၁၆နှစ် မိန်းကလေးဆီမှာ တပည့်လုပ်ရမယ်— မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား။

စနစ်က နှစ်ငါးရာကို ကြိုရောက်နေတာများလား?

ရူးသွပ်သော ဤခွေးစနစ်သည် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်ပုံကို တွေးတောရင်း ချင်းယန် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။

မသေသေးတဲ့ ပိုးဟပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်ပင့်ကူပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုသတ္တဝါများသည် ယနေ့ခေတ်တွင် အားနည်း၍ ခြေတစ်ချက်နင်းရုံဖြင့် ဖုန်မှုန့်တွေလို အလွယ်တကူ ကြေမွသွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး နှစ်ငါးရာလောက် ရောက်သွားရင်တော့ ပြောဖို့ ခက်သွားပြီ။

နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဤကမ္ဘာက ကြယ်စွမ်းအင်ကို ထပ်လောင်း စုဆောင်းလိုက်လျှင် ဤသားရဲများသည် မည်မျှပင် အားနည်းနေပါစေ နှစ်ရာနှင့်ချီ၍ ရှင်သန်နိုင်သည်။

ဝက်တစ်ကောင်ပင်လျှင် အစွမ်းထက်သော သားရဲဘုရင် သို့မဟုတ် ဧကရာဇ်သားရဲတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားဖွယ် ရှိသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... ဒါဆို အရမ်းမိုက်တာပဲ!"

ချင်းယန် ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ သူပို၍ ထိတ်လန့်သွားလေပင်။ ဒီခွေးစနစ်က စည်းကမ်းနဲ့ လုံးဝ မကစားချေ။

"အရင်က ငါ ဒီခွေးစနစ်ကို အထင်လွဲခဲ့တာပဲ..."

ချင်းယန် ဒေါသတကြီး ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းရင်း ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားသည်။

ခွေးစနစ်က လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင် သူသတ်ပစ်ခဲ့တဲ့ ပိုးဟပ်နဲ့ ပင့်ကူတွေဟာ တကယ်တော့ သားရဲဘုရင်နဲ့ သားရဲဧကရာဇ်တွေလား။ အခုတော့ နောက်နှစ်ငါးရာတိုင်တိုင် တောင်းဆိုထားတဲ့ပုံစံကို မရောက်နိုင်တော့တာပဲ ရှိသည်။

သို့မဟုတ် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းငါးရာက ယနေ့ခေတ်တွင် အနာဂတ် ခေါင်းဆောင်များသည် ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်နေ၏။

အရှေ့ အနှစ်ငါးရာ၊ နောက်ပိုင်း အနှစ်ငါးရာ။

အခု သူက အနှစ်ငါးရာလောက် စောပြီး နှိပ်စက်လိုက်တာလား။

"ငါက လူသားတွေကို အကျိုးပြုနေတာလား"

သားရဲဘုရင်နှင့် သားရဲဧကရာဇ်များသည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် လုံးဝ ခြိမ်းခြောက်မှုကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ သူက ဦးစွာ အန္တရာယ်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။

ခုနက ကောင်မလေးက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ ဧကရီအလောင်းအလျာ ဖြစ်မည်။ ထိုအနာဂတ် သားရဲဧကရာဇ်များကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း နှစ်ပေါင်းငါးရာအတွင်း စနစ်က ညွှန်ပြသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

"ငါက အနာဂတ်ကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ ချောင်းကြည့်နေတာလား"

ချင်းယန် ခဏ ငြိမ်ပြီး ကောင်မလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် တိုက်တွန်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"တင်း! hostက ဧကရီနဲ့ ဝေးရာကို ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စနစ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ပြီး ဧကရီကို ဆရာတင်ဖို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး သူ့တပည့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ!"

"ဒီရွှေအခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲ လာတာပါ... လက်လွတ်မခံပါနဲ့!"

"မဟုတ်ရင် host တစ်သက်လုံး နောင်တရနေလိမ့်မယ်!"

စနစ်၏လေသံမှာ သူတကယ် ကြီးကျယ်သော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးတော့မည်ကဲ့သို့ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပုံရသည်။ စနစ်၏ တိုက်တွန်းချက်ကို ကြားပြီးနောက် ချင်းယန် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

စနစ်၏ ညွှန်ကြားချက်အရ သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးသည် ကြီးမားသော ပါဝါကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အနှစ်ငါးရာအတွင်း ဧကရီ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်ကြီးမှာ သူ့ကို တပည့်ဖြစ်ခိုင်းနေတာလား။

ကျေးဇူးပြု...

သူသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးဆီမှာ တပည့်ခံခိုင်းနေတာက သူ့ကို လာနောက်နေတာလား?

"မရဘူး"

ချင်းယန် သူ့လက်ကို ဒေါသတကြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းထဲက အသံကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူနဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းတို့ရဲ့ အသက်ကွာခြားမှုကိုတောင် ထည့်မပြောချင်သေး။

သူနှင့် ဆက်ဆံရေး တစ်ခုမှမရှိသဖြင့် ရုတ်တရက် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးကို သူ့တပည့်ဖြစ်စေရန် တောင်းဆိုလိုက်ပါက ဘယ်သူက ဘယ်လို သဘောတူနိုင်မလဲ။

သူ့ကို စိတ်ရောဂါသည် အဖြစ်သာ သဘောထားလိမ့်မည်။ သူ့ကိုယ်သူ အရူးလုပ်မိရင် သူများတွေအပေါ် ဆိုးရွားတဲ့ အထင်ကြီးစရာတွေ ချန်ထားခဲ့နိုင်ပြီး သူ့အလုပ်သင်ဘဝကို ပြီးမြောက်ဖို့တောင် မဖြစ်နိုင်လောက်တော့ချေ။

ပိုအရေးကြီးတာက လီကျစ်ရွှမ်း အနီးသို့ရောက်သောအခါတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် နောက်ဖွားနယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်တွင်သာ ရှိသေး၏။

"ကောင်းပြီ၊ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို နောက်ဖွားနယ်ပယ် အဆင့်၈ ရောက်နေပြီ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ဒေါသထွက်စရာပဲ... သူမက အနာဂတ်ဧကရီဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်..."

ချင်းယန် အံ့ဩသွားသော်လည်း သူမအရည်အချင်းကို အသိအမှတ် မပြုဘဲတော့ မနေနိုင်ပေ။

လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ့်ကို မှတ်သားစရာပါပဲ။ ထိုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် သူမသည် နောက်ဖွားအဆင့် အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မွေးရာပါနယ်ပယ် ဝင်ရောက်ရန်မှာ ထောင့်စွန်းလေးသာ ဝေးကွာတော့သည်။

ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးဖြင့် ကျန်းဟိုင်မြို့တွင် မည်သူမျှ သူမနှင့် မယှဉ်နိုင်လောက်ချေ။

ဒါပေမယ့် သူ့တပည့်ဖြစ်ဖို့ စိတ်ကူးကိုတော့ မေ့ထားလိုက်မည်။ သူမဆီကနေ ဘာမှ သင်ယူလို့ မရတာ အသိသာကြီး။

…

ချင်းယန် ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် ကြည့်ရှုနေသူများလည်း လူစုခွဲသွားခဲ့သည်။

လီကျစ်ရွှမ်း ပတ်၀န်းကျင်ရှိ ငြိမ်သက်မှုကလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သွားပြီ..."

သူမ ချင်းယန်ရဲ့ နောက်ကျောကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်ကို စိတ်ထဲမထားမိပေ။ တကယ်တော့ ဒီစာကြည့်တိုက် စီမံခန့်ခွဲသူတွေဟာ သာမန်လူတွေထဲက သာမာန်လူတွေပါပဲ။ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

သူမသည် ကျန်းဟိုင်းကိုယ်ခံပညာ အကယ်ဒမီတွင် အသိအမှတ်ပြု ခံထားရသော နံပါတ်တစ်ပါရမီရှင် ဖြစ်သည်။ ဒီလိုအသေးအဖွဲ့ ကိစ္စမျိုးအတွက် စာကြည့်တိုက် စီမံခန့်ခွဲသူကို ပြဿနာရှာဖို့ သူမ စိတ်မ၀င်စားပါ။

လီကျစ်ရွှမ်းသည့ သူမ၏ ဆံပင်များကို နားရွက်နောက်တွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နားကြပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ နားကြပ်တပ်ရင်း လက်ထဲရှိ ဓားလက်စွဲစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေလိုက်သည်။

သူမ၏ နားကြပ်ထဲတွင် နူးညံ့သော တာအို တေးဂီတကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် သီချင်းများ၊ တုနှိုင်းမဲ့ဓားသွား ကြွေးကြော်သံများနှင့်အတူ တီးခတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်ထဲရှိ ဓားလက်စွဲများ၏ စစ်မှန်သော ရှင်းလင်းချက်များအား ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက ဓားနှင့်ပတ်သက်သော နားလည်မှုကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်စေခဲ့သည်။ ဤထူးခြားသော တေးသွားအားလုံးကို စုဆောင်းပြီးနောက် သူမမိသားစုထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။

သူတို့စုဆောင်းထားတဲ့ တာအိုဓားတေးသွားတွေရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ပေါင်းစပ်ပြီး လီကျစ်ရွှမ်း ဓားပညာကို ပုံဖော်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားကြသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် အကောင်းဆုံး အရင်းအမြစ်များကိုသာ အမြဲထိတွေ့နေခဲ့ရသည်။

ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာ သင်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမသည် ဓားလမ်းစဥ်ကို အထူးပြုသော ကျောင်းအုပ်ကြီး လက်အောက်၌ လေ့လာခွင့်ရခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ လီကျစ်ရွှမ်းဟာ တာအိုဓားသိုင်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။

အမှန်တော့ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝမှ အရွယ်ရောက်ပြီးသည်အထိ မိသားစု၏ ပြင်းထန်သော ဖိအားကြောင့်သာ သူမ ဒီလမ်းကို လိုက်ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ကိုယ်ပိုင် သဘောကျတာတွေကို လုပ်ရဖို့ အချိန်အနည်းငယ်သာ ရခဲ့၏။

မိသားစုသည် ရာစုနှစ်များစွာ ကြာအောင် ဆုတ်ယုတ် ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လီကျစ်ရွှမ်းမျိုးဆက်၌ သူမကဲ့သို့ ဓားလမ်းစဥ်ပါရမီရှင် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။ ဆိုတော့ လူတိုင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကလည်း သူမအပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံလာသည်။

ပျော်ရွှင်စရာ မရှိ။ မရေမတွက်နိုင်သော မျှော်လင့်ချက် အကြည့်များနှင့်သာ ဓားလမ်းစဥ်ကို နေ့ရောညပါ မညှာမတာ လိုက်လျှောက်နေရသည်။

ဒီအတိုင်း ဆယ့်ခြောက်နှစ်တာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်းသည် မည်သူ့တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု မရှိဖူးတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်။

အဲဒီနေ့ မရောက်ခင် အထိ...

လီကျစ်ရွှမ်း သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏကြာလို့ အနီးနားတွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ကြောင့် မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းကို သတိကြီးကြီးဖွင့်ကာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးပျက်သွားခဲ့သည်။

ချွန်ထက်သော လက်နက်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသည့် သပ်ရပ်ချောမွေ့သော တောင်ထွတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိ ဓားသမားသည် တစ်ချက်တည်း ထိုးနှက်ပြီး တောင်ထိပ်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

ဤဓာတ်ပုံသည် ထိုအချိန်က လီကျစ်ရွှမ်း လျှို့ဝှက်ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံဖြစ်ပြီး အနီးကပ်ရိုက်ချက် ဖြစ်သည်။ အဆိုပါတောင်ကို ကြယ်ပွင့်ရဲဌာနမှ ပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများကိုတောင် မိုင်ပေါင်းများစွာအဝေးမှ ရိုက်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်က အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသေးသည်။

သူမလက်ထဲက ဓာတ်ပုံကို အနီးကပ်ရိုက်ကာ သိမ်းဆည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ စွက်ဖက်မှုကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။

"တောင်ထိပ်ကို ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ဖြတ်မယ်..."

သူမလက်ထဲက ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားက ရင်တထိတ်ထိတ် ခုန်နေပြီး အကြီးအကဲရဲ့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကို စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့၏။ ခဏလောက်ကြာတော့ ထိုဓားချက်ကို သူမ စွဲလန်းသွားသလိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနေ့တွင် ကျိုးပဲ့တောင်ထိပ်ကို သူမ မြင်ပြီးကတည်းက သရဲဝင်ပူးသွားသလို နောက်ဆုံးတွင် ဓားသွားလမ်းကို စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ ဓားသွားလမ်းကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါက ထိုစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လောက်သည်။

သူမသည် သူ့လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမဆို သဘာဝအတိုင်း ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

မသိစိတ်ထဲမှာတော့ ဓားသွားလမ်း၏ မျိုးစေ့တစ်ခုသည် သူမနှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်လာခဲ့သည်။ သူမ ဖုန်းကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်လိုက်ပြီး ဓားသွားလမ်းမှာ သူ့စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို စေ့စေ့ဖတ်နေလိုက်၏။

"တစ်နေ့ ငါလည်း မင်းလို ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ငါကိုယ်တိုင် လာရှာမယ်!"