းကို ညွှန်ပြကာ "အဲဒါကိုဖိလိုက်၊ မင်းက အခန်းကို ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

***