မွေးရာပါ အထွတ်အထိပ်၊ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်

ချိုင့်အပြင်၌။

စွမ်းအားကြီးမားသော ရောင်ဝါများစွာ စီးဆင်းလာသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ သုံးဦးသည် မွေးရာပါနယ်ပယ်က ဖြစ်ပြီး ကျန်လူတွေကတော့ တစ်ရာကျော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းဟိုင်မြို့တော်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများ အားလုံးကို စုစည်းထားသလိုပင်။

ထုံးစံအတိုင်း ဤလှုပ်ရှားမှုများက ချင်းယန်အာရုံအောက်မှ မလွတ်ကင်းနိုင်ပေ။

"ကျစ် အကုန် ရောက်ချလာတာလား?"

ချင်းယန် မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းကို တစ်ချက်ခါလိုက်သည်။

"ဆုလာဘ်စားတာတောင် လူတွေကို ကြည့်ဖို့ တော်တော်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာပဲ... တကယ့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကြီး!"

ဤအခြေအနေကို သူအကြာကြီး မျှော်လင့်ထားသောကြောင့် ဖွင့်ပွဲအတွက် ဆိတ်ငြိမ်သော ချိုင့်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ရလဒ်ကတော့ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းက လူများစွာကို ဆွဲဆောင်ဆဲဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်... ကိစ္စကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ဘူး ဒီကောင်တွေ ဘယ်လိုမှ ဝင်လို့မရဘူး"

ချင်းယန် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်ဓားသွားကို ပေါင်းစပ်ရန်သာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ဤအဆင့်မြင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်၏ ကောင်းချီးများဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးသည် အေးစက်သော လူသတ်ရောင်ဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဝင်ရောက်လာသော မွေးရာပါနယ်ပယ်က သခင်အုပ်စုငယ်လေးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်သွားလိမ့်မည်။

ကျန်းဟိုင်မြို့မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ နဂါးဖြစ်ဖြစ် ကျားဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီချိုင့်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဓားရောင်ဝါက စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ဓားအသွင်အပြင် ဖြစ်သည်။ အဆင့်တိုင်းသည် တောင်များနှင့် ပင်လယ်များကို ဖြတ်ကူးနေရသလိုပင်။

"ဟုတ်ပြီ"

ချင်းယန် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှုလိုက်သည်။ ဂိုဏ်းဆရာအဆင့် ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဓားသွားလမ်းအပေါ် သူ့နားလည်မှုသည် အဆင့်အသစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် လေပြည်နဲ့အတူ သူ့ရှေ့သို့ လွင့်ပျံလာသည်။ ချင်းယန် သစ်ရွက်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်နံရံဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

ရွှတ်!

သစ်ရွက်တစ်ရွက်သည် ကျောက်နံရံထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားကာ ပြင်းထန်သော ဓားတစ်စင်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်လာသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအား ဖန်တီးပစ်ခဲ့သည်။ ဓား မသုံထားတာတောင် စကြဝဠာထဲက အရာအားလုံးဟာ ဓားသွားဖြစ်သွားနိုင်ပါ၏။

ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းဆရာ အဆင့်ဓားရည်ရွယ်ချက်၏ အနှစ်သာရ ဖြစ်သည်။

"မိုက်တယ်!"

ပိုအားကောင်းလာတဲ့ ခံစားချက်က ချင်းယန်ကို ခဏတာ သက်သာရာရစေပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ အရေးတကြီး ခံစားချက်က ပြန်ရောက်လာပါတော့သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ဆုတွေအကုန်လုံးကို မစုပ်ယူရသေးချေ။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာ၊ ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပညာပင်။ အဲဒါကမှ တကယ့်အကြီးကြီးပဲ။

"ဓားရည်ရွယ်ချက်ကို မကျွမ်းကျင်ရင်က ငါက လူပြိန်းပဲဖြစ်နေမှာ... ဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာရဲ့ သော့တစ်ချောင်းကိုတောင် ဘယ်တော့မှ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချင်းယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ့ဓားရောင်ဝါကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပညာကို စနားလည်လိုက်ရအောင်.."

ချင်းယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကျစ်ဝေးနတ်ဓားသည် တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားသိရှိပုံရပြီး ပြတ်သား ပဲ့တင်ထပ်သော အသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်း ကောင်းကင်ကြီး မှောင်သွားတော့သည်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အေးချမ်းသော ရှုခင်းဟာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ မြက်ပင်တွေ ညှိုးနွမ်း၊ မြေကြီး ဆွေးမြေ့ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ သွေးညှီနံ့တွေက လေထဲမှာ ပြည့်လျှံလာသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းကြည့်ရင်း ချင်းယန်ရဲ့ မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေ၏။

"ပုံရိပ်ယောင်? ဒါက ဉာဏ်အလင်းကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ လှည့်စားမှုတစ်ခုလား"

သူ့ခြေအောက်၌ သွေးအိုင်နှင့် လူသေအလောင်းများစွာ ရှိသည်။ စေးကပ်နေသော သွေးများသည် မြေဆီလွှာများ ရွှဲရွှဲစိုလျက်။ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရတ် ငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားသည့်အလား။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရှေ့မှာ အဖြူရောင် ၀တ်စုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာက တိမ်မြုပ်နေ၏။ သူ့ဘယ်ဘက်လက်က အခွံမပါသော ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ညာလက်က ဓားပေါ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လှုပ်ရှားရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။ မိုးကြိုးမပစ်ခင် ကောင်းကင်အရိပ်တစ်ခုလို သူ့အငွေ့အသက်တွေက ထိန်းထားရသည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားသော ရုပ်ပုံပတ်ပတ်လည်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများလည်း ရှိသည်။

နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ ဟောက်သံက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး အလယ်ဗဟိုမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ချင်နေသလိုပင်။ သူတို့သည် အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်ကြသော်လည်း ဖိအားကို မပြဝံ့ဘဲ မြေပြင်ကို ကုပ်ရင်းသာ ကြောက်ရွံ့နေရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းက ချင်းယန်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဝိုင်းထားတာလဲ။

နောက်အခိုက်အတန့်၌...

ဝူး!

နဂါးဟောက်သံကဲ့သို့ ပြတ်သားသော အသံက ဓားအိမ်မပါသော ဓားဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လာပြီ!"

ချင်းယန်သည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဖြင့် ထိုလူကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဓားအိမ်မပါတဲ့ ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို ကွဲအက်သွားစေသည်။

အသွေးအသား ကွဲအက်သံများသည် ဓားနှင့် တပြိုင်နက်တည်း ချိတ်ဆက်ထားသလို ထွက်ပေါ်လာစဥ် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများ၏ ဦးခေါင်းများလည်း ပျံတက်လာပြီး သွေးမိုးများ ရွာချပစ်ခဲ့သည်။

လူသတ်ရောင်ဝါတွေ!

လူသတ်ချင်နေသော ရည်ရွယ်ချက် ရောင်ဝါသည် တောင်များနှင့် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကြားကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်း တုန်လှုပ်ကုန်ပြီး အချို့က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ မထိန်းနိုင်သော အဝါရောင်အရည်များပင် စီးကျလာကြသည်။

"အဲဒီဆရာကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ!"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး! ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ်ပစ်ချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကြယ်သားရဲက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်နေလဲ!"

"ငါ... ငါ မယူနိုင်တော့ဘူး! ငါ ဒီက ထွက်သွားတော့မယ်... ဒီရတနာကို လိုချင်တဲ့သူတိုင်း သွားယူလိုက်ကြ... ငါတော့ သွားပြီ!"

ချက်ချင်းပဲ ရတနာလုမယ့် လူတွေမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချိုင့်ပြင်မှာ စုရုံးလာကြတော့သည်။

"လောင်လီ... ဒါ...ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

စာကြည့်တိုက်မှူးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို အံကြိတ် နှိမ့်ချပြီး တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားရင်း သူ့ဘေးနားက ကျောင်းအုပ်အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျောင်းအုပ်ရဲ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတာကို သတိထားမိလိုက်၏။

ကြောက်လို့ ငိုနေတာလား !

မဟုတ်ဘူး...

ထိုအခါ စာကြည့်တိုက်မှူးလည်း သူ့အပြုအမူသည် ဖြူစင်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ငါ ဓားသွားလမ်းကို တစ်သက်လုံး စွဲလမ်းနေခဲ့တာ... ဓားဆရာတွေ အများကြီးအောက်မှာ ပညာသင်ကြားပြီး ကမ္ဘာကို ခရီးထွက်ခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ သတိထားမိခဲ့ပြီ...."

လောင်လီက ချိုင့်ထဲသို့ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း "...ဧကရာဇ်အဆင့်ဓားသိုင်းပညာ" ဟု မြည်တမ်းရင်း မျက်ရည်များက မျက်လုံးထဲတွင် ဝဲလာပြန်သည်။ ဒါကိုကြားတော့ စာကြည့်တိုက်မှူးလည်း ရုတ်ချည်း သဘောပေါက်သွား၏။

လောင်လီ၏ ဓားလမ်းစဥ် အောင်မြင်မှုသည် မွေးရာပါနယ်ပယ် သခင်သုံးဦးထဲတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကာ သူ့အား ဓား၏ နက်နဲသော ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိနိုင်စေပါသည်။

အခုနတုန်းက ထိုလူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်အတွင်းမှ ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်မှု ရောင်ဝါသည် အမှန်တကယ်ပင် သိုင်းပညာကို စွဲစွဲလန်းလန်း စွဲလန်းနေသူ လောင်လီကို မျက်ရည်ကျလာစေခဲ့သည်။

စာကြည့်တိုက်မှူးလည်း အရမ်းတုန်လှုပ်သွားပြီး လောင်လီနဲ့အတူ ချိုင့်ထဲကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကြယ်သားရဲကောင်က အကြီးအကဲကိုတောင် ဒီလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတ်ပစ်ဖို့ တွန်းအားပေးနိုင်တာလဲ?"

………….

"ဟူး~"

ချိုင့်ထဲတွင်တော့ ချင်းယန်သည် နောက်ဆုံးအခိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ရှည်လျားသောလေကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ပြီးပြီ။"

အဖြူရောင် ဓားသမားက သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ခုတ်ထစ်လိုက်ချိန်မှာတော့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ အားလုံး ဒီရေလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဖြတ်ဓားပညာ၏ အဓိကသော့ချက် လှုပ်ရှားမှုများနှင့် လမ်းညွှန်ချက်များသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်ဖြင့် အသိစိတ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီဧကရာဇ်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ!"

ချင်းယန် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ချိုင့်ဝှမ်းသည် ပျက်စီးနေသော အမာရွတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကျောက်နံရံများသည် ရက်ရက်စက်စက် စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီ။

ဤသည်မှာ ဓား၏အလိုကို လိုက်၍ သူ့သဘောပေါက်စဉ်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ရွက်သေများကို သတိလစ်မေ့မြောစွာ ခြယ်လှယ်ရင်း ဖန်တီးထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ငါ အိပ်ချင်နေပြီ ထင်တယ်"

ချင်းယန် သမ်းလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်အဆင့်ကိုယ်ခံပညာကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းသည် ခွန်အားနှင့် တက်ကြွမှုတို့ကို များစွာသုံးစွဲခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံး နှစ်ငါးဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံမှုကလည်း စုပ်ယူရန် ကျန်နေသေး၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချင်းယန်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက မရှိတော့ပေ။ တကယ်တော့ ဓားသမားရဲ့ အရိပ်အာဝါသကို သက်သေပြပြီးနောက် မွေးရာပါနယ်ပယ်လို့ ခေါ်တဲ့ အဆင့်ဟာ ရေတွင်းထဲက ဖားကလို ဘာမှမဟုတ်တော့ချေ။

"လူယုတ်မာစနစ်... ကျင့်ကြံမှု အနှစ်ငါးဆယ်ကို မြန်မြန်စုပ်လိုက်တော့ မြန်မြန်လုပ်... မင်းအဖေ ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်!"

ချင်းယန် ခြေကို ဆန့်တန်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ မြေပြင်ပေါ်ကနေ တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ သူတွေးတောနေတုန်း နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကြာ ကျင့်ကြံမှုဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားလေ၏။

မွေးရာပါနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်၊ ခြေတစ်လှမ်း။

သူ့တာဝန်ပြီးမြောက်ပြီးနောက် ချင်းယန် သမ်းဝေသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

………….

နှစ်နာရီကြာသော်

ချင်းယန် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ သူထွက်ပေါ်ခဲ့သော ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော လူသတ်ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း လူအများစုအတွက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"လာပါ စာကြည့်တိုက်မှူး... ဒီအဘိုးကြီးနဲ့လိုက်ပြီး ကြည့်လှည့်..."

လောင်လီသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ချိုင့်အပြင်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ကျန်းဟိုင်မြို့က ကျွမ်းကျင်သူတွေဘက် လှည့်ပြောလိုက်၏။

"အဲဒီသခင်ရဲ့ အရိပ်အာဝါသတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ... သူတကယ်ထွက်သွားပြီလို့ ထင်ရပါတယ်... သတ္တိရှိတဲ့သူတွေကတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ...."

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လတ်သွားသလို အမြန်လမ်းလျှောက်ကာ ချိုင့်ထဲသို့ စိတ်မရှည်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အခြားသော မြို့မှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ့နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်လာကြတော့သည်။

သူတို့ ချိုင့်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရှေ့မှာ မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်း အံ့ဩ တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ ချိုင့်ဝှမ်း၏ ချောက်ကမ်းပါးများသည် မြင့်မားပြီး ဓားရောင်ဝါ ဖြတ်ကျော်ထားလို့ ကျန်ခဲ့သော ဒဏ်ရာများကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်သည်။ ဓားစွမ်းအင်သည် လေထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဒါ့အပြင် ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော ဓားစွမ်းအင်သည် တောင်လေကိုတောင် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြန်သည်။ ဒီနေရာကလည်း ဓားသွားအတွက် အဖိုးတန်နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာဦးမည်။