ဒီကလေးမက တကယ်ပဲ ငါ့ဖန်လား

လမ်းထောင့်၌။

နေဝင်နေပြီဖြစ်၍ အလုပ်မှထွက်သည့် လူစီးရေက မဆုံးနိုင်ပေ။

ရှဟဲသည် ချင်းယန်လက်ကိုဆွဲကာ ခေါင်းယမ်းရင်း သက်ပြင်းချနေသည်။ ချင်းယန်ကို ဖမ်းမိပြီးနောက် သူ၏အစောပိုင်း သံသယများကို သေချာစွာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ လီကျစ်ရွှမ်း၏ အသွင်အပြင်ကြောင့် ချင်းယန် ယနေ့တွင် ယခုလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"လောင်ချင်း မင်း နောက်ထပ် ဘာထပ်ပြောစရာရှိလို့လဲ... လီကျစ်ရွှမ်းကို စွဲလမ်းနေပြီလား!"

ရှဟဲမှာ အသည်းကွဲနေပုံရပြီး လမ်းဆိုင်းဘုတ်ကို နောင်တရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"အဲဒီမိန်းကလေးကို အရမ်းစွဲလမ်း နေနိုင်တယ်ဆိုတာသာ ငါသိခဲ့ရင် မင်းကို ဘယ်တော့မှ သတင်းအချက်အလက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်တူပြီး ရုတ်တရက် သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ပြောလာသည်။

"လာ လောင်ချင်း တစ်နေရာရာ သွားရအောင်!"

"ဘာအတွက်လဲ?"

ချင်းယန်မှာ ဒီကောင်လေး ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် အသံပြောင်းသွားတာလဲလို့ တွေးရင်း အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကိုသွားရမှာလဲ... ပိုင်ကျင်းဟန့်ပေါ့ကွ!"

ရှဟဲ ဒေါသတကြီးပြောကာ သူ့ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး။

"ပင်လယ်ထဲမှာ ငါးတွေများနေပြီ ဒီနေ့တော့ မင်းအဲ့ကမ္ဘာကြီးကို သွားကြည့်ရမယ်!"

ချင်းယန်: "..."

"ဟေ့ ခေါင်းမာတာ ရပ်လိုက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ မင်းအတွက် အခုချက်ချင်း အခန်းကောင်းကောင်း ကြိုတင်မှာလိုက်မယ်"

ရှဟဲ သူ့ဖုန်းပေါ်ရှိ နံပါတ်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ချင်းယန် ချိန်းထားသည့်အလား စခရင်ကို အမှတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ချင်းယန်ကို သေချာပေါက် ပိုင်ကျင်းဟန့်ကို ခေါ်သွားရတော့မယ်။

မဟုတ်ရင် ချင်းယန် လီကျစ်ရွှမ်းကို ဆက်ပြီး စွဲလမ်းနေမယ်ဆိုရင် အကျိုးဆက်တွေက မှန်းဆလို့ မရတော့ပေ။

တကယ်တော့ ချင်းယန်ဟာ ပါရမီရှင်လို မိန်းကလေးအတွက် အာရုံစူးစိုက်မှု ဗဟိုချက် တစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်ပင်။ ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီမှာတောင် သူမမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ပိုးပန်းသူတွေ ရှိလေ၏။

ထို့အပြင် ချင်းယန် နှင့် လီကျစ်ရွှမ်း အကြား ကွာဟမှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ချောက်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည်။ ချင်းယန်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပိုးဖလံတစ်ကောင်လို မီးဖိုထဲ တိုးဝင်ချင်နေ၏။

လီကျစ်ရွှမ်း ဒေါသထွက်ရင် ဒါမှမဟုတ် သူ့ချစ်သူတွေ သိသွားရင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဒါကိုတွေးပြီး ရှဟဲသည် ပိုင်ကျင်းဟန့်ရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေကြားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့အနားရှိ ချင်းယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မကူညီနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချနေ၏။

"လူပျိုကြီးတော့ ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ မသိဘူး.... "

သူ့အတိတ် အမှတ်တရများတွင် ချင်းယန်သည် အမြဲတစေ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ လိမ္မာပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤအချစ်ရောဂါသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာစေပုံပါပဲ။

တစ်ချိန်က လိမ္မာပါးနပ်သော လူသည် ယခုအချိန်တွင် လီကျစ်ရွှမ်းကို စွဲလမ်းလာပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် အားလုံးကို စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။

သူ့ညီအစ်ကိုကောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး သူ့ကို စွန့်လွှတ်ခွင့် ပေးနိုင်မှာလဲ?

"လောင်ချင်း စိတ်မပူနဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို သေချာကယ်မယ်!"

ရှဟဲသည် ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသတရားနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ချင်းယန်၏ အန္တရာယ်ကင်းပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့စိတ်က ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ချင်းယန်ခမျာ သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှဟဲကို အံ့ဩသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ သူဘာဖြစ်နေသည်ကို သေချာမသိသေးပေ။

ဘာလို့ အဲ့လိုမျက်လုံးနဲ့ လာကြည့်နေတာလဲ...

ခဏကြာတော့ ရှဟဲဖုန်း ဖုန်းမြည်လာပြီး သီဆိုကခုန်နေသည့် တေးသွားကြားတွင် နူးညံ့သော အမျိုးသမီးအသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဟယ်လို? ရှောင်ဟုန်.... ရှောင်ရှပါ... ဟုတ်တယ်... အပျိုကြီး... မဟုတ်ဘူး ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းရှိတယ်... မဟုတ်ဘူး... အဲဒီသူငယ်ချင်းက ငါမဟုတ်ဘူး... ငါ့သူငယ်ချင်း ..."

သူက ပြောသည့်အတိုင်း ချင်းယန် နှစ်သက်နေသော လီကျစ်ရွှမ်း၏ အသွင်အပြင်ကို သတိရကာ လိုချင်သော မိန်းကလေး အမြန်ပုံဖော်ပြခဲ့သည်။ အားရပါးရ ပြောနေပြီးမှ ချင်းယန် ဘာမှ ဝင်မပြောတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လူက မရှိတော့ပေ။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဟေး လူရော!"

ထိုအချိန်တွင် သူ့အနားတွင် တစ်ယောက်မျှမရှိတော့ချေ။ ချင်းယန်သည် သူသတိမထားမိဘဲ ရှောင်ပြေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းနဲ့ ငြင်းခုံရင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်နေခဲ့တာလား။

"လောင်ချင်း ဘယ်မှာလဲ"

ရှဟဲ ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေသည်။ အသံမထွက်ဘဲ ထွက်သွားတာက သူကိုယ်တိုင် သရဲတစ္ဆေမြင်လိုက်ရသလို ခံစားရလေသည်။

"ဟေး ရှောင်ရှ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားဖို့ ကြိုမှာပြီးပြီလား... မင်း ဘယ်အချိန် လာမှာလဲ"

ဖုန်းဆက်လာပြန်သည်။ ရှဟဲ အနည်းငယ် စိတ်ပူသွားသည်။ ချင်းယန်အတွက် အခုလေးတင် ကြိုတင်မှာထားပေမယ့် သူက ထွက်သွားပြီ။ အကယ်၍ သူပယ်ဖျက်ပါက ၎င်း၏ VIP အမှတ်များကို နုတ်ယူသွားမှာပဲ ဖြစ်သည်။

မူလက သူသည် တည်းခိုခန်းတွင် တေးဂီတကို သီဆိုဖျော်ဖြေရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ပြီး ချင်းယန်နဲ့ ညီရင်းအစ်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ခံစားချင်နေခဲ့သည်။ နဂါးနှစ်ကောင်က ပုလဲတစ်လုံးနဲ့ တီးနေတာက အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ယခုတော့ သူသည် ပညာရှင်များနှင့် လက်တစ်ဖက်တည်း စကားစစ်ထိုးရန် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟူး... လောင်ချင်း မင်း လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားပြီ! မင်းအစ်ကိုရှ စကားကို နားမထောင်တော့ အခု မင်း ဒုက္ခရောက်ပြီ... မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်"

ရှဟဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ ဖုန်းပြန်ဖြေပေမယ့် ကျည်ဆံကို ကိုက်ထားရသည့် အသံကြီးဖြင့်။

"ခဏနေရင် လာခဲ့မယ် ခဏစောင့်!"

…………..

ရှဟဲဘေးမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်းယန်သည် ၎င်း၏ ယခင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ကာ ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီအနီးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းသားများသည် ကျောင်းအ၀င်အထွက်တွင် အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ချင်းယန်လည်း သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ဆက်လက်လေ့လာရန် ယခင်က ကင်းထောက်နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် လီကျစ်ရွှမ်း ကျောင်းတံခါးမှ ထွက်သွားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

"ဟမ် ဒါက ကိုယ်ခံပညာခန်းမ သွားတဲ့ လမ်းလို့ မထင်ဘူး"

လီကျစ်ရွှမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူမသည် ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်များသို့ တိုက်ရိုက် ကားမောင်းသွား၏။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ?"

ချင်းယန် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသော်လည်း တိုးတက်မှုကို မြင်တော့ သူမ နောက်လိုက်ရန် ကားတစ်စီးကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကားနှစ်စီးသည် ညနေခင်းလမ်းတစ်လျှောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ အလျင်စလို အသွားအလာ အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း ချင်းယန် စိတ်မငြိမ်မသက် မဖြစ်ဘဲ စိတ်ရှည်စွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ခဏကြာတော့ ဦးတည်ရာက ပိုနီးကပ်လာပြီး လူစုလူဝေး တိုးလာ၏။ ချင်းယန် အရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းတွေကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်တန်းများသည် လှိုင်းလုံးများသဖွယ် စိမ်းမြနေကာ ရွှေ့ပြောင်းငှက်များက ၎င်းတို့၏ အသိုက်ဆီသို့ ပြန်လာချိန်မို့ တောထဲတွင် တေးဆိုနေကြသည်။ မနီးမဝေးတွင် ထူးထူးခြားခြား ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော တောင်ထွတ်သည် ခံ့ညားထည်ဝါစွာ မြင့်တက်နေသော်လည်း တောင်ထိပ်က မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပါသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းက ဒါကိုလာကြည့်တဲ့ ခရီးသွားလား ဒါမှမဟုတ် အကယ်ဒမီ ကျောင်းသားလား"

ကားမောင်းသူက စတီယာရင်ကိုကိုင်ပြီး စိမ်းစိုနေတဲ့ တောင်တန်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းသာ ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ ကျောင်းသား မဟုတ်ရင် ဒီကျိုးနေတဲ့တောင်ထိပ်ကို ဝင်ရခက်တယ်"

"မဝင်ပါဘူး သွားစရာရှိသေးလို့ပါ..." ချင်းယန် တိုက်ရိုက်မတုံ့ပြန်ဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြန်ပြောနေသည်။

"ဒီတောင်မှာ ဘယ်လို အခြေအနေရှိလို့လဲ"

"မသိဘူးလား... ဒီတောင်ကြီးကို ဘယ်က အမတတစ်ပါး ခွဲခြမ်းသွားလဲ မသိဘူး... အံ့သြစရာကြီး!"

ဒရိုင်ဘာက သက်ပြင်းကို မချဘဲ အနေနိုင် :"အခု တောင်ကြီးက ပိတ်သွားပြီလေ... ဒီကျောင်းသားတွေကိုတော့ ဓားသွားလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုးနဲ့ နားလည်အောင် ဖွင့်ပေးထားတယ်လို့တော့ ငါကြားတယ် ငါတို့လို သာမန်လူတွေက အနားတောင် မကပ်နိုင်ဘူး"

"..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

'အိုး ငါ အဲဒါကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခွဲလိုက်တာပါ အကယ်ဒမီက အဲဒါကို တန်ဖိုးထားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး.. နေဦး!'

ယခု လီကျစ်ရွှမ်းက ဤတောင်ဆီသို့ ဦးတည်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဓားသွား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုစဥ် လီကျစ်ရွှမ်းက ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တည့်တည့် တက်သွားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မွေးရာပါနယ်ပယ်များ၏ ရောင်ဝါများသည် တောင်ပြင်တွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေကာ ဆက်မလိုက်နိုင်တော့ပေ။

အမှန်တော့ ဓား၏အနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းသည် ကြီးလေးသော ကိစ္စဖြစ်ပြီး ပြင်ပလူများ သတိမထားမိဘဲ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။

"ကောင်းတယ်... နောက်ဆုံးတော့ မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ!"

ယခုတော့ မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်များအားလုံး တောင်ပြင်မှာ ရှိနေသောကြောင့် လီကျစ်ရွှမ်း တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရာ အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်။

ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး!

ချင်းယန်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့် လှည့်ပတ်နေသော နဂါးခြေလှမ်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ တောင်အပြင်ဘက်ရှိ လူများ၏ မျက်လုံးများကို အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားကာ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့စိတ်ထဲ ပဟေဠိဖြစ်လာ၏။ လီကျစ်ရွှမ်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အမြွက်ကို သူ ယောင်ဝါးဝါး သတိထားမိသည်။

လီကျစ်ရွှမ်း တောင်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေမှုက သူမကို ကိုယ်ခံပညာ အားကစားခန်းမကိုပင် လက်လွှတ်စေခဲ့သည်။

ဒီကလေးမလေးက ငါ့ဖန်လား?