အရုဏ်ဦးကြယ်ကျင့်စဥ်

"မင်းကို ဦးညွတ်ရမယ်?? မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့လား?"

စာကြည့်တိုက်က လူတွေနဲ့ စည်ကားနေပေမယ့် ရှဟဲမှာ ချင်းယန်ရဲ့ စကားကိုကြားတော့ မတတ်နိုင်ဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောချလိုက်သည်။

ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ဟာသတချို့ကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ၊ သူ့နောက်ကျောကို တည့်တည့်တောင် မမတ်နိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်မှာ ဝပ်နေပြီး ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အော်ရယ်နေတော့သည်။

ခဏကြာတော့ လမ်းသွားလမ်းလာ တော်တော်များများ ရပ်ပြီး စိုက်ကြည့်ရတဲ့ အထိတောင် ဖြစ်လာသည်။

"ဘာလဲ? မင်းက မယုံဘူးလား"

ချင်းယန် အံ့သြမှုမရှိဘဲ သူ့လက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား... နောက်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့ကွာ.. လောင်ချင်း မင်းငါ့ကို လှည့်စားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ မလှည့်စားပါနဲ့"

ရှဟဲ ပြုံးပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကို သုတ်ရင်း ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းဒီလောက် ဟာသတွေ ပြောတတ်တာ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပါဘူး... ဘာလို့ ခုတလော ရုတ်တရက် ဒီလောက် ဟာသလုပ်လာတာလဲ"

သူက စကားပြောနေစဉ် ချင်းယန်ကို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်ကာ သဘာဝအတိုင်း မယုံနိုင်ဖြစ်နေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ အမှန်တော့ ယခု လူတိုင်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဓားသမားတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည်။

ထိုသူသည် ဉာဏ်ပညာနှင့်တူသော အမူအယာရှိသော အဘိုးကြီးဖြစ်ရမည်။

ချင်းယန်ရဲ့ လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သုံးသပ်ရလျှင် သာမန်လူထက် နည်းနည်းပိုချောတာကလွဲလို့ အစမ်းခန့်ကာလတောင် မပြီးသေးတဲ့ စာကြည့်တိုက်က စီမံခန့်ခွဲသူ တစ်ယောက်ပဲ။

ကျင့်ကြံသူလို့ ဘယ်လိုလုပ် ယူဆနိုင်မှာလဲ။

သူကို ဓားသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်တာက ချင်ရှီဟွမ်ကို ယုံကြည်တာထက်တောင် ပိုဆိုးနေဦးမည်။ ရှဟဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ငြိမ်သက်သွားအောင် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ကာ ချင်းယန်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲဖက်လိုက်သည်။

"နေ့ခင်း အိပ်မက်တွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့ ကောင်လေး.. အဲဒီဓားသမားက အပြင်က ဖြစ်ရမယ် သူက ဒီမြို့ထဲက လူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဟင်?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

"အဲဒီလူက ဓားသမားအသစ်ပေါ့... ကျန်းဟိုင်မြို့က ပညာရှင်မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ဘာလို့ထင်တာလဲ?"

သို့သော် သူပြောပြီးသည်နှင့် သူ့ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ရှဟဲ သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပုံစံနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"လောင်ချင်း.. မင်းဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ဒီမွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်တွေကို ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို့များ ထင်နေလား... ဘယ်လိုလုပ် နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေနိုင်မှာလဲကွ!"

ရှဟဲ စိတ်တိုတိုနဲ့ ရှင်းပြသည်။

"ကျန်းဟိုင်မြို့က နိုင်ငံအတွင်းမှာ မြို့ကြီးတစ်မြို့လို့ ယူဆရပေမယ့် မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင် သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်!"

"သုံးယောက်ပဲလား?"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ဒီရလဒ်က သူ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်သွားသလိုပဲ။ ကျန်းဟိုင်မြို့ကဲ့သို့ ကြီးမားသော မြို့တစ်မြို့က ၎င်းကို ကာကွယ်နေသည့် မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင် သုံးယောက်သာ ရှိသေးသည်။

ကြယ်သားရဲများသာ မြို့ကို လွှမ်းမိုးပြီး တိုက်ခိုက်လာပါက တစ်မြို့လုံး အန္တရာယ်ရှိသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သားရဲဒီရေ ထွက်လာပြီးတာနဲ့ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ်က သခင်များသည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရန်သူများ ဝိုင်းရံထားသော ဆိုးရွားသည့် အခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေလိမ့်မည်။ အဲဒါက သေချာပေါက် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားမှာ။

"တကယ်တော့ သုံးယောက်ပဲရှိပေမယ့် အားလုံးက သူတို့ရဲ့နယ်ပယ်မှာ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ"

ရှဟဲရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး မနာလိုစွာနဲ့ ဆက်ပြောနေသည်။

"ငါတို့ စာကြည့်တိုက်မှူးက တစ်ယောက်က... ကြယ်သားရဲတွေကို ခုခံကာကွယ်တဲ့ ရဲမှူးရယ်.. ဒါပေမယ့် ဒီခေါင်းဆောင်နှစ်ယောက်လုံးက ဓားဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၏ ကျောင်းအုပ် တစ်ဦးတည်းသာ ဓားမြှောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောင်ထိပ်ကို မဖြတ်နိုင်ဘူးဟု သူကိုယ်တိုင် ပြောထားပြီးသားဖြစ်သည်။

"အများကြီး ကောက်နုတ်ပြီးမှ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဓားဆရာက အပြင်ကနေ ဖြစ်ရမယ်လို့ လွယ်လွယ်လေး ပြောနိုင်တယ်...”

ဒါကိုပြောပြီးနောက် ရှဟဲ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လောင်ချင်း... အိပ်မက်တွေ ရပ်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်ရအောင်... မင်း နောက်ကျရင် မင်းရဲ့ အစမ်းကာလကိုတောင် မကျော်နိုင်တော့ဘဲနေမယ်.. ဘာလို့ ဓားသမားဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေတာလဲ "

ဤစကားများ ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ချင်းယန်၏ ပျော့ပျောင်းသောနေရာကို ထိမိသွားပုံရသည်။ စာကြည့်တိုက်ကသာ အလုပ်ပြုတ်သွားပါက နောင်တွင် ကိုယ်ခံပညာ လက်စွဲစာအုပ်များကို ရယူနိုင်ရန် အသေအလဲ ရုန်းကန်ရတော့မည်။

အဲဒီလို ကောင်းတဲ့အလုပ် ဆုံးရှုံးသွားရင် နောက်နောင် ဘယ်မှာ သွားရှာရမလဲ။

အနည်းဆုံးတော့ ကြယ်စွမ်းအား ကျင့်စဥ် မဖန်တီးမချင်း ဒီအလုပ်ကို မဆုံးရှုံးနိုင်ပါ။ ဒါကိုတွေးပြီး ချင်းယန် ရှဟဲနဲ့ စကားဝိုင်းကို ရပ်စဲလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သား စာကြည့်တိုက်ရဲ့ ပထမအလွှာကို ချက်ချင်း ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

....

စာကြည့်တိုက် ပထမလွှာ။

လေထုထဲတွင် စာအုပ်ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။ လူတွေက ထိုင်ဖတ်နေကြတာကြောင့် စာမျက်နှာတွေ တဖျပ်ဖျပ် ခတ်သံတွေသာ ကြားနေရသည်။

ချင်းယန်နဲ့ ရှဟဲ ပထမအလွှာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သီးခြားစီ အလုပ်ဆင်းကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် သက်ဆိုင်ရာ အလုပ်ရုံများသို့ သွားကာ ၎င်းတို့၏ စာအုပ် အပြောင်းအရွှေ့များကို စတင်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်သည် ချင်းယန် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာကြောင့် အကောင်းဆုံးအချိန်ဟု ဆိုရမည်။

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး... ဒါက နည်းပညာတစ်ခုကို ဆန်းသစ်တီထွင်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ"

ချင်းယန် လက်ရှိအငွေ့အသက်ကို သဘောကျသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နေကြချေ။ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲကအတိုင်း အခြေခံ ကြယ်စွမ်းအင်ကျင့်စဥ် များပါရှိသော စာအုပ်စင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ သူလိုအပ်တဲ့ ကျင့်စဥ်ကို ရှာတွေ့ထားတာ သိပ်မကြာသေးပါဘူး။

တံမြက်စည်းထားတဲ့ နေရာရဲ့ နောက်ကျောထောင့်မှာ ချိတ်ထားခဲ့သည်။ အကြာကြီး မထိတွေ့ထားတာကြောင့် အဖုံးတွေက ဖုန်ထူထူတွေတောင် စုပုံနေပါပြီ။

"ဒီကျင့်စဥ်စာအုပ် ၂ခုက ချို့ယွင်းချက်တွေ အရမ်းများတယ် သိပ်အသုံးမဝင်ဘူး... မွေးရာပါနယ်ပယ် ပညာရှင်တွေကလည်း ဒါတွေကို တန်ဖိုးထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ နောက်ဖွားအဆင့်တွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် အပြည့်အ၀ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သုံးနိုင်မှာ လောလောဆယ် ငါ့အတွက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ"

ချင်းယန်သည် အဖုံးပေါ်က ဖုန်မှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဝမ်းသာမှုတွေ တစ်ဟုန်ထိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုဆို သူ၏ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော နားလည်မှု ဘောနပ်စ်ကြောင့် မှတ်ဉာဏ်စွမ်းရည်က အလွန်တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဂန္တဝင်စကားလုံးများရဲ့ အကြောင်းအရာများကို အလွတ်ကျက်နိုင်ပါသည်။ ခဏအကြာတွင် အခြေခံ ကြယ်စွမ်းအင် ကျင့်စဥ်နှစ်ခုထဲ အကြောင်းအရာများကို ချင်းယန် လုံးဝ အလွတ်ကျက်သွားပြီးသွားပြီ။

"ကောင်းပြီ... ဒါတွေကို အရင် စမ်းကြည့်ရအောင်"

ဤအခြေခံ ကြယ်စွမ်းအင် ကျင့်စဥ်နှစ်ခုတွင် သိသာထင်ရှားသော ချို့ယွင်းချက်များ ရှိသောကြောင့် ၎င်းတို့ကိုပေါင်းစပ်ရန် ဘယ်သူမှ မကြိုးစားခဲ့ဖူးပေ။ ချင်းယန် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးမှ မထင်ရှားတဲ့ ထောင့်တစ်ခုကို ရှာကာ သူ့ရဲ့ပုံမှန်အတိုင်း ကျန်ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အနားယူလိုက်သည်။ သူ့အသိစိတ်တွေကတော့ အတွင်းစိတ်လောကထဲက ဉာဏ်အလင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားသည်။

အတွင်းစိတ်လောကထဲ၌ ကြယ်စွမ်းအင် ကျင့်စဥ် နှစ်ခု၏ စာလုံးများကို ခွဲခြမ်းစိပ်ဖြာပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကွဲထွက်သွားစေသည်။ စာလုံးတွေက သူ့ခေါင်းအတွင်းထဲ၌ စကားလုံးပင်လယ်များ အဖြစ် လွင့်မျောကာ အဆက်မပြတ် ခုန်နေသည်။

"ဒီနေ့ ငါရောက်နေတဲ့နေရာက ငါ့ရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ... အတွင်းစိတ်လောကက ငါ့အတွက် ရတနာတစ်ခုပဲ!"

ချင်းယန်၏ အတွေးများ လှုပ်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ နောက်အခိုက်အတန့်တွင်

မရေမတွက်နိုင်သော စာလုံးများ ရပ်တန့်သွားကာ အသက်ကိုရယူခြင်း၊ ပြန်လည်စီစဉ်ခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်း၊ ထပ်နေသော စာလုံးများကို အလိုအလျောက် ခွဲထွက်စေခြင်း၊ ကြီးထွားလာခြင်းနှင့် ဖြည့်စွက်ခြင်း စသဖြင့် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပြန်လည် စုစည်းသွားသည်။

ဗုန်း!

ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းရသလိုပါပဲ။

ချင်းယန် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အသစ်စက်စက် အခြေခံ ကြယ်စွမ်းအင်ကျင့်စဥ်က နောက်ဆုံးတွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေတော့၏။

"ပြီးပြီ!"

ချင်းယန်၏ မျက်နှာသည် ရွှင်မြူးနေမှုကြောင့် ကြယ်တစ်ပွင့်လို တောက်ပနေခဲ့သည်။ ဒီလောက်မြန်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက ကြယ်စွမ်းအင် ကျင့်စဥ်ကို အာရုံခံလိုက်ရင်း ဒီကျင့်စဥ်အသစ်ဟာ နာမည်တစ်ခု မရှိသေးဆိုတာကို သတိရသွားသည်။

"အနာဂတ်မှာ ငါ နောက်ထပ် ကြယ်စွမ်းအင်ကျင့်စဥ်တွေကို သေချာပေါက် ဖန်တီးနိုင်တော့မှာပါ... ဒါကိုတော့ အရုဏ်ဦးကြယ်ကျင့်စဥ် လို့ ခေါ်လိုက်မယ်...."

ကြယ်စွမ်းအင် ကျင့်စဥ်ကို ဖန်တီးပြီးနောက် ချင်းယန် အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခြေခံ ကျင့်စဥ်နှစ်ခုကိုသာ ပေါင်းစပ်ထားတာကြောင့် ပြီးပြည့်စုံမှုတော့ မရှိသေးပါဘူး။

"အနာဂတ်မှာ နောက်ထပ် ကြယ်ပွင့်တွေရဲ့ စွမ်းအားကျင့်စဥ်တွေကို တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားအောင် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်တော့ စစ်မှန်တဲ့ အရုဏ်ဦးကြယ်ကျင့်စဥ် ဖြစ်လာမှာပါ!"

...

အလုပ်တက်ရက်က တိုတောင်းပါသည်။

ချင်းယန်သည် နေ့လယ်စာစားချိန်၌ အကြာကြီး ဇိမ်ဆွဲမနေဘဲတောင် ခဏလေးနဲ့ အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်ပြီ။

ချင်းယန်သည် သူ့စည်းမျဥ်းသူ လိုက်နာကာ အမြန်ထွက်ပြီး နေ့လည်စာစားရန် ရှဟဲနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းမှာ သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးက လူတွေကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနေတယ်လို့ ကြားတယ်... မြို့က လူတွေလည်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြပြီ... ချင်းအိုကြီး အခု အပြင်ထွက်ရင် သတိထားဦး!"

ဆိုင်ထဲမှာ ရှဟဲသည် နည်းနည်းလေး ငေါက်ငမ်းသလိုပြောရင်း သူ့အစားအစာတွေကို ဝါးစားနေသည်။

"ဂရုတစိုက် လမ်းလျှောက်ဖို့ ပြောတာလား"

ချင်းယန် ဝက်သားစွပ်ပြုတ်ထဲက တံတောင်ဆစ်တစ်ပိုင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲကို ထည့်လိုက်ကာ အံ့ဩသွားသည်။ ရှဟဲက ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချလေ၏။

"မင်းက အရမ်းချောတယ်... နူးညံ့တဲ့ အသားအရည်လေးက အဲဒီနတ်ဆိုးတွေအတွက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သူတစ်ယောက်ကွ!... လောင်ချင်း မင်းက အရမ်းအားနည်းတယ်... မွေးရာပါနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူတွေကြားမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင်တောင် မင်းကို သတ်မိနိုင်တယ်.. ငါ့မှာ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး မရှိပေမယ့် မင်းက အဲ့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ... တစ်ခုခုအဆင်မပြေရင် အရင်ပြေး! တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့!"

ချင်းယန်: "ဟုတ်တယ် ဒီကမ္ဘာကြီးက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"

ဒါကိုကြားပြီးနောက် ချင်းယန်သည် ရှဟဲရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်တာကြောင့် ခေါင်းပဲ ညိတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျရင်တောင် မြင့်မြင့် ကိုင်ထားဖို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားဖူးပါ။ ပြည်သူကို မထိခိုက် မနစ်နာအောင် ဖယ်ထုတ်ပေးဖို့လည်း မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

သူ့နိုင်ငံနဲ့ သူ့လူမျိုးကို အကျိုးပြုတဲ့ သူရဲကောင်းကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးကို ချင်းယန် ဘယ်တော့မှ စိတ်မ၀င်စားပါဘူး။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သာမာန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝနေထိုင်မှုမျိုးကိုပဲ လိုချင်သည်။