လူယုတ်မာများကို ကိုင်တွယ်နည်း

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်မှ ခေါင်းမော့ရင်ကော့ကာ ထွက်လာပြီးနောက် မှင်တက်နေဆဲဖြစ်သော ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကိုပြောမယ်၊ လူယုတ်မာတွေက ကြောက်စရာဘာမှမရှိဘူး။ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းပဲရှိတယ်၊ အဲဒါက အနိုင်ကျင့်၊ အနိုင်ကျင့်၊ ပြီးတော့ ထပ်အနိုင်ကျင့်တာပဲ။ သူတို့ကို လူယုတ်မာလို မပြုမူရဲအောင်လုပ်၊ သူတို့ကို..."

လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး ပါးစပ်ကိုထိန်းရပါမယ်။" မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ရှေ့တွင်ရပ်ရင်း သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ခြင်းအကြောင်း ရေရွတ်နေသည်လား။ သူတို့မယ်တော်ကို ဤသို့ပြောဆိုသော မည်သည့်သားသမီးမဆို အဆုံးသတ်မကောင်းနိုင်ပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် 'ချီး' ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမက မယ်တော်ကြီးက သူမကို အနိုင်ကျင့်သည်အထိ စောင့်နေရမှာလား။ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ဒေါသထွက်မှုကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမ၏ဖောင်းကားနေသော ပါးပြင်များကို မဆွဲညှစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ တိုးတိုးလေး သူကပြောသည်၊ "မင်းပါးစပ်က အရမ်းကျယ်နေတာ ကွဲထွက်တော့မလိုပဲ။ အရှင်မင်းကြီး တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ရရှိပြီးပြီလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားလေသည်။ သူမက အဲလောက်တောင် ဖတ်ရလွယ်နေတာလား။

"နန်းဆောင်ထဲရောက်မှ ဆက်ပြောကြစို့"လိုကျစ်ကွေ့သည် ပြုံးရင်း နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို တစ်ဖန်ပြန်ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမပါးပြင်များကို ဖုံးအုပ်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘာကစားနေတာလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ညင်သာစွာချောင်းဟန့်ကာ သူ့လက်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီးငယ်လေးသည် သူ့လက်များကို ဟိုဟိုဒီဒီဆွဲညှစ်ချင်စိတ် ယားယံစေသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ပြုမူလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အပေါ် 'မခန့်လေးစားပြုမှု' ကို သတိမပြုမိလောက်အောင် မှင်တက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူက မယ်တော်ကြီး၏တံခါးများကို ရိုက်ချိုးခဲ့သည်၊ သူမ၏ဘေးခန်းဆောင်များကို ဖြိုချခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ သူမသည် နန်းတွင်းမောင်းမအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ မကောင်းဆိုးဝါးဆွဲဆောင်သူအဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့သည့်တိုင် သူမကို မျက်ရည်ကျသည်အထိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။ နဂါးအစောင့်များသည် အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်ယောက်ျားပီသသည်ကို အံ့ဩနေဆဲပင်!

လူတစ်အုပ်သည် ဧကရာဇ်၏နန်းဆောင်လှေကားရင်းသို့ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် နန်းတော်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ယင်းဖုန်း၏ပခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြည်ကြွေးလိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ ငါ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို မင်းကုတင်ပေါ်မှာ ထားခဲ့တယ်။ ငါ အဖုံးအောက်မှာတောင် ဝှက်ထားခဲ့သေးတယ်~"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမအိတ်ကပ်ထဲက ပဲကြီးလှော်အချို့ကို နှိုက်ထုတ်ကာ "သိမ်းငှက်ငယ်လေး၊ ငါ မင်းကို ဒါတွေကျွေးမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် သူ့သခင်၏ပခုံးကိုစွန့်ခွာကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အရသာရှိပြီး ကြွပ်ရွသောပဲများကို သူမလက်ဖဝါးပေါ်မှ တိုက်ရိုက်စားသုံးလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်း၏ခံစားချက်များသည် ပို၍ပြည့်ဖောင်းလာသော သိမ်းငှက်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဒီလိုဆက်ကျွေးနေရင် ဝလွန်းလို့မပျံနိုင်ဖြစ်သွားမှာလား။ အဲဒီအခါ သူ ဘာလုပ်ရမလဲ။

နန်းတော်လှေကားများအထက်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်နေသော မိန်းမစိုးနှစ်ဦးသည် ချဉ်းကပ်လာသောအုပ်စုကိုမြင်ပြီး အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနောက်မှလိုက်ကာ ရှေ့ခြံဝင်းကိုဖြတ်ကျော်ပြီး လိမ်ကောက်နေသော အမိုးပါစင်္ကြံလမ်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒီမှာရှိနေပြီး တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်နှင့်ပတ်သက်တဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုကို သေချာပေါက်ရှာဖွေပါ့မယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ကိုယ်တိုင်အန္တရာယ်ထဲသို့ မဆင်းဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အာ့?" နဉ်ရှောင်ယောင်း မှင်တက်သွားသည်။ ဤလူက သူမလက်ထဲတွင် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ရှိနေမှန်း ခန့်မှန်းပြီးသားမဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ သူက အခု သူမကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောနေတာလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ စိတ်နှစ်ခွဖြစ်နေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် အနည်းငယ်ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ "အရှင်မင်းကြီး။"

"ကောင်း...ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြန်ဖြေရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်ရင်း "အရှင်မင်းကြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး နည်းလမ်းတစ်ခုရှာပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမခေါင်းကိုကုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နန်းတော်အပြင်ဘက်ကို လူတွေလွှတ်ထားပြီးပြီ၊" လိုကျစ်ကွေ့က ထပ်ပြောသည်။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က နန်းတော်ထဲမှာ မရှိနိုင်ဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမလက်ဖဝါးများကိုကုတ်ရင်း တစ်ခုခုမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ စင်္ကြံလမ်းသည် နောက်တစ်ကွေ့ကွေ့သွားပြီး ရှုခင်းသည် ရေပြင်မြင်ကွင်းမှ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ထူထပ်သောဝါးတောသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လေသည် ဝါးပင်များကြားမှ ညင်သာစွာတိုက်ခတ်ပြီး စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဝါးကိုမော့ကြည့်ရန် ရပ်နေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့သည် အခွင့်အရေးကိုယူကာ ယင်းဖုန်းကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် ဦးညွှတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သိမ်းငှက်သည် သူ့သခင်ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်သော်လည်း စဉ်းစားပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် သူမ၏အရသာရှိသောအစားအစာများနှင့်အတူ နေရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမပခုံးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေခဲ့သည်~

မကြာမီပင် အစေခံချုပ်တစ်ဦးသည် စင်္ကြံလမ်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် အတွင်းဘက်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အစေခံချုပ်အဖြစ် မှတ်မိလိုက်သည်။ "အစေခံချုပ်ဟူ?"

အစေခံချုပ်ဟူသည် အလျင်အမြန် အပြုံးတစ်ခုကို ကပ်ဆွဲလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်က အပြင်ထွက်မလို့လား။"

ယင်းဖုန်းသည် အစေခံချုပ်ဟူနောက်က ခြံဝင်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် မိန်းမစိုးအနည်းငယ်နှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များသည် သစ်သားပုံတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။

"ခုနက ဒီတစ်ယောက်က တံခါးက မိန်းမစိုးငယ်လေးတွေဆီကနေ အရှင်မင်းကြီး ပြန်ရောက်လာပြီလို့ကြားတယ်?" အစေခံချုပ်ဟူက မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စမှမရှိရင် ပင်မနန်းဆောင်ရဲ့နေအိမ်တွေထဲကို မဝင်နဲ့၊" ယင်းဖုန်းက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊" အစေခံချုပ်ဟူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီငယ်သား နားလည်ပါတယ်။"

ယင်းဖုန်းသည် ခြံဝင်းကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ဓားမြှောင်တစ်စင်းကဲ့သို့ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာက မိန်းမစိုးများနှင့် နန်းတွင်းအပျိုတော်များအားလုံး နေပူထဲတွင်ရပ်နေသည့်တိုင် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အစေခံချုပ်ဟူသည် အမိုးပါစင်္ကြံလမ်းသို့တက်သည့် လှေကားရင်းတွင်ရပ်နေပြီး ယင်းဖုန်းကို သူဘာလုပ်နေသည်ကို မမေးခဲ့ပေ။ သူသည် အချိန်ပြည့် ရွှင်လန်းသောအမူအရာဖြင့် နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယင်းဖုန်းသည် လှည့်ကာ အမိုးပါစင်္ကြံလမ်းထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အစေခံချုပ်ဟူသည် သူပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှေ့ခြံဝင်းက ကျောက်စရစ်ခဲလမ်းငယ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားပြီး ဧကရာဇ်နန်းဆောင်၏ အနောက်ဘက်အစွန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ယင်းဖုန်းသည် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်သို့သွားသည့် လမ်းငယ်တစ်ခုဘေးတွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာပြီး လမ်းဘေးက သစ်တောငယ်တစ်ခုထဲသို့ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်တစ်ဝက်လောင်ကျွမ်းသည့်အချိန်အတွင်း မိန်းမစိုးငယ်တစ်ဦးသည် နန်းတော်ထဲမှ အလျင်အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပင်မလမ်းများကို မသုံးဘဲ လမ်းငယ်များကိုသာ အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ နန်းတော်ကို နောက်ကွယ်တွင်ထားခဲ့ပြီးနောက် ဤမိန်းမစိုးငယ်သည် ယင်းဖုန်း၏ သစ်ပင်များထဲက ပုန်းအောင်းရာနေရာကို တည့်တည့်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

.......

နဉ်ရှောင်ယောင်း နန်းဆောင်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူမအခန်းသို့ပြေးသွားပြီး သူမကုတင်၏အဖုံးများကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်သေတ္တာကိုဖွင့်ကာ ရွှေဖြင့်အလှဆင်ထားသော လေးထောင့်ပုံကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကိုနမ်းရှိုက်ပြီးနောက် သူမသည် သူမနောက်မှလိုက်ပါလာသော လိုကျစ်ကွေ့ထံသို့ အလျင်အမြန်ယူဆောင်သွားပြီး "စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကြည့်လိုက်။ ဒါက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် တံဆိပ်တော်ကို သူ့လက်ထဲသို့ယူကာ ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးပြီးနောက် "သံသယရှိစရာမလိုပါဘူး။ ဒါက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ခုပ်တီးကာ ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်၊ "ဒါဆို ကောင်းပြီ၊ အားလုံးအဆင်ပြေသွားပြီ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ၎င်း၏သေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး၊ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။"

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် စားပွဲပေါ်တွင်နားရင်း အလွန်ဂုဏ်ယူနေသည်: သူလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်လေ။

သူမ၏တိရစ္ဆာန်အဖော်များက သူမကိုကူညီခဲ့သည်ဟု သူမပြောနိုင်ပါ့မလား။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့က ယုံကြည်မည်မဟုတ်ဟု တွက်ဆလိုက်သောကြောင့် သူမသည် ရယ်မောရင်း "ခန့်မှန်းကြည့်" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

"....." စစ်သေနာပတိချုပ်လို ဆွံ့အသွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊" နဉ်ရှောင်ယောင်း လေးနက်သွားသည်။ "မယ်တော်ကြီးရဲ့နန်းဆောင်မှာနေတဲ့ အဘိုးဟွေ့က ငါ့ကို တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ပြောပြခဲ့တယ်။"

"အဘိုးဟွေ့က ဘယ်သူလဲ။" လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။

"ကြွက်အဘိုးကြီးတစ်ကောင်၊" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြန်ဖြေသည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့နဖူးပေါ်တင်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခေါင်းစောင်းကာ သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မယုံဘူးလား။"

လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်၊ "အရှင်မင်းကြီး မပြောချင်လည်း ထားလိုက်ပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် အရာအားလုံး ဤသို့အဆုံးသတ်မည်ကို သိနေခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ၎င်း၏သေတ္တာထဲက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အရှင်မင်းကြီးတွင် မယ်တော်ကြီး၏နန်းဆောင်၌ သတင်းပေးသူများရှိသကဲ့သို့ မယ်တော်ကြီးတွင်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏နန်းဆောင်၌ သတင်းပေးသူများရှိရမည်။ ဤရလဒ်များသည် အရှင်မင်းကြီးနှင့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကြားက ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အလွန်စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်၊" စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက ချီးကျူးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ငယ်လေးကို ကော့လိုက်သည်။ သူမသည် မြေပဲတစ်အိတ်ဖြင့် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို လဲလှယ်ခဲ့သောကြောင့် သူမကိုယ်သူမလည်း တော်တော်စွမ်းဆောင်နိုင်သည်ဟု ထင်သည်။

"အချက်အလက်တွေကို လောလောဆယ် ဖုံးကွယ်ထား၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် စကားပြောရင်း သေတ္တာကိုပိတ်လိုက်သည်။ "အသေးစားညီလာခံမတိုင်ခင် နောက်တစ်ရက်ကျန်သေးတယ်။ ရှဲ့သားအဖ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာ အရင်ကြည့်ကြစို့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တစ်ဖန်ပြန်လန့်သွားသည်။ ဘာလို့ ဒါက အဆုံးမသတ်သေးတာလဲ။ "တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်က ကျွန်တော်တို့လက်ထဲမှာရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။" သူမကမေးလိုက်သည်၊ "သူတို့က တခြားဘာတွေကြံစည်နေသေးလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မယ်တော်ကြီးက မသိဘူးလေ။"

"ကျွန်တော် သူ့ကိုသွားတွေ့ပြီးနောက် တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော် ပျောက်သွားရင် သူမနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက သိသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့သားအဖတို့ အဲလောက်မိုက်မဲသည်ဟု မထင်ပေ။

"ငါ သူတို့မသိအောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စစ်သေနာပတိချုပ်ပြုံးတာကို တော်တော်ကြိုက်သော်လည်း သူမ၏အိုင်ကျူက သူ့ကိုမမီနိုင်ပေ။ အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ။

လောင်တသည် ထိုစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ဝင်လာပြီး ကုတင်သို့လျှောက်သွားကာ ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "မြောင်၊ ဒီကြောင် ပြန်ရောက်လာပြီ။ ရှောင်ယောင်း၊ ဒီကြောင် ဘယ်လိုကူညီခဲ့လဲဆိုတာကို စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ပြောပြတော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ကြည့်သောအခါ သူမ တစ်ဖန်ပြန်လည်ကုသခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘယ်သူက တကယ့်အရူးလဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်က သူမပြောရုံနဲ့ ယုံကြည်မှာလား။ ခုနက သူမကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့ပြီး သူက စကားတစ်ခွန်းမှမယုံခဲ့ဘူး!

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊" လောင်တသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို မြောင်လိုက်သည်၊ "ငါက တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ကို မယ်တော်ကြီးရဲ့ကုတင်ထဲကနေ ငါ့ပါးစပ်နဲ့ ယူထုတ်ခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုချီးကျူးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုပွေ့ဖက်ပါ၊ မြောင်~"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့ကိုမရပ်မနားအော်နေသော ကြောင်ကိုစိုက်ကြည့်ကာ "သူ ဗိုက်ဆာနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကို ကောက်ယူကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က မြက်ခင်းပေါ်သို့ ပစ်လိုက်သည်။ မျိုးစိတ်ရော လိင်ရော နှစ်ခုလုံးမှားနေတာ၊ ဒီအဆီတုံးအမွေးလုံးက ဘာလို့မြောင်နေတာလဲ။ အခွင့်အရေးရရင် သူမက ကျောက်ကျောက်ကိုရှာပြီး ကောင်းကောင်းစကားပြောရမယ်။

သိမ်းငှက်ငယ်လေးသည် လောင်တ ပြီးပြည့်စုံသောကွေးကောက်မှုဖြင့် လေထဲသို့လွင့်သွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် သူ့ဗိုက်ကိုဖက်ကာ စားပွဲပေါ်တွင်လူးလိမ့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လို တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း သူသည် တစ်ခုခုလွတ်သွားသည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေလား။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

သူ ဤမေးခွန်းကို တစ်ဖန်ပြန်ကြားသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ငါ အစီအစဉ်တွေဆွဲတော့မယ်။ အရှင်မင်းကြီး ဗိုက်ဆာရင် နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်ကိုပြောဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အမိန့်ပေးလိုက်မယ်။"

"ခင်ဗျား ဘာတွေစီစဉ်နေတာလဲ။" နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီးနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးမှာ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းစည်းတံဆိပ်တော်ရှိတယ်လို့ သံသယမဝင်တာ သေချာအောင်လုပ်ဖို့ပေါ့၊" လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ဖြေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး ငါတို့ ခုနကပြောခဲ့တာကို မေ့သွားပြီလား။"

"....." နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက အဲလောက်အများကြီးကို ဘယ်လိုမှတ်မိနိုင်မှာလဲ။

"ငါ ခဏနေရင် ပြန်လာမယ်၊" လိုကျစ်ကွေ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့နောက်သို့ ကြောင်ကြည့်နေသည်။ သူပဲ နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်ကို ပြောပေးမယ်လို့ပြောခဲ့တာကကော။

လောင်တသည် ထိုစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ယောင်း၊ အဘိုးဟွေ့ နောက်တစ်ခါလာပြန်ပြီ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ထိုနာမည်ကိုကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အကြီးအကဲလီကို တွေးမိကာ ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမက မြေပဲတစ်အိတ်ကိုတောင် မပြင်ဆင်ရသေးဘူး။ အဘိုးဟွေ့သည် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ဝင်လာပြီး ယိုကွမ့်နှင့် နောက်ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်က လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဟမ်?

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဤကြွက်ငယ်လေးအသစ်ကိုမြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမနဖူး တွန့်ခေါက်သွားသည်။ သူ့အမြီးအဆုံးတွင် ကြီးမားသောအကျိတ်တစ်ခုပေါက်နေပြီး ၎င်းသည် ကြွက်ကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ကြီးမားနေသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ ဒါက ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲပဲ၊" ယိုကွမ့်သည် အခန်းထဲသို့ဝင်ရင်း အော်လိုက်သည်။ "သူက နေမကောင်းဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ့အဒေါ်က သူ့ကို နန်းတော်ထဲဝင်ပြီး ဘိုးဘိုးဆီက အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်း ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို ကြည့်ပေးလို့ရမလား။"

ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာမရှိတာ သေချာပါတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ယိုကွမ့်၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို ဖမ်းဆုပ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူမကြိုးစားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြွက်သည် အလျင်အမြန် အဘိုးဟွေ့နောက်သို့ ပုန်းအောင်းသွားခဲ့သည်။

"ငါ့အဒေါ်က အရမ်းသနားစရာကောင်းတယ်၊" ယိုကွမ့်က ဝမ်းနည်းစွာပြောလိုက်သည်၊ "သူ့သားပေါက်တွေအားလုံးထဲမှာ ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲတစ်ကောင်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျန်သူတွေအားလုံး ကြောင်တွေစားတာခံလိုက်ရတယ်။"

"ယိုကွမ့်လေး၊ မင်းကိစ္စမှန်သမျှ ငါတို့ကြောင်တွေကို ဆွဲမထည့်လို့မရဘူးလား။" လောင်တက ပြတင်းပေါက်မှ အော်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ကပဲ သူတို့ကိုစားခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်လေ!" ယိုကွမ့်သည် လောင်တကို သူ့သွားများဖြဲပြလိုက်ရာ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ ကြွက်ငယ်တစ်ကောင်ကတောင် သူ့ကို သွားဖြဲပြနိုင်လောင်အောင် သူ့မွေးဖွားခြင်းက ဘယ်မှာများမှားသွားခဲ့တာလဲ။

***