တဲဆောက်ခြင်း

ယခုအချိန်မှာ ညနေ ၆ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဦးလေးဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျစ်တို့ ပြန်ရောက်နေလောက်ပေပြီ။

"သွားလေ။" လျိုရှီက အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သွေးခဲဟင်းတစ်ပန်းကန်နှင့် အသားရောသုပ်တစ်ပန်းကန်ကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် သက်ကယ်မိုးတဲငယ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ပြီးစီးနေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် လီရှောင်တစ်ယောက်တည်းသာမက ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမကို ကြည့်ရုံသာကြည့်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

ဝမ်ရွှမ်ကျစ်သည် ဒုတိယမြောက် မြင်တွေ့ခဲ့သူဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲတွင် ပန်းကန်နှစ်လုံးကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးကာ "ဘာအရသာရှိတာတွေ ချက်ထားလဲ။ ဝင်ပေါက်ကတည်းက အနံ့ရနေပြီ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း အနံ့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်။

ဦးလေးဝမ်သည်လည်း သူလုပ်နေသောအလုပ်ကို ရပ်တန့်ကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဦးလေး၊ ရွှမ်ကျစ်၊ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေကြတာလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူတို့ထံသို့ အံ့ဩစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဟားဟား၊ ဒီနေ့ အလုပ်စောစောဆင်းတာ။ ငါတို့ပြန်လာတော့ မင်းရဲ့... လီရှောင်က တဲဆောက်နေတယ်လို့ ကြားလို့ လာကူညီတာ။" ဦးလေးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပ်မကူညီလိုက်ရပါဘူး။ ကျွန်တော်လာတော့ သူက တော်တော်ပြီးနေပြီ။" ဝမ်ရွှမ်ကျစ်က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ။ ငါတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲဟာ။" ဦးလေးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့အာ၊ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။" ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲမှ အစားအစာပန်းကန်နှစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကြည့်ကို အမြန်လွှဲကာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူတို့အိမ်သို့ အစားအစာလာပို့မည်ကို ခန့်မှန်းမိသော်လည်း သူ ခန့်မှန်းချက်မှားသွားမည်စိုးသောကြောင့် တိုက်ရိုက်ပြောရန် ရှက်နေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ဟင်းတွေ အများကြီးချက်ထားလို့ ဦးလေးတို့ကို လာပို့တာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဦးလေးဝမ်၏ ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ရက်လောက်နေရင် ကျွန်မကို အိမ်ဆောက်ရာမှာ ကူညီပေးဖို့ အချိန်အားလားလို့လည်း မေးချင်လို့ပါ။"

"ရတာပေါ့။ ငါတို့ မကြာသေးခင်က အလုပ်သိပ်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ကြိုတင်ခွင့် ယူလိုက်ရုံပဲ။" ဦးလေးဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မ အဒေါ်ဝမ်ဆီကို အစားအစာအရင်သွားပို့လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ပြန်လာမှ ဦးလေးနဲ့ စကားပြောမယ်။"

"ကောင်းပြီ။" ဦးလေးဝမ်က အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ထံသို့ အစားအစာကို ပို့ပေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် မူလက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ညစာစားရန် နေခိုင်းချင်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဦးလေးဝမ်နှင့် ရွှမ်ကျစ်တို့နှင့် အိမ်ဆောက်ခြင်းကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန်ရှိကြောင်း ပြောသောကြောင့် အဒေါ်ဝမ်က အတင်းမခေါ်တော့ပေ။

သက်ကယ်မိုးတဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့သည် ဘေးသို့သွား၍ စကားစမြည်ပြောကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဦးလေးဝမ်သည် အတွေ့အကြုံရှိသူဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အစီအစဉ်နှင့် ကျန်းတာ့ဟယ်နှင့် သူမ၏ စကားပြောဆိုမှုအကြောင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် လျိုမိသားစုသည် အိမ်ဆောက်ရန် လူအင်အားများစွာ လိုအပ်မည်ကို သူ ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"အုတ်တွေကို ကြိုတင်မှာထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ မင်း မနက်ဖြန် လီရှောင်နဲ့အတူ မြို့ထဲသွားပြီး အုတ်တစ်သုတ်လောက် မှာထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ ငါ ချက်ချင်း နွားလှည်းတစ်စီး စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မလည်း အဲ့လိုပဲထင်တယ်။ ဦးလေးကျန်းက ကျွန်မကို အုတ်အချပ် ၄၀၀၀ အရင်မှာခိုင်းထားပြီး နောက်မှ ထပ်ထည့်မယ်လို့ ပြောတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"နွားလှည်းတစ်စီးတည်းနဲ့ မလောက်မှာစိုးတယ်။" ဦးလေးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်းက နွားလှည်းနှစ်စီး စီစဉ်ပေးထားတယ်။ ကျွန်မအိမ်မှာ တစ်စီးရှိပြီး ရှန်းယန်ရွာက အဘိုးရှီကလည်း လာဖို့ သဘောတူထားတယ်။"

ဦးလေးဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို အဆင်ပြေလောက်တယ်။ လူအင်အားကရော။ ကျန်းတာ့ဟယ်က အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့ ဘာပြောသေးလဲ။" သူက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ပြောပါတယ်။ ဦးလေးကျန်းရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ လူရှစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူက ကျွန်မကို ရွာထဲမှာ တောက်တိုမယ်ရကူညီဖို့ နောက်ထပ်လူရှစ်ယောက် ရှာခိုင်းထားတယ်။ ဒီလိုဆိုရင် အိမ်ဆောက်တဲ့လုပ်ငန်းက ပိုမြန်မှာပါ။"

***