အဝတ်အစားများ ဝယ်ယူခြင်း

လီရှောင် အဝတ်အစားလဲပြီး ထွက်လာပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူသည် သူမ၏ဘော့စ်ဖြစ်နေတုန်းပင်။ ရိုးရှင်းသောအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ကြည့်ကောင်းလှသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည်လည်း ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး သူ့ကို ချီးကျူးခဲ့သည်၊ သူသည် ခွန်အားကြီးမားပုံရသည်။

လီရှောင်သည် သူဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အခြားအဝတ်အစားများကို စမ်းဝတ်ရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။

ဆိုင်တွင် သူ၏အရွယ်အစားနှင့် သင့်တော်သော အဝတ်အစားများစွာ မရှိပေ။ ၎င်းသည် ကြမ်းတမ်းသောအထည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တစ်ခုတည်းသောတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်၊ အခြားအဝတ်များကို စမ်းဝတ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

သူသည် သူ၏အဝတ်အစားများကို ပြောင်းလဲရန် အဝတ်လဲခန်းသို့ သွားရန် အပြု၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပြန်ဆွဲခြင်းခံခဲ့ရသည်။

"ဒါကိုပဲ ဝတ်ထားပြီးသွာရအောင်။"

သူမသည် ထို့နောက် စင်ပေါ်ရှိအဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "ချင်အာအတွက် သင့်တော်တဲ့တစ်စုံလည်း ရွေးလိုက်ဦး။"

လီရှောင် ခဏရပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် ရှောင်ချင်၏အရပ်နှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို စဉ်းစားပြီး သူ့အတွက် ကြမ်းတမ်းသောအဝတ်အစားတစ်စုံကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အဝတ်အစားနှစ်စုံသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စုစုပေါင်း ၈ ပြား ကုန်ကျစေခဲ့သည်။

ငွေပေးချေပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

"အသင့်ချုပ်ပြီးသားအဝတ်အစားတွေက တကယ်ဈေးကြီးတယ်။ နောက်ကျ၊ ကျွန်မ ပိတ်စပိုဝယ်ပြီး အမေ့ကို ပိုချုပ်ခိုင်းမယ်။ အနာဂတ်မှာ အသင့်ချုပ်ပြီးသားအဝတ်အစားတွေ မဝယ်ဖို့ ကြိုးစားကြရအောင်။"

"လဲဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတစ်စုံဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်။" လီရှောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ထပ် ၈ပြား သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူသည် လျိုမိသားစုအတွက် ဘာမှမလုပ်ရသေးဘဲ၊ သူသည် ပိုက်ဆံပိုမိုသုံးစွဲပြီးဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ အဝတ်အစားလိုအပ်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာလည်း အဝတ်အစားမလုံလောက်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဒါ့အပြင်၊ ပန်းထိုးတာက မျက်လုံးတွေကို ထိခိုက်စေတယ်။ ကျွန်မ အမေ့ကို တစ်နေ့လုံး ပိုက်ဆံအိတ်တွေ ပန်းထိုးဖို့ မစဉ်းစားရအောင် တခြားလုပ်စရာတစ်ခုခု ရှာပေးရမယ်။"

လီရှောင်သည် သူမကို ထပ်မံငြင်းခုံနိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။

ထို့နောက်၊ သူတို့သည် ပိတ်စဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။

ပိတ်စ၏ဈေးနှုန်းသည်လည်း မသက်သာပေ။ မိသားစု၏ကုန်ကျစရိတ်များနှင့် အိမ်တည်ဆောက်စဉ်အတွင်း သူတို့လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များသော အလုပ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသက်သာဆုံး ကြမ်းတမ်းသောပိတ်စကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လူငါးဦးအတွက် လုံလောက်အောင် ဝယ်ယူပြီးနောက်၊ သူမသည် ဆိုင်အလုပ်သမားကို ပိတ်စကို နွားလှည်းသို့ ပို့ဆောင်ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ဈေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ကြိမ်ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး၊ ကြိမ်ခြင်းနှစ်လုံးနှင့် သယ်ဆောင်တုတ်တစ်ချောင်းကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ပေါက်စီများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ အသားများနှင့် အခြားအရာများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်၊ နွားလှည်းသည် ပြည့်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်အထိ။

လီရှောင်က သူတို့ ထွက်ခွာနိုင်မလားဟု မေးသောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်သို့ မတက်မီ သူမ၏ နေရာလွတ်ပါသော လက်စွပ်ထဲရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြရအောင်။" သူတို့သည် နံနက်ပိုင်းတွင် များစွာမလုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၁၁ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရန် အလွန်စောနေပြီး၊ ရာသီဥတုကလည်း လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်သွားရန် အလွန်ပူပြင်းနေသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရန် နာရီဝက်သာ စီးနင်းရသောကြောင့်၊ သူမသည် လီရှောင်နှင့်အတူ ပြန်သွားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက်၊ သူမသည် နေ့လည်ပိုင်းတွင် လျန်ချန်းချိုင်ကို သင်ကြားပေးရန် မြို့သို့ လာမည်ဖြစ်သည်။

"အင်း။" လီရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး လှည်းကို မြို့တံခါးသို့ အလျင်အမြန် မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမနှင့် လီရှောင်၏ခေါင်းများကို နေမှ ကာကွယ်ရန် သစ်ကိုင်းအချို့ကို ချိုးလိုက်သည်။ သူမသည် လီရှောင်နှင့် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး စကားပြောခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် သူမသမီးသည် ဤမျှများသောပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် စကားအနည်းငယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းများအားလုံးသည် အသုံးဝင်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် နောက်ထပ်ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ထို့နောက်၊ သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ပြောသမျှကို နားထောင်နေရင်း ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် လှည်းကိုနေရာချပြီးနွားကို နောက်သို့ အနားယူရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်၊ ရှောင်ချင်ကို သွားကြည့်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားများကို ပြောင်းလဲကူညီပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်၏အခြေအနေသည် ယခု များစွာပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။ အဝတ်လဲပြီးနောက်၊ သူသည် လီရှောင်ကို လူတိုင်းနှင့်အတူ နေ့လည်စာစားဖို့ အိမ်သို့ ခေါ်သွားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ဟင်းလျာများ၏ မွှေးကြိုင်သောရနံ့ကိုရသောအခါ၊ ရှောင်ချင်သည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ စားသောက်နေစဉ်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ငရုတ်သီးနှင့် အဆီများသော အသားများကို မထိခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် လူတိုင်းက အသားစားနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး၊ သူသည် သူ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြက်ဥမုန့်ကြော်ကို စားသုံးခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည် ရုတ်တရက် သူ သီးခြားစားသုံးပါက ပိုမိုကောင်းမွန်မည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

***