နောက်ဆုံးတော့ သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးကို ဖမ်းမိသွားပြီပေါ့

အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

သတင်းတွေက အွန်လိုင်းမှာ ပျံ့နေဆဲ။ တောင်ထိပ်ကို ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ခုတ်ထစ်ခဲ့တဲ့ မွေးရာပါနယ်ပယ်က ကျွမ်းကျင်သူကို ရူးသွပ်တဲ့စိတ်ရောဂါက ကူးစက်လာခဲ့သည်။

သို့ပေမယ့် လူတွေဟာ ဘဝရဲ့အသေးအဖွဲ့လေးတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေရတာကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ အရာအားလုံးကို မေ့သွားကြတော့သည်။ စင်စစ်သော်ကား မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်များကြားင တိုက်ပွဲသည် သာမန်လူများ၏ ဘဝနှင့် ဝေးကွာလွန်းနေသေးသည်လေ။

၎င်းက လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများအတွက် ဘဝ၏ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်များကသာ ဘဝ၏အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။

"မေ့ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်... အရင် အဖြစ်အပျက်က နည်းနည်းတော့ ရှုပ်သွားတယ်"

အလုပ်ချိန် ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် ချင်းယန်သည် သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ ခေတ်စားနေသော ရှာဖွေမှုစာရင်းကို လှိမ့်ကြည့်ရင်း ကျွမ်းကျင်စွာ လျစ်လျှူရှုထားလိုက်သည်။ ထိပ်တန်းရေပန်းစားသော ရှာဖွေရေးစကားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါတွင် တိတ်တဆိတ်ပင် သက်ပြင်းချမိသည်။

သူ့အရင်က လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်စဥ်းစားရင်းလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဓားစွမ်းအင် တစ်ချက်ထိုး စမ်းသပ်တာက ဒီလောက်ထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက စိတ်ကူးနိုင်မှာလဲ။

သူ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားပြီး သိုင်းကျင့်ရာကနေ တောင်ထိပ်ကို ပြားသွားစေခဲ့၏။

သူ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး၊ တောင်ကြီးကိုက အလွန်ပျက်စီးလွယ်နေတာပင်။ ဓားစွမ်းအင်က အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သူသိထားရင် ပိုသေးတဲ့ တောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာပဲ စမ်းကြည့်မိမှာ။

"ငါ့ဓားက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေပြီလဲ မသိဘူး...."

ချင်းယန် သူ့ဖုန်းကို ဖယ်လိုက်ပြီး စာအုပ်များကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်မတင်မီ အခြေခံဓားပညာဆိုင်ရာ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပျင်းစရာကြီး!

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် စာကြည့်တိုက်၏ ပထမအလွှာရှိ စာအုပ်အားလုံးကို သေသေချာချာ ဖတ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ စာကြည့်တိုက်၏ ပထမအလွှာတွင် အဓိက အပိုင်းခြောက်ခု ပါဝင်သည်။

ထိုရက်များအတွင်း ချင်းယန်သည် အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ။ အလုပ်တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို စူးစမ်းနေခဲ့၏။ ဒါကိုမြင်တော့ တာဝန်ခံကတောင် မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချရင်း သဘောကျသွားသည်။

ချင်းယန်လောက် စိတ်အားထက်သန်တဲ့ ယောက်ျားတွေ အများကြီး မတွေ့ဖူးဘူးလေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ချင်းယန်ကို အခြားနေရာများကိုပါ သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။

ခဏတာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတဲ့ အချိန်ကိုတောင် အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချင်းယန်ဟာ သူရှာတွေ့နိုင်တဲ့ အခြေခံဓားပညာတိုင်းကို သေချာပြန်သုံးသပ်နေသည်။

စုစုပေါင်း အနည်းဆုံး အခြေခံဓားသိုင်းပညာ နှစ်ဆယ့်ငါးခုကို ပြန်လည် သုံးသပ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အတွက် ဘာစကားလုံးအသစ်မှ မထွက်လာခဲ့ပေ။ ဤအခြေခံဓားသိုင်း အများစုက အတူတူတွေချည်းပင်။ တချို့စာရေးဆရာတွေက ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းသေးသည်။

အကြောင်းအရာသည် တူညီသော်လည်း အချို့သော စာရေးဆရာများသည် အခြားစာအုပ်များကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဓားသိုင်းများအဖြစ် ကူးယူထားကြသည်။ ခဏလောက်ကြာတော့ ချင်းယန်တောင် မူရင်းစာရေးဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ကမ္ဘာပေါ်က ဆောင်းပါးတိုင်းကို ခိုးကူးထားတာပဲ... ဘယ်သူက ဘယ်သူကို ကူးထားတာလဲ!"

ချင်းယန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒီဓားရေးနည်းတွေက ဆင်တူပေမယ့် ၎င်းတို့မှာ အားသာချက်တွေ ရှိနေဆဲပါပဲ။ ၎င်းကို ခွဲကာ အနှစ်ကိုယူပြီး အစွန်းအထင်းကို ဖယ်လိုက်ရင် အတွင်းစိတ်လောကရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆို ဤစာအုပ်များမှ အသုံးဝင်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်ယူရန် မခက်ခဲချေ။

ချင်းယန် ယခုအခါတွင် ဓားသိုင်းပညာများစွာကို ပေါင်းစပ်ထားပြီး ရလဒ်ကို နားလည် သဘောပေါက်လာခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်သည်။

"ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်မယ်" ဟူသော ဓားစွမ်းအားသည်လည်း အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။

"ဘယ်လောက်တောင် တိုးတက်နေပြီလဲ သိချင်လိုက်တာ..."

ဒါကိုတွေးပြီး ချင်းယန်ရဲ့လက်တွေက သူ့ဓားကို ဆက်စမ်းသပ်ဖို့ ယားယံလာပေမယ့် တောင်ထိပ်ကို ဓားနဲ့ထိုးမိတဲ့ အဖြစ်အပျက်က ပြန်ပေါ်လာရာ ယားတာပင် ပျောက်သွား၏။ အခုဆို သူ့ဓားစွမ်းအားသည် ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာလောက်ပြီ။

ဒီတစ်ခါ တောင်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

တောင်ကို ခုတ်ထစ်တာက အလုပ်မဖြစ်ပေ။ ကောင်းကင်နဲ့ ဓားကို စမ်းသပ်တာကလည်း အလုပ်မဖြစ်လောက်ဘူးလား။ သူ့ဓားစွမ်းအင် နာမည်က "ဓားတစ်ချက်နဲ့ ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်မယ်" ဖြစ်ရာ သူ့ဓားကို ကောင်းကင်ပေါ် ထိုးဖောက်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ လေထုကို ခွဲထုတ်ပြီး အိုဇုန်းလွှာမှာ အပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်မှာလား။

"အင်း... စွမ်းအင်အလွန်အကျွံက သုံးရတာက ပြဿနာတစ်ခုပဲ"

ချင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အချိန်ကိုစစ်ဆေးရန် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

အလုပ်ဆင်းချိန်ရောက်ပြီ။

သူသည် စာကြည့်တိုက်မီးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့အလုပ်ရုံမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။

စာကြည့်တိုက်မှထွက်ပြီး သိပ်မကြာခင်တွင် လက်နက်ကိုင် အစောင့်အကြပ်တစ်ဖွဲ့ ချဉ်းကပ်လာ၏။ သူတို့သည် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ စာကြည့်တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

လူသတ် အငွေ့အသက်များက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကနေတောင် လျှံထွက်နေသည်။

"သူတို့က နောက်ဖွားနယ်ပယ်က နယ်မြေခံစစ်သည်တွေ..."

ချင်းယန် ၎င်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် စာကြည့်တိုက်မှူးမှ တာဝန်ပေးထားသော လုံခြုံရေးအစောင့်များ ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဓားခုတ်မှု အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သွေးဆာနေသော နတ်ဆိုး၏ ကောလဟာလများ ပျံ့နှံ့လာသဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့မှ လူများ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးက ဒုက္ခတွေကို နှိုးဆော်ပြီး လမ်းမတွေပေါ်မှာ ရာဇ၀တ်မှုတွေ ဆက်တိုက် ကျူးလွန်နေသည်။ လူမသေဆုံးမီတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းတစ်လောင်းအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ကောလဟာလများသည် အွန်လိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့ကာ လူထုရဲ့ ဒေါသကိုလည်း လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။

"ဒီကမ္ဘာက တကယ်ကို အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"

ချင်းယန် လမ်းလျှောက်ရင်း ညကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူ့အကျပ်အတည်းကို လွှမ်းခြုံထားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တောင်ကို ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ညှိပေးတာက မလုံလောက်သေးဘူး။ သူ့မှာ စွမ်းအင် ပိုမိုလိုအပ်သေးသည်။ ဒါကို စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ လျင်မြန်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်သည်။

"ဘယ်သူက ဒီလောက်နောက်ကျမှ ဖုန်းခေါ်နေတာလဲ...အချိန်ပိုလုပ်ခိုင်းမလို့လား..."

သို့သော် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သောအခါတွင်တော့ ရှဟဲ ဖြစ်နေသည်။ စိတ်ရှုပ်သွားပြီး ချင်းယန် အဖြေခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တဲ့အခါ မကြာပါ၊ ရှဟဲ၏ ကျယ်လောင်သော အသံသည် အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လောင်ချင်း.... ကယ်ပါဦး!"

"???"

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ချင်းယန် ခဏမျှ အေးခဲသွားပြီး သူ့နှလုံးခုန်သံ ခုန်သွားသည်။ သူသည် သွေးဆာနေသော နတ်ဆိုးအကြောင်း ချက်ချင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်တာလား။

သူ ကြောက်နေတဲ့အရာက တကယ် ဖြစ်လာတော့မှာလား။

"မင်းဘယ်မှာလဲ... မင်းဘယ်မှာလဲ ပြောစမ်း!"

ချင်းယန် သူ့သံသယတွေကို ဖြေဖျောက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။ ကြယ်များ၏ တန်ခိုးကြီးသော စွမ်းအားများ ပေါက်ထွက်လာကာ လွှတ်တင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ မကြာခင် ကြယ်ခုနှစ်ပွင့်ခြေလှမ်းနဲ့ ပြေးထွက်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

ရှဟဲက ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူအရင်းနှီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးတော့မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး မကြည့်နိုင်ပေ။

သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်၌။

"ကြယ်ပွင့်ရဲဌာန... လာကယ်ပါဦး လောင်ချင်း!"

ရှဟဲရဲ့ ငိုကြွေးသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟင်? ကြယ်ပွင့်ရဲဌာန? မင်းအဲဒီကို ဘာသွားလုပ်တာလဲ..."

ချင်းယန် အံ့ဩသွားသည်။

"အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ အဲဒီစကားတွေကို မပြောနဲ့တော့! ငါ မနေ့ညက ပိုင်ကျင်းဟန့်ကို သွားခဲ့တယ်... ဖင်တောင် မပူသေးဘူး ပြည့်တန်ဆာ ဆန့်ကျင်ရေးသမားတွေ ပြေးချလာတာပဲ... ဒါက လူယုတ်မာရဲ့ အပြစ်ပဲကွ! သူတို့က တစ်မြို့လုံးကို စစ်အုပ်ချုပ်ရေး ချထားလိုက်တာ... ငါ့ကို မြန်မြန် ကယ်တင်ပေးပါဦး... ငါ့အဖေကို မသိစေနဲ့နော်... သူ သိရင် ငါ့ကို အသေရိုက်လိမ့်မယ်!"

ချင်းယန်: "..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် ချက်ချင်းပဲ စကားလတ်စ ပျက်သွားသည်။

ဒါတွေအားလုံးက ဒီအကြောင်းကြောင့်ပေါ့?

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က မြို့တွင်း၌ အဆက်မပြတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်မှုက သူ့ကို အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားစေပုံရသည်။

"ဟယ်လို... မင်းရှိနေသေးလား လောင်ချင်း!"

တစ်ဖက်စွန်းက တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့တာကြောင့် ရှဟဲ ချက်ချင်း ငိုသံတွေ ထွက်လာတော့သည်။

"ငါ့ကို မြန်မြန်ကယ်ပါဦး လောင်ချင်း.. အိုး! အဖေချင်း! အဖိုးချင်း! ငါ့ကို ကူညီပါကွာ!"

"ငါလာပြီ... ငါလာမယ် ဟုတ်ပြီလား... စောင့်နေ!! ငါလာခဲ့မယ်!"

ချင်းယန် ကူကယ်ရာမဲ့ နဖူးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တဖျပ်ဖျပ်တောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရဲဌာနရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

……..

နောက်တစ်နေ့ရောက်သော်။

မနေ့ညက ရှဟဲကို ကယ်တင်ခဲ့ပေမယ့် ရှဟဲ သူ့မျက်ရည်တွေ စီးကျလာနေဆဲ။ ချင်းယန်မှာ ဒဏ်ကြေးပေးပြီး အိမ်ပြန်ပို့လိုက်ရ၏။

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်ပြန်ဆင်းခဲ့သည်။ ချင်းယန် စာကြည့်တိုက်ထဲ ဝင်ခါနီး၌ ရှဟဲ လမ်းလျှောက်လာနေတာ မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်နှာအမူအရာကတော့ ကြယ်ပွင့်ရဲဌာနကို ဖြတ်သွားပြီးနောက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

"အခုကစပြီး မင်းကိုယ်မင်း ဆင်ခြင်! ပိုင်ကျင်းဟန့်ကို မသွားနဲ့တော့...နောက်တစ်ခါ ငါမအားရင် မင်းကိုကယ်မယ့်သူမရှိဘူး"

"ဟူး... အဲဒါ ငါ့ဘက်က ပေါ့လျော့မှု ခဏတာလေးပါကွာ.."

ရှဟဲ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး သူ့ဖုန်းကို ပွတ်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ကယ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး"

သူက စကားပြောနေစဉ်တွင် ခေတ်စားနေသော ရှာဖွေမှု စာမျက်နှာသို့ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"အဲဒီသွေးဆာနေတဲ့ နတ်ဆိုးကို မနေ့ညက ဖမ်းလိုက်ပြီတဲ့!"