စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အရှင်မင်းကြီး

လောင်တသည် ဒုတိယမြောက်ထွင်းထုထားသော သစ်သားပန်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ ၎င်းသည် အလွန်အသက်ဝင်သော ခေါင်ရမ်းပန်းတစ်ပွင့်ကို ပုံဖော်ထားပြီး ခလုတ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကုတင်မှ ကလစ် ဟူသောအသံထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အိပ်ရာခင်းများအောက်တွင် နိမ့်ကျနေသောနေရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကိုယူပြီး သွားတော့၊" အဘိုးဟွေ့သည် လောင်တကို အလုပ်လုပ်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လောင်တသည် အိပ်ရာခင်းများကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး အောက်ကလျှို့ဝှက်ခန်းထဲက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်သေတ္တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လောင်တသည် ၎င်းကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့်ကောက်ယူချင်သော်လည်း သူ့ပါးစပ်သည် တံဆိပ်တော်ကိုကိုက်ထားရန် အလွန်သေးငယ်နေသည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်သည်းများဖြင့် ကောက်ယူချင်သော်လည်း ၎င်းသည် အလွန်လေးလံနေသည်။ အဘိုးဟွေ့သည် သူ့နှုတ်ခမ်းမွှေးများကို အပေါ်သို့ထောင်လိုက်ပြီး မုန်းတီးစွာဖြင့် "မင်းက အသုံးမကျဘူး!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"....." လောင်တ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ ဒီအဘိုးကြီးကြွက်ကို ဘယ်လောက်တောင်စားပစ်ချင်လိုက်သလဲ!

ထိုစဉ် ဝဖြိုးသောအဝါရောင်နှင့် အဖြူရောင်ကြောင်လေးတို့သည် အခန်းထဲသို့ဝင်လာပြီး သူတို့၏ကြောင်သူငယ်ချင်းအချို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ လောင်တသည် သူ့သန်မာပြီး တောင့်တင်းသောအဖော်များကိုမြင်ပြီး "မြောင်၊ အလုပ်စကြစို့" ဟု တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ကြောင်အမျိုးမျိုးတို့သည် သူတို့ပါးစပ်များ၊ ခေါင်းများနှင့် လက်သည်းများကိုသုံး၍ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်သေတ္တာကို လျှို့ဝှက်ခန်းထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ၎င်းကို ကုတင်ပေါ်မှ ပြတင်းပေါက်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်သေတ္တာထိပ်က ကွင်းကို သူ့လက်သည်းများဖြင့်ပတ်ကာ သေတ္တာကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

"လူတွေ မမြင်အောင်ရှောင်!" အဘိုးဟွေ့သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ အော်လိုက်သည်။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် ညင်သာစွာပြန်အော်ပြီးနောက် တံတိုင်းများ၏ထောင့်ဆီသို့ နိမ့်နိမ့်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ခေါက်ရှာငှက်တစ်အုပ်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် သူသည် တံတိုင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ မယ်တော်ကြီး၏အိပ်ခန်းကို စောင့်ကြပ်နေသော မိန်းမစိုးအားလုံးသည် ဘေးခန်းက လှုပ်ရှားမှုအပေါ် အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် ငှက်တစ်အုပ် သူတို့ခေါင်းပေါ်မှ တိတ်တဆိတ်ပျံသန်းသွားသည်ကို ဘာမှသတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

"ကောင်းတယ်၊" အမိုးပေါ်တွင်နားနေသော ကျီးကန်းအိုတစ်ကောင်က သူ့အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအရူးတွေက သိမ်းငှက်ငယ်လေးနဲ့ ကျန်သူတွေလုပ်ခဲ့တာကို မတွေ့လိုက်ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ သူတို့မျက်လုံးထဲကို ချေးပါဖို့မလိုတော့ဘူး။"

အခြားကျီးကန်းများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်မြည်ကြတော့သည်။ ဒီအရူးလူသားအုပ်စုကို ကူညီလို့မရဘူး မဟုတ်လား။

"ဆူညံအောင်မလုပ်နဲ့၊" ကျီးကန်းအို၏အနက်ရောင်အမွေးများသည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သူက ကြောက်မက်ဖွယ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိချုပ်က သူတို့တွေကိုသတ်တဲ့အခါ ငါတို့ သူတို့အားလုံးကို စားကြမယ်၊ ကား!"

"......" အိပ်ခန်းထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော ကြောင်များနှင့်ကြွက်များ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ဒီကျီးကန်းတွေက လူ့အလောင်းတွေရဲ့အရသာကို စွဲလမ်းသွားပြီလား။

မိန်းမစိုးများ၏ခေါင်းဆောင်သည် အမိုးပေါ်က ကျီးကန်းများအော်မြည်သံကိုကြားသောအခါ သူသည် သူတို့ကိုမောင်းထုတ်ရန် ကျောက်ခဲအချို့ကို အလျင်အမြန်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ မနေ့က မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်တွင် အလောင်းများပြန့်ကျဲနေစဉ် လေထုသည် ကျီးကန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ အလောင်းများကို နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ယူထုတ်သွားပြီးပြီ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီကျီးကန်းတွေက လာနေသေးတာလဲ။ ကျီးကန်းများသည် ကောင်းကင်သို့ပျံသန်းရင်း ဆက်လက်အော်မြည်နေကြပြီး မိန်းမစိုးများ၏ခေါင်းဆောင်သည် မြေပြင်မှ သူတို့ကိုကျိန်ဆဲနေသည်။ "ထွက်သွားကြ! စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကျီးကန်းတွေ!"

"အရူးလူသားတွေ!" ကျီးကန်းများက ပြန်အော်ကြသည်။

ကျီးကန်းနှင့်လူကြားက အငြင်းအခုံများကို အခွင့်ကောင်းယူကာ လောင်တသည် သူ့အဖော်များကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လူစုခွဲရန် ဦးဆောင်လိုက်သည်။ အဘိုးဟွေ့သည် ယိုကွမ့်နှင့် အခြားကြွက်ငယ်လေးများကို မယ်တော်ကြီး၏အိပ်ရာခင်းများကို ညှိပေးပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်ကို အတွင်းမှပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံး ထုပ်တန်းများပေါ်သို့ တက်ကာ လူစုခွဲသွားကြသည်။ ကျီးကန်းများသည် ကြွက်များထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့သည်လည်း မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်အထက်က လေပိုင်နက်ကို စွန့်ခွာသွားကြသည်။

ဘေးခန်းတွင် ငှက်မသည် ကျီးကန်းများထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်ပြီး ရှောင်ယောင်းကို "ရှောင်ယောင်း၊ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီ။ ငါတို့လည်း ဆုတ်ခွာကြမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခါးသီးသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူမသည် လက်ရှိတွင် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်က မိန်းမစိုးများ၏ လေးဘက်လေးတန်မှ ဝိုင်းရံခံထားရသည်။ သူမဝတ်ရုံများကို ဖုန်ခါပြီး ထွက်ခွာသွားရုံဖြင့် ပြီးသွားမည်မဟုတ်ပုံရပေ၊ အထူးသဖြင့် မယ်တော်ကြီးက ရူးသွပ်သွားပုံပေါက်နေချိန်မှာပေါ့။

ထိုစဉ်မှာပင် လိုကျစ်ကွေ့သည် ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို ဘေးခန်းအပြင်ဘက်က ခြံဝင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူတို့ကိုမြင်သူများသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သားတော်တစ်ပါးဖြစ်သောကြောင့် သူက ကြေညာခြင်းမရှိဘဲ ပေါ်လာလျှင် ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို ဧရာမဆူးကြီးတွေက ဘာလုပ်ဖို့ပေါ်လာတာလဲ။

ယင်းဖုန်းသည် ဘေးခန်း၏အမိုးနှင့် ဒုတိယထပ် နှစ်ခုလုံးမရှိတော့သည်ကိုမြင်သောအခါ မှင်တက်သွားသည်။ ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်လေးအတွင်းမှာ အရှင်မင်းကြီးက သုံးထပ်ဘေးခန်းဆောင်ကို ဒီအခြေအနေအထိဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြံဝင်းထဲကလူများကို မျက်လုံးဖြင့်ဝေ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို "ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ကြ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ဤစကားများကြောင့် သွေးအန်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်မယ်? ဒီမှာ ဘယ်သူက သားကောင်လဲ။ ဘယ်သူက အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်ဘဲ ပွဲဆူအောင်လုပ်ခဲ့တာလဲ။

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် မိန်းမစိုးများကို ဘေးသို့ကန်ထုတ်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကာကွယ်ရပ်တည်လိုက်ကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ကယ်ဆယ်ရန် နောက်ကျခဲ့ပါတယ်၊ အရှင်မင်းကြီး အပြစ်ပေးတော်မူပါ။"

စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုအတိုင်းအတာသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်က လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လျက် လိမ်ညာနိုင်သူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရခဲသည်။ အရှင်မင်းကြီးက ဘေးခန်းဆောင်ကို ဘယ်လိုဖြိုဖျက်ထားလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားမမြင်ဘူးလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနှာခေါင်းကိုပွတ်သပ်ကာ ဂုဏ်သရေရှိမယ်တော်ကြီးက သူမကို မျက်လုံးများဖြင့် ဓားသွားများပစ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နာကျင်သောအမူအရာဖြင့် "ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က အခုအချိန်ထိ ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပိုတိုးကာ "ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို အခု နန်းတော်သို့ပြန်ရန် တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊ ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားကြတော့မှာလား။" မယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်လုံးများသည် ရေခဲတမျှအေးစက်နေပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မယ်တော်ကြီးရဲ့ဘာများလုပ်ချင်လို့ပါလဲ။"

"မင်းတို့အားလုံးကို ဘယ်သူက ဝင်လာခွင့်ပေးတာလဲ။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နှိမ့်ချခြင်း၊ မာနထောင်လွှားခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ ကျန်သူတွေက အရှင်မင်းကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြလို့ပါ။ မယ်တော်ကြီး၊ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ။"

"ဒီမယ်တော်က ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုရင်ကော။" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမအသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဤအချိန်တွင် စကားစပြောရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်တယ်။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏ကိုယ်ဟန် ယိုင်နဲ့သွားသည်။ အထိန်းတော်နှစ်ဦးက "မယ်တော်ကြီး!" ဟု အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမကို နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထောက်ပင့်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အိမ်၏အကြွင်းအကျန်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာပါလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းဟောင်းနေတယ်လို့ထင်လို့ ငါ့မယ်တော်အတွက် အသစ်တစ်ခုဆောက်ပေးဖို့ ဖြိုချလိုက်တာ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပါးစပ်ဖွင့်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသောစကားများကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အိမ်ကိုမဖြိုခင် မင်းတို့ကို မပြောခဲ့ဘူးလား။"

ဘေးတွင်ပုန်းနေပြီး သူတို့မရှိသလို ဟန်ဆောင်နေသော သမားတော်များပင် နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို ဘယ်တုန်းကပြောခဲ့လို့လဲ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်း စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပရိယာယ်များနှင့် ကြံစည်မှုများကို ဖန်တီးရင်း သူ့အပေါင်းအပါများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့ပြိုင်ဘက်ဖြစ်နိုင်သူမည်သူမဆို ရိုးစင်းသူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်း၏နှလုံးသားများ မည်မျှပင်ညစ်ပတ်နေပါစေ၊ သူတို့သည် အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တရားမျှတပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားရှိဟန်ဆောင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လူမိုက်များနှင့် လူယုတ်မာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံမရှိပေ။

"မယ်တော် ဘာမှမကြားခဲ့ဘူး၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အိုး၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါ အရမ်းတိုးတိုးလေးပြောလိုက်လို့ ဖြစ်မယ်။"

"အရှင်မင်းကြီး!"

"ငါပြောမယ်၊ ငါအရင်ကပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ငါက ဧကရာဇ်ပဲ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ဆွပေးသောလေသံဖြင့် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မယ်တော်၊ ဧကရာဇ်ရဲ့စကားတွေကို ငါတို့ ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"

"ရွှေနှုတ်တော်မှ ထွက်သော ပုလဲစကား¹၊" လိုကျစ်ကွေ့က စကားစပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းများသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ဘက်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး သူမလက်များကို ဖြန့်လိုက်သည်။ "အတိအကျပဲ။"

မယ်တော်ကြီး၏လူများထဲမှ မည်သူမျှ ယခုအချိန်တွင် သူမမျက်နှာကို မကြည့်ရဲကြပေ။ သူမက ဒေါသကြောင့် သေသွားမှာလား။

"ဒါဆို အရှင်မင်းကြီးက မယ်တော်ကြီးအတွက် အဆောက်အအုံအသစ်တစ်ခုကို ဘယ်တော့ဆောက်လုပ်ဖို့ ကြံရွယ်ပါသလဲ။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဖြိုချတာက အရင်လာတယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ "အခုလောလောဆယ် ငါ့လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ငါ ပိုက်ဆံလုံလောက်အောင်ရတဲ့အခါ ငါတို့ အဲဒါကိုပြောကြမယ်။ မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာ အခန်းတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ငါ့မယ်တော်က အဲဒီထဲက ဘယ်အခန်းမှာမဆို နေလို့မရဘူးလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကြောင့် ဒေါသကြောင့် မှင်တက်သွားပြန်သည်။ သူမက လူသားတစ်ယောက်ရော ဟုတ်ရဲ့လား။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမကိုထောက်ပင့်ထားသော အထိန်းတော်နှစ်ဦးကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် လျှောက်သွားကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ စိုက်ကြည့်တဲ့ပြိုင်ပွဲလား။ အဲဒါက ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ။

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ရုတ်တရက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက မယ်တော့်ကို မယ်တော်တစ်ယောက်လို တစ်ခါတောင် စဉ်းစားဖူးရဲ့လား။"

မည်သည့်သားသမီးမဆို သူတို့မယ်တော်၏နာမည်ကို အခြားယောက်ျားများနှင့် မရှင်းမရှင်းဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟုပြောကာ ဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်ပေ။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမရှေ့က ဤသမီးကိုမြင်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းမိသည်။ သူမသည် ဤကလေးကို ဘယ်တော့မှမပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမက အပင်ပန်းခံမွေးဖွားခဲ့သည်မဟုတ်လော။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။ ဒီမိန်းမက သူမရဲ့သရုပ်ဆောင်မှုထဲမှာ အရမ်းနစ်မြုပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။ "ခင်ဗျားကရော စဉ်းစားဖူးလို့လား။" သူမက သူမနားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခွင့်အရေးကိုယူကာ တိတ်တဆိတ်ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ပေးလိုက်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နောက်ထပ်လာမရှာတော့ဘူး။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့၏နှလုံးသားထဲက ဝမ်းနည်းမှုသည် မြူခိုးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ထိန်းသိမ်းလာသော တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်အတွက် လာခဲ့တာပဲ။

"မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း လာရှာမယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်။ "ကျွန်တော် အရင်ကပြောခဲ့သလိုပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ကျွန်တော်မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသရွေ့ ခင်ဗျားလည်း ပျော်ရွှင်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့။"

မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် လက်သီးဆုပ်ကာ အသံအေးစက်စွာဖြင့် "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို မယ်တော်က အရှင်မင်းကြီးကို စောင့်နေမယ်။"

"ဒါဆို နောက်မှတွေ့ကြမယ်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို ပတ်ရှောင်ကာ ခြံဝင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့၊ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများက သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ မကြာမီ သူတို့သည် ခြံဝင်းနှင့် တန်ဆောင်းများ၊ စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်များ၊ နွေဦးပန်းများနှင့် တံတားငယ်နှင့် စီးဆင်းနေသောရေတို့ကို စွန့်ခွာသွားကြသည်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို တစ်ဖန်ပြန်ထောက်ပင့်ရန် ရောက်လာသော်လည်း သူမသည် သူမ၏ကုလားထိုင်တွင် ပျော့ခွေစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် အားအင်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ပတ်ပတ်လည်က ဘေးခန်းဆောင်၏အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် သူ့ခြေရင်းက အုတ်ခဲနှင့် အုတ်ကြွပ်အပိုင်းအစများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှုပ်ပွနေသောအခြေအနေကြားတွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ "မင်းတို့အားလုံး ဆုတ်ခွာကြ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အခု သူတို့ကို ဆုတ်ခွာခိုင်းတာလား။

"ထွက်သွားစမ်း၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် သူမထိုင်ခုံမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်း ခြံဝင်းထဲတွင် သားအဖတို့အတွဲနှင့် သမားတော်အနည်းငယ်မှလွဲ၍ မည်သူမျှမကျန်တော့ပေ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကြောက်ရွံ့စွာခေါင်းငုံ့ထားဆဲဖြစ်သော သမားတော်များထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်၊ "ဒီလူကြီးမင်းများမြင်တဲ့အတိုင်း အရှင်မင်းကြီးရဲ့ရောဂါက ပိုဆိုးလာပြီလား။"

သမားတော်အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့မြင်တဲ့အတိုင်း အရှင်မင်းကြီးရော မယ်တော်ကြီးရော ပုံမှန်မဟုတ်ကြဘူး။ အိုး၊ အမတ်ချုပ်ကြီးလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ သူက အရှင်မင်းကြီးက စိတ်လွတ်သွားတယ်လို့ ပြောချင်နေသေးတာလား။ သူက အရှင်မင်းကြီးက အိမ်ကိုဖြိုဖျက်သလို သူ့အရိုးတွေကို ဖြိုဖျက်ပစ်မှာကို မကြောက်ဘူးလား။

"ဟုတ်ရဲ့လား။" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သမားတော်များ မဖြေသောအခါ ထပ်မေးလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး ဤရှုပ်ထွေးနေသောကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိသည့်အတွက် အလွန်နောင်တရနေကြသော်လည်း ယခုအခါ နောက်ဆုတ်ရန် အလွန်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သမားတော်တစ်ဦးသည် သူ့နှလုံးသားကို သံမဏိကဲ့သို့မာကျောစေပြီး "ကျွန်တော်မျိုး အဲ့လိုပဲထင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ခေါင်းညိတ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ထံသို့ လျှောက်သွားရန် လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ သူမကိုထူပေးပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် "ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်မျိုးရော မယ်တော်ကြီးရော နောက်ဆုတ်စရာလမ်းမရှိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မယ်တော်ကြီး စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်ပဲရက်စက်နေပါစေ၊ သူမက ဒီနေ့ မယ်တော်ကြီးကို နည်းနည်းလေးမှ မထိခိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါက သူက မွေးမယ်တော်ကို ကျေးဇူးကန်းခြင်းရဲ့အကျိုးဆက်တွေကို နားလည်ကြောင်း သက်သေပြနေတယ်။"

"မှန်တယ်၊" မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် အေးစက်စွာပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီမယ်တော်က သူ့ရဲ့အဆုံးသတ်က ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်နေပြီ။"

"အသေးစားညီလာခံအထိ နောက်တစ်ရက်ကျန်သေးတယ်၊" အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့အတွက် သူက နိုင်ငံရေးအရေးကိစ္စတွေကို မအုပ်ချုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်မဟုတ်ဘူး။ အရှင်မင်းကြီး ဒီနေ့လုပ်ခဲ့တာကို ကြည့်လိုက်ပါ။ သူက ရူးမနေရင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

ဒုန်း။

အဆောက်အအုံမှ နောက်ထပ်အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှဲ့သားအဖ၊ သမားတော်အားလုံးနှင့်အတူ ယခုနှစ်ထပ်ဖြစ်နေသောအိမ်ကို အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒုတိယထပ်က တိုင်တစ်တိုင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောကျလာနေသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် အထိန်းတော်တစ်ဦးသည် မယ်တော်ကြီးရှဲ့ကို အလျင်အမြန်ထောက်ပင့်ကာ အပြင်သို့ပြေးထွက်သွားကြသည်။ ရှဲ့သားအဖတို့ ခြံဝင်းဝင်ပေါက်သို့ရောက်သောအခါ သူတို့နောက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဆောက်အအုံ၏ဒုတိယထပ်သည်လည်း ပြိုကျသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်...

"အဲဒီစက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ဖို့ကောင်း--"မယ်တော်ကြီးရှဲ့သည် ကျိန်ဆဲချင်သော်လည်း ထလာသောဖုန်မှုန့်တိမ်တိုက်က သူမကို ချောင်းဆိုးပြီး အသက်ရှူကျပ်သွားစေခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ခြံဝင်းတံတိုင်းကိုမှီပြီး သူ့ကိုယ်သူမလဲကျအောင် ထိန်းထားရသည်။ ဂုဏ်သရေရှိမယ်တော်ကြီး မှန်တယ်၊ နဉ်ယွီက စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး သေဖို့ထိုက်တယ်!

***

ရှင်းလင်းချက်:

¹ နီမြန်းသောတရုတ်ဇီးသီးစေ့...ဖောက်ပြန်ခြင်း – အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည့် မိန်းမတစ်ဦးကို ရှင်းပြရန်သုံးသည့် ဥပမာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူမကို နွေဦးရာသီက လှပသောရှုခင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖော်ပြကာ လေးဘက်လေးတန်နံရံများအတွင်းတွင် သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်ဟု ဆိုလိုသည်။ နွေဦးရှုခင်းသည် နံရံများကိုကျော်ဖြတ်ကာ အပြင်လောကသို့ စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ (ဤကိစ္စတွင် နီမြန်းသောတရုတ်ဇီးသီးစေ့တစ်စေ့ ကျဆင်းသွားခြင်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုသည်)၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည့် မိန်းမသည် သူမအိမ်၏ နယ်နိမိတ်များကို စွန့်ခွာကာ အခြားသူများ၏ကုတင်တွင် အိပ်စက်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။