လောင်ချင်း မင်းဒီလိုလူ ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး

"လီကျစ်ရွှမ်း... ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီရဲ့ ထိပ်တန်း အရည်အချင်းရှိသူ၊ အသိအမှတ်ပြုခံရတဲ့ ကျောင်းဝင်းအလှလေး၊ ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီက ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ လက်အောက်က ဓားလမ်းစဥ် ထူးချွန်သူ..."

စာကြည့်တိုက်ထဲ၌ ရှဟဲသည် သူ့ဖုန်းကိုကိုင်ပြီး စုံစမ်းရေးမှတ်စုကို လှန်ကြည့်ရင်း စကားလုံးများကို တစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး ဖတ်ပြနေသည်။ ဖတ်နေရင်းလည်း ချင်းယန်ကို ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်သေး၏။

သူသည် ချင်းယန် အမူအရာကို ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားမည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုသည်။ သို့သော် ချင်းယန်သည် ရှဟဲ၏ အချက်အလက်ကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန်သာ အာရုံစိုက်ကာ ပိုမိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရံဖန်ရံခါ တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။

ဤအနာဂတ် ဧကရီအကြောင်းကို သူ ပိုသိလေလေ၊ ပိုကောင်းလေဟု မှတ်ယူထား၏။ စေ့စေ့စပ်စပ် နားလည်သဘောပေါက်မှသာ နောင်တွင် မခန့်မှန်းနိုင်သော အခြေအနေများ မပေါ်ပေါက်လာအောင် တားဆီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှဟဲ ရုတ်တရက် စကားရပ်ပစ်ကာ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး ချင်းယန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် အပေါ်အောက် အကဲခတ်ချလိုက်သည်။

"မင်းဘာလို့ မဖတ်တာလဲ.. ငါ့ကို ဘာကြည့်နေတာလဲ"

ရှဟဲ ရုတ်တရက် ခေတ္တရပ်သွားတာကို မြင်တော့ ချင်းယန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဆက်ဖတ်ပါ" လို့ ကမန်းကတန်း တိုက်တွန်းလိုက်ပါ၏။

"မဟုတ်သေးဘူး သူငယ်ချင်း... မင်းတကယ် လီကျစ်ရွှမ်းဆီ စိတ်ရောက်နေတာလား"

ရှဟဲ မျက်နှာပျက်သွားကာ မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။

"မင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုရှင်းအောင် ပြောပြနိုင်မလား မင်း အချက်အလက်တွေ အများကြီး သိနေပြီလေ.. မင်း လက်မလျှော့သင့်ဘူးလား.. အဲဒါ အသုံးမဝင်ဘူးကွ! လောင်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ရအောင်..."

သူက စကားပြောနေစဉ်တွင် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ အတွေ့အကြုံရှိသူ၏ လေကို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရှင်းပါ၏။ ရှဟဲမျက်လုံးများတွင် ငန်း၏အသားကို လက်ဖြင့် အုပ်ဖမ်းဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေသော ချင်းယန် ကဲ့သို့သော လူမရေမတွက်နိုင်သော ဥပမာများရှိသည်။

သူတို့ဟာ ဘယ်တော့မှ ကောင်းကောင်း အဆုံးမသတ်ကြချေ။ ချင်းယန် မည်မျှပင် ချောမောသည်ဖြစ်စေ သူသည် အသုံးမကျသော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

"လောင်ချင်း ငါ့စကားတွေက ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ဒီရိုးသားတဲ့ အကြံဉာဏ်က မင်းအတွက်ပါကွာ.."

သူ့လက်ကို ချင်းယန်ရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ တင်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ အကြံပေးလေသည်။

"ကံကြမ္မာရဲ့ ပါရမီရှင်က မင်းလို သာမန်လူကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ?"

"ငါ့ကို ချောတယ်လို့ ထင်လို့ ဖြစ်နိုင်တယ်" ချင်းယန် ရယ်ပြီး အတွေးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် လောင်ချင်း မင်းက ရုပ်ချောတာ ငါဝန်ခံပါတယ်... ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အစွမ်းထက်ပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့လိုချင်တဲ့ ချောမောတဲ့လူကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်း စဉ်းစားဖူးလား.. မင်းလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဝင်စားလာမှာလဲ!"

ရှဟဲ စိတ်ပျက်အားငယ်သော အကြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ညီအစ်ကို... ငါမင်းအနားမှာ အမြဲရှိနေမယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အရည်အချင်းတွေက စင်ပေါ်မှာ တကယ် မထိုက်တန်ဘူးကွ! ငါအကြံပေးတာကို လက်ခံလိုက်... ဒီအလှလေးကို မင်းတကယ် မထိန်းနိုင်လောက်ဘူး..."

"ကောင်းပြီ.. ယုတ်မာတဲ့စကားတွေ ရပ်လိုက်! လီကျစ်ရွှမ်း ဘယ်မှာ နေတယ်ဆိုတာ မပြောရသေးဘူး။"

သူပြောပြီးတာနဲ့ ရှဟဲ လန့်သွားသည်။ အစည်းအဝေး တစ်ကြိမ်ပြီးတာနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ လိပ်စာကိုတောင် လိုချင်နေပြီ။

နောက်တစ်ခါဆို သူဘာဖြစ်ချင်တော့မှာလဲ...

သူ အဲဒီအကြောင်း မတွေးဝံ့တော့ပေ။ ဒါကိုတွေးရင်း သူ ချင်းယန်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ လိပ်စာကို မင်းဘာလို့ တောင်းနေတာလဲ... မိုက်မဲတာတွေလုပ်ဖို့ မကြိုးစားစမ်းနဲ့!"

"ငါ့ကို ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ ငါက အရူးလား"

ချင်းယန် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြန်သည်။

"နောက်နေတာမဟုတ်ပါဘူး လောင်ချင်းရာ! မင်းတကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး! မင်း သူ့ကိုတွေ့ရင် ကြောက်စရာ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်! သူက ဓားရေးသမား မင်းရဲ့အဆင့်နဲ့သာ ငါ့ကို တိုက်ရိုက် ထိုးသတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါနေရာမှာတင် အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်...တစ်ခုခုမှားသွားရင် မင်း မင်္ဂလာဆောင်ကို အရင်မစခင် မင်္ဂလာပွဲပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်တောင် မရှိလိုက်ဘဲ နေမယ်!"

"..."

ချင်းယန် အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်။ ရှဟဲရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သူတကယ်ပဲ အဲ့လိုဖြစ်နေတာလား?

ဒါကိုတွေးပြီးနောက် ချင်းယန် ရှဟဲကို လှမ်းရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"အိုး..ငါ့ကို ဘာလို့ရိုက်တာလဲ"

ရှဟဲ ဒေါသတကြီး အော်ပြောကာ ခေါင်းကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားသည်။

"ငါ့ရှေ့မှာ မိုက်မဲတဲ့စကားတွေ ရပ်ပြီး မင်းအဖေအတွက် စာဆက်ဖတ်စမ်းပါ...မဟုတ်ရင် ရဲတွေ ထပ်လာဖမ်းရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ရွေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အိုး! ဟုတ်ပါပြီ.. ငါမှားသွားပါတယ် ဆရာကြီး ချင်း!" ရှဟဲ သူ့ကိုယ်သူ အမြန်ပြင်လိုက်ပြီး။

"ငါသိတာအားလုံးကို အခုချက်ချင်း ပြောပြမယ်"

……………..

သုံးရက်အကြာ၊ ဖျင်ယန် ကိုယ်ခံပညာခန်းမ၌။

ခန်းမထဲသို့ လူများ အဆက်မပြတ် ဝင်လာသည်။ ထိုလူများနောက်၌ ၎င်းတို့၏ လေ့ကျင့်ရေး ယူနီဖောင်း ၀တ်ထားသော ကျောင်းသား များ လိုက်လာနေသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ပုခုံးပေါ်က အိတ်နှင့် သပ်ရပ်သော မြင်းမြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခန်းမထဲသို့ တဟုန်ထိုး တက်လာသော လူအုပ်နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အသွင်အပြင်သည် ကောင်းကင်မှ နတ်သမီးအလား လူအုပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ပေါ်လွင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မဝေးလှသော ထောင့်တစ်နေရာတွင်တော့ ချင်းယန်သည် ဓာတ်သတ္တုရေဘူးကို ကိုင်ကာ လီကျစ်ရွှမ်း ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သဘောကျမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီကောင်မလေးက တော်တော် စည်းကမ်းရှိသားပဲ..."

ရှဟဲအား လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ နေရာကို အတင်းအကြပ် ပြောခိုင်းပြီးကတည်းက ချင်းယန်ဟာ ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို အားလပ်ချိန်မှာ နေ့တိုင်း လာရောက် လည်ပတ်နေကာ လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမ၏နေရာတိုင်းသို့ လိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။

ချင်းယန် မထင်မှတ်ထားတဲ့ အရာက အတန်းပြီးရင် ဒီမိန်းကလေးဟာ ကိုယ်ခံပညာခန်းမမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ သွားနေတာပင်။ နေ့တိုင်း ဒီလိုပဲ လုပ်နေကည သူမသည် အလွန်ခက်ခဲသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ချင်းယန် ပိုစိုးရိမ်တာက တခြားမိသားစုတွေလိုပဲ သူမအတွက် ပေးအပ်ထားတဲ့ သက်တော်စောင့်တွေလို့ ထင်ရတဲ့သူက သူမကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ သူလျှိုတွေ ဖြစ်နေတာပင်။

ဤလျှို့ဝှက်ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံးသည် နောက်ဖွားနယ်ပယ် နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိနေကြသည်။ အဲဒါက မိသားစုက သူမကို ဘယ်လောက် တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသနေပါ၏။

"လမ်းထောင့်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီး၊ တတိယထပ်က ဦးလေးငါးယောက်၊ စက်ဘီးစီးတဲ့ကောင်လေး... အိုး... လူတွေ အများကြီးပဲ သူတို့က သူမကို စောင့်ကြည့်နေကြတာကိုး..."

ချင်းယန်သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ သက်တော်စောင့်အားလုံး၏ အနေအထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါ။

ဒီကိုယ်ရံတော်တွေက အားနည်းတဲ့အတွက် သူတို့ကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုပေ။ ၎င်းတို့ကလည်း သူမကို ၂၄နာရီ ၇ရက် စောင့်ကြည့်မနေနိုင်ပါ။ လီကျစ်ရွှမ်း တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရတဲ့အချိန်တွေ အမြဲရှိဦးမှာပင်။

"မင်း နေ့တိုင်း ဒီလိုလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါမယုံဘူး... မင်းတစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်တဲ့အချိန်တွေ ရှိရမယ်။"

ချင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးဖြင့် တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်ခြေလှမ်း သုံးကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

……………

ထိုနေ့၌ ချင်းယန် ထုံးစံအတိုင်း ထွက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ ယခင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ပြီး ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းပြီးနောက်တွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသော ရင်းနှီးသော တည်ရှိနေမှုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟမ်? ဒါက..."

ချင်းယန် သေသေချာချာ သတိထားပြီး အာရုံခံလိုက်မှ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ထိုလူက ရှဟဲပင်။

ဒီကောင် ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလဲ။

ချင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းသည် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အမြွက်ဖြင့် ကွေးညွတ်သွား၏။ သူသည် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်နဂါးအဆင့်ကို အသက်သွင်းကာ ဖျတ်ကနဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

….

"ဟင်? ထူးဆန်းလိုက်တာ လောင်ချင်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?"

ထောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နောက်လိုက်နေတဲ့ ရှဟဲဟာ သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ထောင့်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စကင်န်ဖတ်ခဲ့သော်လည်း ချင်းယန်၏ ခြေရာကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အစောကတင် သူ့ကို တွေ့နေခဲ့ပေမယ့် ထောင့်ကို လှည့်လိုက်သည့်အခိုက် တစ်ဖက်လူက ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

"တကယ် ထူးဆန်းနေပြီ"

ရှဟဲ အံ့သြသွားသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချင်းယန်၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် လှုပ်ရှားမှုများကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ဒီနေ့မှာတော့ သူသွားနေတဲ့နေရာကို လာကြည့်ဖို့ အားလပ်ချိန်နည်းနည်းရှိပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ပထမဆုံး ကြိုးစားမှုမှာတင် မျက်ခြေပြတ်သွားသည်။

ရှဟဲ အံ့သြနေတုန်း ရုတ်တရက် ချင်းယန်ရဲ့ အသံက သူ့နောက်ကနေ ထွက်လာ၏။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ?!"

"သောက်ကျိုးနည်း!"

ရှဟဲ လန့်ဖြတ်သွားကာ နှလုံးတောင် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချင်းယန်က သူ့အနောက်မှာ ရပ်နေ၏။

"ငလူး! လောင်ချင်း မင်းကြောင်နှစ်မှာမွေးတာလား၊ မင်းက ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် မြန်သွားတာလဲ?"

ရှဟဲ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မူမမှန်တော့ပေ။

ချင်းယန်: "အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်မယ့်အစား မင်းငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ"

"မင်းငါ့ကို မေးနေတာလား? ငါမင်းကို မေးဦးမယ်... မင်းကရော နေ့တိုင်းအလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်မပြန်ဘူးလား.. ဘယ်သွားမလို့လဲ"

သူက လမ်းဆိုင်းဘုတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး။

"ဒါက ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို သွားတဲ့လမ်းနဲ့တူတယ်နော်.... လီကျစ်ရွှမ်း နောက်လိုက်နေတာလား?"

"လောင်ချင်း... မင်းဒီလိုလူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"