အမေက ရှင့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောမိသည်။ သူမသည် လီရှောင်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို စားပွဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"အမေက ကျွန်မတို့ကို စားခိုင်းနေတယ်လေ၊ မကြားဘူးလား။"

လီရှောင်သည် မဖြေကြားခဲ့ပေ။

သူတို့ စားပွဲသို့ရောက်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို သူမဘေးတွင် ထိုင်ခိုင်းခဲ့သည်။

လီရှောင်ရှိနေသောကြောင့်၊ စားပွဲသည် ချက်ချင်း အရွယ်အစားကျုံ့သွားသကဲ့သို့။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် လီရှောင်ကို တိတ်တဆိတ် အရွယ်အစားတိုင်းတာနေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ်ကြောက်ရွံ့သော်လည်း၊ ပိုမိုသိချင်စိတ်ပြင်းပြသည်။

သူသည် သူ၏မိခင်နှင့် အစ်မကြားရှိ စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို ကြားခဲ့သည်။ ဤလူသည် သူ၏အနာဂတ်ယောက်ဖဖြစ်သောကြောင့်၊ သူသည် သူ့ကို ဤမျှမကြောက်ပေ။

သို့သော် သူသည် အမှန်တကယ် ကြမ်းတမ်းပုံရသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဤမျှရှည်လျားသော အမာရွတ်တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းသည် ရန်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့တာလား၊ နာရောနာနေသေးလောက်လား။

လီရှောင်သည် ကောင်လေးက သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သိသော်လည်း၊ သူသည် သူ့ကို မကြည့်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခင်က ကလေးတစ်ဦးကို ငိုကြွေးစေခဲ့သောကြောင့်၊ သူသည် သူ့ကို ကြောက်လန့်စေချင်ခြင်းမရှိပေ။

"စားကြရအောင်။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို မြန်မြန်စစားရန်ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မလှုပ်ရှားဘဲ၊ ကုတင်၏ဦးတည်ရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အမေက ချင်အာအတွက် အစားအစာချန်ထားတယ်။ ရှင် စားပြီးရင် သူ့ကို ကျွေးနိုင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏ မျက်လုံးများသည် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး၊ သူ၏လက်သီးများကို ဆုပ်ပြီး လျိုရှီကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ။" သူသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

သူမ၏သမီးက သူ့ကို မျက်တောင်ခတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ပြောသည်၊ "ငါတို့... ငါတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ။ ကြိုဆိုပါတယ်။"

လီရှောင်သည် ကြောင်သွားသည်။

"ထိုင်ပြီး စားပါ။ ပြီးရင်၊ မင်းတူကို သွားဂရုစိုက်လိုက်။" လျိုရှီက ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့၊ အနာဂတ်မှာ... ငါ့ကို ဒေါ်လေးလို့ပဲခေါ်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒေါ်လေး။" လီရှောင်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် ထိုင်ပြီး စတင်စားသောက်လေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မစားခဲ့ရသောကြောင့်၊ သူသည် သူ၏အစားအစာကို အလျင်အမြန် စားသုံးမည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ဒီလောက် ယဉ်ကျေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စားပွဲပေါ်ရှိ ကြက်ဥမုန့်ကြော်အရေအတွက် လျော့နည်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့သည် သူတို့၏ပန်းကန်များကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ကြသည်။

တစ်ဦးသည် ပြင်ဆင်ထားသောအစားအစာသည် မလုံလောက်ပါက ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဦးသည် သူ၏အနာဂတ်ယောက်ဖသည် ဆာလောင်နေရမည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အတွက် ပိုမိုချန်ထားသင့်သည်။

"အဟမ်း... ငါ မုန့်ကြော်နည်းနည်း ထပ်လုပ်မယ်။" လျိုရှီသည် ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

စားသောက်နေသော လီရှောင်သည် သူ ရိုင်းစိုင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း လှည့်ပြီး သူမကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်၊ သူ့ကို လင်းရှောင်ယွဲ့က တားဆီးခြင်းခံခဲ့ရသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ရှင်ဗိုက်ဆာနေတာကို ကျွန်မတို့သိတယ်။ ရှင်စားချင်သလောက်စားပါ။ အမေက ရှင့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမ၏လမ်းကြောင်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လီရှောင်၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ ထို့နောက် နီရဲသွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး။" လီရှောင်သည် လျိုရှီထံ လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် ပြုံးခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မီးဖိုသို့ သွားခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ မထိန်းသိမ်းတော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ ဆက်လက်စားသောက်ခဲ့သည်။

သူ စားသောက်နေစဉ်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အတွက် အခါအားလျော်စွာ အစားအစာများ ယူထည့်ပေးနေသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီရှောင်သည် ရုတ်တရက် ဤအရာသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက် စားခဲ့ဖူးသမျှတွင် အအရသာဆုံးအစားအစာဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

အစားအစာစားပြီးနောက်၊ လျိုရှီသည် လီရှောင်၏ ပန်းကန်ဆေးရန်တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ပြီး သူ့ကို ရှောင်ချင်ကို ကျွေးမွေးခိုင်းခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည်လည်း အလွန်ဆာလောင်နေသည်။ သူသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်နှင့် မုန့်ကြော်ကြီးနှစ်ခုကို စားသုံးခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးနောက်၊ သူသည် များစွာပိုမိုလန်းဆန်းပုံရသည်။

ထို့နောက်၊ လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်၏ကိုယ်ကို ရေနွေးနွေးဖြင့် သုတ်ပြီးနောက် သူ့ကို ဆေးတိုက်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မ လုပ်မယ်။ အမေက ရှင်နဲ့ စကားပြောချင်နေတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် လီရှောင်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ကြောင်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။" သူက ပြန်ဖြေပြီး သူ၏နေရာကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော လျိုရှီထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ လျိုရှီ စကားမပြောမီ၊ သူသည် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူမသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။" သူမသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ကို ထူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

***

(ဒီအထိပဲနော် စာမကျန်ဘူး^-^)