ကလေးမ မင်းငါ့ကို ဆရာတင်ချင်လား

မြင့်မားသော တောင်တန်းများကြားတွင် လီကျစ်ရွှမ်းဟာ သစ်ပင်များ၏ အကိုင်းအခက်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ နင်းဖြတ်နေခဲ့သည်။

လေပြည်သည် သူမ၏ နားရွက်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာကာ ဆံနွယ်များကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသော်လည်း သူမ၏အတွင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

"နောက်ဆုံးတော့!"

လီကျစ်ရွှမ်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို ခဏမှိတ်ထားပြီး လေထဲက ဓားစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တောင်ကို အက်ကွဲတဲ့နေ့ကစပြီး ချိုင့်ဝှမ်းဟာ တာအိုစွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယင်းက ဓားသမား၏ နက်နဲသော စွမ်းအားကို ထင်ရှားစွာ သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ပို၍အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ရှည်လျားသော နေ့တစ်လျှောက်လုံး ဓားစွမ်းအင်ကို လေ့လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်သာ သူမသည် မိသားစုမှပေးပို့သော သက်တော်စောင့်များလက်မှ လွတ်လပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အသိုက်ကို ချန်ထားခဲ့သော ရွှေ့ပြောင်းငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဓားစွမ်းအင် အလင်းရောင်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူမပုခုံးပေါ်က လေးလံနေသည့် ဝန်ကိုပင် ပေါ့ပါးသွားစေပုံရသည်။

ခဏအကြာတွင် လီကျစ်ရွှမ်း ကျိုးပဲ့တောင်ထိပ်နှင့် အနီးဆုံးဌာနခွဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ၀တ်ထားပြီး အထီးကျန်နေသော သစ်ပင်ပေါ်၌ ရပ်ကာ အပေါ်က ဓားခုတ်ထစ်ခဲ့သော အစွမ်းအစကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသည်။ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ထင်းရှူးပင်၏ တောင်ထိပ်သည် ဓားသွားနှင့် အနီးကပ်ဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး ဓားအနှစ်သာရကို နားလည်ရန် အလုံခြုံဆုံး နေရာလည်းဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ် ထပ်တက်ရင် သူမအသက်ကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

တဟုန်းဟုန်း တောက်နေသော ဓားစွမ်းအင်သည် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ထဲက လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်။ ရက်ကြာလာသည့်တိုင် လျော့ပါးသွားမည့် အရိပ်အယောင် မပြသေးချေ။ ကျန်းဟိုင်း ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီက ကျောင်းအုပ်ကြီးပင်လျှင် နက်နဲစွာ စွန့်စားရဲခြင်း မရှိသေးပေ။

"ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အား! အကြီးအကဲကတော့ မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ... ငါ့ဆရာတောင် အနားမကပ်နိုင်ဘူး"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဤအားကောင်းလှသော ဓားရောင်ဝါကို အာရုံခံရင်း ထိုအကြီးအကဲအပေါ် သူမရဲ့ လေးစားမှုကလည်း နက်ရှိုင်းလာစေသည်။ ဖြတ်ထားသော တောင်ထွတ်သည် ချောမွေ့ပြီး ပြန့်ကားပြီး လေပြည်တွေက ထိုအပေါ်မှ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

မူလက စွမ်းအားမရှိသော လေဖိအားသည် ရုတ်တရတ် ဓားတစ်လက်ဖြစ်လာကာ အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ရန်သူမှန်သမျှကို ချေမှုန်းပစ်တော့မလိုပင်။ သူမ ဤလေပြည်ကို ဖျတ်ကနဲ ခံစားလိုက်ရ၏။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းသည် အခြေခံအကျဆုံး လေညှင်းဓားကျင့်စဥ်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

"ရိုးရှင်းတာက စတင်တယ်...ဒါက ဆရာခဏခဏ ပြောတဲ့ အဆုံးစွန်သော ဓားလမ်းစဥ် ဖြစ်နိုင်လား"

လီကျစ်ရွှမ်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသည်။ ဘယ်နှစ်ခါပဲမြင်တွေ့ရပါစေ သူမနှလုံးသားက လေးလေးနက်နက် တုန်လှုပ်နေဆဲ။

ဒီလိုဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားဖို့ဆို ဘယ်နယ်ပယ်မျိုးကို ရောက်ထားရမှာလဲ။

ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး သူမ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်ချကာ ဓား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် အာရုံခံရင်း ပိုမိုလေးနက်သော နားလည်မှုကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ ချင်းယန်သည် သူ့ရောက်ရှိနေမှုကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လီကျစ်ရွှမ်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပါဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟစ်... ဒီကောင်မလေးက ငါ့ရဲ့ မိန်းကလေးဖန် ဖြစ်နေတာလား?"

အခုလေးတင်ပဲ သူ့အမြင်ကို ချဲ့ထွင်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အကြည့်ကို ဖမ်းမိလိုက်တဲ့အခါ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ တစ်ဆက်တည်း သူ့အရင်က သံသယတွေ ပိုပိုပြီး သေချာလာ၏။

"ဒီကောင်မလေးရဲ့ အမူအရာနဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ရင်တော့ တော်တော် စွဲလန်းနေတာပဲ..."

ချင်ယန်သည် သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ရဲရင့်သော အကြံအစည်တစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဓားကျွမ်းကျင်သူ" ဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ့သာ လီကျစ်ရွှမ်းရှေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ကိုယ်တင်ပြခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက ရိုးရိုးလေးပဲ ဦးညွှတ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

အနာဂတ်ဧကရီက သူ့ဆရာအဖြစ် မွေးရာပါနယ်ပယ်က အမှိုက်ပုံးကို တကယ် ကိုးကွယ်ပါ့မလား။

ဤခွေးစနစ်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ပြီး ချက်ချင်း ပြိုကျသွားလောက်လား။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ် အဲဒါ အကြံကောင်းပဲ.. အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝတယ် ခွေးစနစ်ရဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရမယ်!"

ချင်းယန်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ တရားထိုင်ခြင်းပြီးဆုံးရန် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းကာ အံ့အားသင့်စရာကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

....

ခဏအကြာတွင်

နေဝင်သည်နှင့်အမျှ တောက်ပသောလက တိမ်များအထက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ကို အာရုံစိုက်ကာ ငြိမ်သက်စေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ တရားအားထုတ်မှုက ပြီးမြောက်ခဲ့ပါပြီ။

"ကောင်းပြီ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ..."

နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲက ဖုန်းကိုဆွဲထုတ်ကာ ဆယ်လ်ဖီဓာတ်ပုံတချို့ကို ဂရုတစိုက် ရိုက်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းစူပြီး ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ပြီးနောက် လီကျစ်ရွှမ်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကာ သူမသည် ဆိုးသွမ်းသော တစ်ခုခုကို လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့မည့်အခိုက် မထင်မှတ်ပဲ ရုတ်တရက် သူမနားထဲတွင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မဆိုးပါဘူး ကလေးမလေးက ဥာဏ်ကောင်းတာပဲ..."

မရင်းနှီးသော အသံသည် ၎င်းရဲ့တည်နေရာက ဘယ်ဘက်က ရောက်လာမှန်းမသိ နေရာအရပ်ရပ်က ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

ဒါကတော့ မွေးရာပါ နယ်ပယ်ရှိသူများသာ လုပ်နိုင်သော လျှို့ဝှက်အသံ ထုတ်လွှင့်ခြင်း ပညာဖြစ်ပြီး ချင်းယန် သူ ပျင်းနေစဥ်အချိန်ကပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အများကြီး အသုံးမဝင်ခဲ့ပါ။ လုံးဝ အသုံးမဝင်တဲ့ လှည့်ကွက်လေး တစ်ခုပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အသုံးဝင်လာပြီ။

ရုတ်တရတ်အသံက လီကျစ်ရွှမ်းကို ချက်ချင်း သတိပေးသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာကြီးက ဘယ်သူလဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်လာခဲ့ပါ!"

လီကျစ်ရွှမ်း ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်ကာ ဓားကို လက်ထဲတွင် အသင့်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ညနေခင်း လေနုအေးသည် ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ သစ်ပင်များကို ဖြတ်၍ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာစေသည်။ ထင်းရှူးပင်ရွက်များက အော်ဟစ်ငြီးတွားနေသော ပင်လယ်ပြင်ထဲ ရောက်နေသလို လွင့်စင်နေသည်။

တောင်ရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ထိပ်တန်းသခင်တွေ ရှိကြသည်။ တစ်ဖက်လူ တောင်ပေါ်ကို ရောက်လာတာတောင် သတိမပြုမိကြတဲ့ အချက်က သူ့ရဲ့ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းသတ္တိတွေကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သက်သေပြနေ၏။

"မထိတ်လန့်ပါနဲ့... ငါမင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်ဘူး"

ချင်းယန် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် နဂါးခြေလှမ်းဖြင့် လှမ်းလာရင်း လီကျစ်ရွှမ်းရှေ့၌ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာသည်။ ယခု သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝါးဦးထုပ်ကို ၀တ်ထားပြီး သူ၏အသွင်အပြင် များစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ ချမ်းအေးသော လရောင်ကို ဆန့်ကျင်လျက် သူ့အသွင်အပြင်ကို မမြင်နိုင်ပေ။

ဆည်းဆာနှစ်များအတွင်း အဘိုးအိုတစ်ယောက်၏ အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သီးခြားသစ်ပင် ထိပ်များပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေလေကြသည်။

လီကျစ်ရွှမ်းမှာ အနက်ရောင် ၀တ်စုံဖြင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လျှို့ဝှက်စကားများ ပေးနိုင်မှုကနေ တစ်ဖက်လူရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုသည် မွေးရာပါ နယ်ပယ်သို့ သို့မဟုတ် ထိုထက် ပိုမိုမြင့်မားလာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ဖွားနယ်ပယ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။

ကျန်းဟိုင်မှာ ဒီလိုလူမျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာခဲ့တာလဲ။

အတန်ကြာ ခေတ္တနားပြီးနောက် လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဦးညွှတ်ရင်း တုန်လှုပ်လာသည်။

"အကြီးအကဲ... ကျွန်မ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ"

"ငါ..."

ချင်းယန်သည် တပည့်တစ်ဦးကို လက်ခံဖို့ စိတ်ကူးကို ပြောဖို့ သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပေမယ့် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆူညံသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"တင်း! ဧကရီကို အနီးနားမှာ ရှာတွေ့ထားပါတယ်.. host ချက်ချင်းပဲ သူ့တပည့်ဖြစ်လိုက်ပါ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံပါနဲ့!"

ဆူညံသောစနစ်က ကျီးကန်းတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်ပြန်သည်။

ချင်းယန် : "..."

သူအခုမှ စဖွဲ့လိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေဟာ စနစ်ရဲ့ အနှောက်အယှက်ကြောင့် ပြတ်တောက်သွား၏။

ယုတ်မာတဲ့ စနစ်! မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီး မထားနိုင်ဘူးလား။

ဧကရီကို တပည့်ဖြစ်ခိုင်းချင်နေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား။

ချင်းယန် အတွင်းစိတ်တွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာကြောင့် ဒေါသရောင်ဝါတွေ ပေါ်လာသည်။

"အကြီးအကဲ... ဒီအငယ်တန်းက စော်ကားမိလို့လား"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ရပ်နေသော ချင်းယန်က စကားမပြောဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... လေက နည်းနည်းဆူနေလို့"

ချင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြိုကျနေသော တောင်ထွတ်ရှိ လေပြေကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူ ဒေါသမထွက်နိုင်တော့သလို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့ စနစ်ကို မဆဲနိုင်ရာ တောင်လေကိုသာ ညွှန်ပြလိုက်ရသည်။

ထိုစကားများကြောင့် လီကျစ်ရွှမ်းမှာ အနည်းငယ် မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤတောင်လေညင်းသည် ဓားစွမ်းအင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူမ၏ ဆရာကိုယ်တိုင်ပင် ရတနာဟု ယူဆသည့်အရာဖြစ်ပေမယ့် ဒီလူကြီးရဲ့ စကားတွေက အပြစ်တင်နေသလိုပင်။

သို့သော် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ချင်းယန်: "တိတ်တိတ်နေစမ်း!"

သူက ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ကျိုးသွားတဲ့ တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လေညင်းနှင့် ဓားစွမ်းအင်တို့သည် ရေထဲတွင် ပျော်ဝင်သလို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ချက်ချင်းပင် တောင်ကြီးကလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ပြင်းထန်တဲ့ လေတိုက်သံကို သဲသဲကွဲကွဲတောင် မကြားနိုင်တော့ပေ။ တောင်တန်းများက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!"

လီကျစ်ရွှမ်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမ၏ နားလည်မှု တစ်ခုလုံး မှောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဓားတစ်ချက်ထိုး၍ အထွတ်အထိပ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော သခင်မှလွဲ၍ ဤမျှထူးကဲသော စွမ်းရည်ကို ဘယ်သူက ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဦးမှာလဲ။

"အ... အကြီးအကဲက...."

လီကျစ်ရွှမ်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမ စကားက မဆုံးနိုင်ဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် ဆုံးရှုံးသွားသလိုပင် ယိုင်လာသည်။ ဒီည သူမအိုင်ဒေါနဲ့ တွေ့နေရပြီ ဖြစ်ရာ ဘယ်လိုမှ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ချေ။

"ဟုတ်တယ်... ဒီအဘိုးကြီးပဲ..."

ချင်းယန်သည် အခိုက်အတန့် ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ရာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကလေးမ.. မင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား အရည်အချင်း ရှိတာ ငါမြင်တယ်... မင်း...ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ကိုးကွယ်ချင်လား?"