ငရုတ်သီး

ထို့နောက် သူသည် သူမတို့၏ အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို သွားယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွာသူကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ယူဆောင်လာသော အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင်လက်မှတ်ကို ကိုင်ထားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ယနေ့မှစ၍ သူတို့သည် လင်းမိသားစုနှင့် ဘာမှမပတ်သက်တော့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေနှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လင်းရှောင်ကျစ်ကို တဲဆောက်နေသော လီရှောင်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ကြည့်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ပထမတဲမှာ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့သုံးဦးသည် ဒုတိယတစ်ခုကို ဆောက်လုပ်နေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မူလက သွား၍ကူညီချင်သော်လည်း ဦးလေးဝမ်က သူတို့သုံးဦး မမှောင်မီ ပြီးစီးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကာ တားဆီးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘေးမှသာ ပစ္စည်းများ ကမ်းပေးခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်များကို ကူညီနိုင်ခဲ့သည်။

လီရှောင်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း၏ လုပ်အားသည် ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်နှစ်ယောက်ပေါင်း၏ လုပ်အားနှင့် ညီမျှနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သူ့အပေါ် လေးစားအားကျစိတ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။

သူ့စွမ်းအင်မရှိဘဲနဲ့တောင် သူ့ဘော့စ်ရဲ့ ခွန်အားက သာမန်မဟုတ်သေးဘူး...

ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာပြီး သူတို့သုံးဦးသည် မမှောင်မီ ဒုတိယတဲကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဦးလေးဝမ်နှင့် ဝမ်ရွှမ်ကျစ်တို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းဆန်ပြီး အလုပ်ပြီးသည်နှင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် သက်ကယ်မိုးတဲကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လင်းရှောင်ကျစ်ကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

"ရှောင်ကျစ်၊ မြင်းကြီးစီးချင်လား။" စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

"ဟုတ်။"

ထို့နောက် သူ့အစ်မက သူ့ကို လီရှောင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ကလေးငယ်ကို ဖမ်းလိုက်သည်။ သူက သူ့ကို မကြောက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲမှ သူစိမ်းဆန်သော ခံစားချက်သည် နားမလည်နိုင်စွာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့ကို သူ့ပခုံးပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီးဟီး၊ စီးကြစို့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလီရှောင်။" ကလေးငယ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး ရယ်မောနေတော့သည်။ သူသည် လီရှောင်ကိုပင် ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

သူလည်း မြင်းကြီးစီးနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ရွာထဲက ကလေးတွေကို အားကျစရာ မလိုတော့ဘူး။

လီရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညဘက်၌ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

လျိုမိသားစု၏ အိမ်တွင်။

လျိုရှီသည် ဆီမီးခွက်တစ်လုံးကို ထွန်းညှိပြီး ရှောင်ချင်အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထားသော ဟင်းလျာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ယူလိုက်သည်။ ကျန်လူများကမူ စားပွဲခုံငယ်လေးပတ်လည်တွင် စုဝေးကာ စတင်စားသောက်ကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် သွေးခဲဟင်းအိုးကြီးတစ်အိုး၊ အာလူးနှင့် ကလီစာနှပ်ဟင်းတစ်အိုး၊ ဝက်သားအရောသုပ်ပန်းကန်ကြီးတစ်ချပ်နှင့် ထမင်းတစ်ပန်းကန်စီ ရှိနေသည်။

လီရှောင်သည် နေ့လည်ခင်းတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အစားအစာများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ အရသာရှိလှသည်။ သူသည် မတော်တဆ ထမင်းလေးပန်းကန်ပင် ကုန်သွားခဲ့သည်။

ကျန်လူများကလည်း များစွာစားသုံးကြသည်။ ထမင်းအိုးမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားခဲ့သည်။

"အသားနှပ်က ဒီလောက်အရသာရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှမထင်ခဲ့ဘူး။ ငရုတ်သီးစေ့မရှိတာပဲ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။" လျိုရှီက သူမ၏ပန်းကန်ကို ချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ချက်ပြုတ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ သမီးသည် ယနေ့ ငရုတ်သီးဖြင့် ချက်ပြုတ်ခဲ့ကြောင်း သိသည်။

အာလူးများသည် ဝက်သားနှင့် ချက်သောအခါ အလွန်အရသာရှိလှသည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သံသယများပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ငရုတ်သီး? သွေးခဲဟင်းထဲက အနီရောင်အရာလား။

ဤဟင်းများ၏ အရသာမှာ အလွန်ထူးခြားသည်။ ၎င်းတို့သည် အရသာရှိပြီး ထမင်းနှင့် လိုက်ဖက်လှသည်။ စားလေလေ၊ ပိုစားချင်လေလေဖြစ်သည်။

"ရှိပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးကာ လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငရုတ်သီးထဲက အဝါရောင်အစေ့လေးတွေက သူ့အစေ့တွေပဲ။ သမီးတို့ အစောက အိမ်ဆောက်ဖို့ကိစ္စနဲ့ အလုပ်များနေပြီး မြေမလောက်လို့ ငရုတ်သီးစိုက်ဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ အိမ်ဆောက်ပြီးရင် အနီးအနားက မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေကို ဝယ်ပြီး အဲ့ဒီမှာ ငရုတ်သီးစိုက်ကြမယ်။"

"နောက်နှစ်ကျရင် အာလူးနဲ့ ကန်စွန်းဥတွေလည်း စိုက်လို့ရတယ်။"

"ငရုတ်သီးက တစ်နှစ်ပတ်လုံး စိုက်လို့ရပြီး ကန်စွန်းဥကို ငရုတ်သီးနဲ့အတူ တွဲစိုက်လို့လည်းရတယ်။"

***