မယုံနိုင်လောက်သော ဆုလာဘ်များ

"တင်း! ဧကရီကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တဲ့အတွက် ဆုလာဘ် အဆတစ်ရာတိုးလာပါပြီ..."

"ကျစ်ဝေးနတ်ဓားက်ု ရရှိတဲ့အတွက် hostကို ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် ဓားသိုင်းကို ရရှိတဲ့အတွက် hostကို ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာ- ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပညာကို ရရှိတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

"နှစ်ငါးဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံမှုကို အောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် hostကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ဆုပေးသံတွေ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ခွေးစနစ်က နောက်ဆုံးတော့ ဆုအကြီးကြီး ပေးလိုက်ပြီ..."

ချင်းယန်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ဆုလာဘ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်သက်သာသွားပြီး တစ်ဆက်တည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ လီကျစ်ရွှမ်း သူ့တပည့်ဖြစ်ရန် ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဆုလာဘ်တွေက ရောက်ရှိလာပြီ။

သူမနောက်ကို လိုက်ခဲ့သမျှ အချိန်တိုင်းက တန်ဖိုးရှိကာ အားစိုက်ထုတ်မှုတွေ အလဟဿမဖြစ်တော့ချေ။

"ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေးကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်!"

သူ လီကျစ်ရွှမ်းကို ကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ဓား၏ တာအိုလမ်းစဥ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပြီ။ ဆံပင်များကလည်း ချွေးများကြောင့် စိုရွှဲနေသည်။

သူ သူမကို ပိုကြည့်လေ ပိုသဘောကျလေပင်။

"မဆိုးပါဘူး... အနာဂတ်ဧကရီဖြစ်ဖို့ တကယ်ထိုက်တန်ပါတယ်။ သူမ ထုတ်နိုင်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေက တကယ်ကို ခမ်းနားပါ့!"

လီကျစ်ရွှမ်း တရားထိုင်တာကို မြင်တော့ ချင်းယန် သူမကို မနှောင့်ယှက်နိုင်တော့ဘဲ ဆုလာဘ်ကို ရရှိပြီးတာနဲ့ ကျိုးနေတဲ့ တောင်ထိပ်ကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာဖို့ သူ့ရဲ့ တက်ကြွမှုကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ်ဝေးသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာခဲ့၏။

ချောင်ကျသည်။ ဆုလာဘ်များကို ကြည့်ရှုရန် အကောင်းဆုံးနေရာပင်။

"ကောင်းပြီ... ဘာကောင်းကျိုးတွေ ရလိုက်လဲ ကြည့်ရအောင်"

ချင်းယန် သူ့အတွေးတွေကို စုစည်းပြီး သူ့စိတ်တွေ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှင်း!

ပြတ်သားသော ဓားတစ်လက် မြည်သံထွက်ပေါ်လာပြီး ခရမ်းရောင်ကြယ်အလင်းက ကောင်းကင်ပေါ်မှ ဖြာကျလာကာ သုံးပေခြောက်လက်မရှည်သော ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ဓားမျက်နှာပြင်သည် နဂါးများ၊ ဖီးနစ်များဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး နှင်းဆီရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ လရောင်ဖြင့် ရောင်ပြန်ဟပ်သွားတဲ့အခါ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် ဓားအလင်းသဖွယ် ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"ဘယ်လိုဓားလဲ!"

ချင်းယန်သည် ကျစ်ဝေးနတ်ဓားကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သူ့လက်ချောင်းများကို စုစည်းကာ ဓားသွားကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဓားက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ ရွှင်မြူးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

၎င်းတွင် နတ်ဝိညာဥ် ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်စရာ မလိုပေ။ ဒါ့အပြင် သာမန်သူတော်စင်အဆင့်သို့ ကျော်လွန်ကာ မြင့်မြတ်သော နတ်လက်နက် ဖြစ်သွားပြီ။ ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဓားသာ မွေးဖွားလာပါက အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက လိုက်ပါလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းယန် ညကောင်းကင်ကို မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ခရမ်းရောင်တောက်နေသည့် အလင်းရောင်သည် လေထဲ၌ ရုတ်တရက် ပြည့်လျှံသွားပြီး တောက်ပနေသော လနှင့် ကြယ်များအောက်၌ ခမ်းနားသော ကောင်းကင်ယံကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

....

မြို့လယ်ခေါင်တွင် နီယွန်မီးများ တဖျပ်ဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေပြီး ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့နေသည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာများသည် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်များဘက်ရှိ ညကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်သွားကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ဖုန်းများကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။

"အမိုက်စားပဲဟေ့! မိန်းမ ဟိုမှာကြည့်! တကယ့် အမတပဲ ဖြစ်မယ်!"

"အဲ့ဒီမွေးရာပါနယ်ပယ်က သခင် ဖြစ်နိုင်မလား မသိဘူး?!"

"ဟေး... ဒရိုင်ဘာ! ရှေ့ကိုမမောင်းတော့ဘဲ မြန်မြန်လေးသာ အဲဒီအလင်းဆီ ဦးတည်သွားလိုက်ပါဗျာ... အဲဒါက ရတနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ခဏလောက်တော့ တစ်မြို့လုံး တုန်လှုပ်သွားကာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲတွေ ဖြစ်ကုန်တော့သည်။ စကားအသံများ၊ ဟွန်းတီးသံများနှင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသော အော်သံများက တစ်မြို့လုံးကို ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။ အသွားအလာကလည်း ရုတ်တရက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်၏။

ယခင်က ဆင်ခြေဖုံးသို့သွားသော လမ်းလွတ်လမ်းသည် ယခုအခါ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အရိပ်တစ်ခုက ထိုအပေါ်မှာ ရွေ့လျားနေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

မျှော်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အစွမ်းထက်သော ကြယ်စစ်သည်များသည် လက်ရာမြောက်သော ကိုယ်ခံပညာ စွမ်းရည်များကို ပြသရင်း လျှပ်စီးလက်ခြင်းအရှိန်ဖြင့် လူစည်ကားသောလမ်းကို ရှောင်တိမ်းသွားကြသည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့တော်ရှိ တန်ခိုးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်အများအပြားသည်လည်း ဆူညံသံကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပြီး ဆိတ်ငြိမ်သော ချောက်ကြီးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"လောင်လီ... ခင်ဗျားက ပညာတတ်ပဲ... ဒီလို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို မြင်ဖူးလား"

စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင်သည် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော သွက်လက်ဖျတ်လတ်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး သူ့အနားရှိ ကျောင်းအုပ်လီနှင့် တပြိုင်နက် စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ မွေးရာပါနယ်ပယ်မှာ ရှိနေပြီဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုက တခြားသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါ၏။

"ဒီကောင်းကင်ဘုံက ရှားပါးရတနာတချို့ရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ပိုတူတယ်"

ကျောင်းအုပ်လီသည် စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင်နှင့် တွဲလျက် လေထဲတွင် လွင့်နေရင်း မုတ်ဆိတ်ဖြူများကို ပွတ်သပ်နေသည်။ စာကြည့်တိုက်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ်သဘောတူပြီး။

"ခင်ဗျားလည်း ကျုပ်လိုပဲ တွေးနေတာကိုး... ရှေးစာသားတစ်ခု ရှိတယ် 'သို့ နဲ့ နျို ကြယ်တွေကြားက ခရမ်းရောင်ရောင်စုံ ရှိနေရင် ဓားရဲ့အနှစ်သာရက နားထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လိမ့်မယ်' တဲ့"

"စာကြည့်တိုက်မှူး ပြောနေတာက နတ်ဓားတစ်လက် ပေါ်လာတာလား"

လောင်လီသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ခရမ်းရောင်လေထုရဲ့ ရူပါရုံက ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ပေါ်လာဖူးပြီးသားလေ... အဲဒီဖြစ်စဉ်တုန်းက မြေပြင်မှာ အဖိုးတန်ဓားနှစ်လက်ဖြစ်တဲ့ လုံချွမ်နဲ့ ထိုက်အာကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သေးတယ်!"

စာကြည့်တိုက်မှူးသည် မဝေးလှသော ကောင်းကင်တွင် နှင်းဆီရောင် တိမ်တိုက်များကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကြောင့် ကျုပ်တို့ အေးအေးဆေးဆေး မထိုင်နိုင်တော့မှာတော့ သေချာတယ်"

"ဒါပေါ့"

လောင်လီကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သူက ထိုချိုင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး။

"ရွှမ်းလေးက အနီးနားက ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို လေ့လာနေတာ... သူမ မထိခိုက်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်တယ်..."

…………….

ကျိုးပဲနေသောတောင်ထိပ်တွင် လီကျစ်ရွှမ်းသည် သူမမျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့..."

သူမနှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ 'ဓားတစ်ချောင်းက ကောင်းကင်တံခါးကို ဖွင့်မည်' ကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကြီးမားခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ချွေးများဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိုစွတ်နေလေသည်။

ပါးလွှာပြီး လိုက်ဖက်ညီသော အင်္ကျီသည် သူမ၏ အရေပြားတွင် တွယ်ကပ်နေပြီး သူမ၏ ကြီးထွားနေသော ခါး၏ အကွေးအကောက်များကို စုံလင်စွာ ဖော်ပြသည်။

"အာ... တစ်ကိုယ်လုံးစိုနေပြီ...."

လီကျစ်ရွှမ်းမှာ ဆရာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး လည်ပင်းကနေ မျက်နှာအထိ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ သို့သော် သူမပတ်ဝန်းကျင်က ငြိမ်သက်သော လေထုက သူမကို သတိဝင်စေခဲ့သည်။

"ဟေး... ငါ့ဆရာ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ထိုစဥ် အနီးနားရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ နှင်းဆီရောင်တောက်နေသည့် အလင်းရောင်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ ညကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော တောက်လောင်နေသည့် ထိုအလင်းရောင်သည် သူမကို အတွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

"အရမ်းလှတာပဲ... ဒါ ငါ့ဆရာရဲ့ ဖန်တီးမှုပဲလား?"

လီကျစ်ရွှမ်းသည် နှင်းဆီရောင် တောက်နေသော အလင်းရောင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အလျင်စလို ခုန်တက်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် ဆရာကို မတွေ့ခင် စိုနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို အရင်လဲရမည်။

တစ်မြို့လုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော တရားခံ ချင်းယန်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ရောင့်ရဲသော အကြည့်ဖြင့် ပန်းရောင်တောက်နေသော တောက်ပမှုကို သဘောကျစွာ ကြည့်နေသည်။

ခရမ်းရောင်ကြယ်နတ်ဘုရားဓားသည် ပေါင်းပင်များဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆမထားဘဲ သူ့ဘေးတွင် ကပ်ထားသည်။ ဤကဲ့သို့ နတ်ဓားကို ပစ်စလတ်ခတ် စိုက်ထားတာသာ ကျင့်ကြံသူများ သိပါက ဒေါသထွက်ရင်း သေဆုံးကုန်ကြပေမည်။

"မဆိုးပါဘူး... မဆိုးပါဘူး ဒီအလင်းရောင်က မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အလင်းတန်းနဲ့ ယှဉ်ရင် တော်တော်လှပါတယ်..."

ချင်းယန်သည် ကျစ်ဝေးနတ်ဓားကို ဖယ်လိုက်ပြီး ငြီးငွေ့စွာ ကြည့်နေသည်။

"နောက်ထပ် ဆုလက်ဆောင်တွေကို လက်ခံဖို့အချိန်ရောက်ပြီ"

သူက အတွင်းစိတ်လောကကို ဖွင့်ပြီး အချက်အလက်တွေကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်ဝေးနတ်ဓားပြီးနောက် ဒုတိယ ဆုလာဘ်မှာ ဂိုဏ်းဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ဓားရည်ရွယ်ချက်များ ဖြစ်သည်။

"အမ်.. ငါ့ကို ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်ပါ ပေးလိုက်တာလား?"

ချင်းယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဤဆုကျေးဇူးကြောင့် လုံးဝ အံ့သြသွားသည်။

သူသိသလောက်ဆို ဤကမ္ဘာတွင် ဓားရည်ရွယ်ချက်အဆင့်များကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တံခါးဖွင့်အဆင့်၊ အသေးစား အောင်မြင်မှု၊ အဓိကအောင်မြင်မှု၊ ပြီးပြည့်စုံမှုနှင့် ဂိုဏ်းဆရာ ဟူ၍ နယ်ပယ်ငါးခုဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ခွဲခြားထားသည်။

ယခု ဤအမျိုးသမီးဧကရီ လှိုင်းလုံးက သူ့တပည့် ဖြစ်လာသဖြင့် စနစ်က လုံးဝ အကောင်းစားအား ပေးအပ်လာတာ ဖြစ်မည်။

"ကောင်းလိုက်တာ! အဆတစ်ရာ ဆုလာဘ်က အရမ်းမိုက်တယ်!"

"သာမန်တပည့်လက်ခံတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို လိုက်နာတာတောင် ငတုံးတဲ့စနစ်က ငါ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်တက်ခွင့် ပေးနေတယ်"

ချင်းယန် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူသည် ဂိုဏ်းဆရာကြီး၏ ဓားရောင်ဝါဖြင့် ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ အားကြီးသော ဓားရောင်ဝါက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဗဟိုပြုကာ ပေါက်ကွဲသွားလေပြီး မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်များနှင့် မီတာများစွာအကွာမှ ကျောက်ဆောင်များကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ဗုန်း!

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသွား၏ ရည်ရွယ်ချက်က တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။ မကြာမီ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဖုံးလွှမ်း ကျော်ဖြတ်နိုင်သော ဖိအားလှောင်အိမ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာသည်။

ရွှင်း!

တောင်အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်တွေကလည်း ရောထွေးနေ၏။ ကျန်းဟိုင်မြို့မှ အားကောင်းမောင်းသန် များပြားလှသော ကိန်းဂဏန်းများ ရပ်တန့်သွားကာ ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့တော့ပေ။ အားလုံးမှာ ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ရပ်နေကြ၏။

"ထပ်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး.. ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဓားရဲ့ဖိအားက ချိုင့်ထဲမှာ ဂိုဏ်းဆရာတစ်ယောက် ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်!"

"ဆရာကြီးတစ်ပါး ကြယ်သားရဲကို တိုက်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား"

"ကြယ်သားရဲက ရတနာကို လုယူနေတာလား... အဲ့လူက သူ့ရဲ့ဓားနဲ့ တောင်ထိပ်ကို ဖြတ်ခဲ့တဲ့ သခင်များလား"

သူတို့၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များက များပြားလာခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့အနက်မှ ဘယ်သူကမှ အမှန်တရားနှင့် မနီးစပ်နိုင်ကြပေ။

ပြေးလွှားနေသော လီကျစ်ရွှမ်းသာလျှင် ဓားကို အာရုံခံပြီး အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တောက်ပနေသည်။

"ဆရာပဲ! အဲဒါ ဆရာ့ရဲ့ ဓားရည်ရွယ်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!"