တစ်ဦးလျှင် အဝတ်အစားတစ်စုံ

လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်၏အကြည့်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ စားသောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ လျိုရှီကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ရှောင်ချင်ကို တဲသို့ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။

အစားအစာစားပြီးနောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပိတ်စအားလုံးကို လျိုရှီအား ပေးအပ်ပြီး ဤကာလအတွင်း ပိုက်ဆံအိတ်များ ပန်းမထိုးရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့တစ်ဦးစီအတွက် အဝတ်အစားများ ပြုလုပ်သင့်သည်။

"အမေ အဝတ်အစားအသစ် မလိုအပ်ပါဘူး။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"သမီးတို့အားလုံးအတွက် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်လာခဲ့ပြီးပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လျိုရှီ၏လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"လင်းမိသားစုကနေ ရခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားဟောင်းတွေက ထပ်ပြီးဖာထေးလို့မရတော့ဘူး။ ဟိုးအရင်ကတည်းက လွှင့်ပစ်သင့်နေတာ။ အမေ၊ အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ပြီးသွားရင်၊ သမီးတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး ပိုပြီးသပ်သပ်ရပ်ရပ်ဝတ်စားကြမယ်။ အလုပ်သမားတွေကို လက်ခံဖို့ ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်လား။"

လျိုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်မယ်။" သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ "ငါ့သမီးကို အရှက်ရအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။"

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့၊ အဒေါ်ဝမ်နဲ့ အာ့ယာ ခနနေလာမလာဆိုတာ စောင့်ကြည့်ပေးပါဦး။ "သူတို့ မလာဘူးဆိုရင်၊ အမေပဲ သူတို့ဆီသွားပြီး အဒေါ်ဝမ်နဲ့ အာ့ယာကို ဆောက်လုပ်ရေးကာလအတွင်း သမီးတို့အတွက် ချက်ပြုတ်ရေးအပိုင်းမှာ ကူညီပေးနိုင်မလား မေးကြည့်လိုက်ပါ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူတွေအများကြီးရှိနေမှာဆိုတော့၊ သမီးတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ မနိုင်နင်းနိုင်ဘူး။"

လျိုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ တစ်နေ့တည်းမှာပဲ စချက်ရမှာ။ြား ၇၀ ပေပးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အမေ သူတို့နဲ့ သွားစကားပြောမယ်။ သူတို့ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ထင်တယ်။"

တစ်နေ့ကို ပြား၇၀ နဲ့ အစားအစာပါဝင်တယ်။ သူတို့ ရွာကနေ ထွက်ခွာစရာလည်းမလိုသလို လစာကလည်း ကောင်းတယ်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး လီရှောင်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း လျိုရှီအား ပြောကြားခဲ့သည်။

"သတိထားသွားနော်။" လျိုရှီက သတိပေးလိုက်သည်။

သူမသည် လီရှောင်ကို သူမ၏သမီးနှင့်အတူ လိုက်ပါစေချင်သော်လည်း၊ အိမ်တွင် အလုပ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့်၊ လီရှောင်သည် နေခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။

"သမီး သိပါတယ် အမေ။" ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် လီရှောင်ကို ရှာရန် တဲသို့ သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ လီရှောင်သည် တဲအပြင်ဘက်တွင် မီးဖိုတစ်ခု ဆောက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ရှင် တော်တော်လေး သပ်ရပ်အောင်လုပ်ထားတာပဲ။ ကျွန်မတို့ နောက်ဘက်မှာ အိမ်သာတစ်လုံးနဲ့ ရေချိုးခန်းငယ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့ပဲလိုတော့တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ အိမ်ကနေ အရာအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ပြီ။"

"အင်း ငါဒီနေ့လည်မှာ ပြီးအောင်လုပ်နိုင်တယ်။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အလျင်လိုစရာမရှိပါဘူး။ မမှောင်ခင် အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေသော်လည်း၊ သူ၏လက်များသည် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ်ပျင်းလာသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

"ရှင်က အိမ်ကို တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ ကျွန်မ မြို့ကို တစ်ခေါက်သွားရဦးမယ်။" သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင် ခဏရပ်သွားသည်။ သူသည် သူလုပ်နေသောအလုပ်ကို ရပ်တန့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို သင်တန်းတစ်ခုသင်ပေးဖို့ သွားနေတာ။ ကျွန်မကို နွားလှည်းပြင်ဆင်ဖို့ကူညီပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏မျက်လုံးများတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ငါ မင်းကို အဲ့ဒီကိုပို့ပေးမယ်။" သူက မမေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ လှည်းမောင်းတတ်နေပြီ။ ကျွန်မ ရူယီစားသောက်ဆိုင်နောက်မှာ ရပ်ထားနိုင်တယ်၊ သင်ခန်းစာပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

"ဒီနေ့လည်မှာ ချင်အာ ဆေးသောက်တာ သေချာကြည့်ထားဦးနော်။ သူ နေလို့ကောင်းနေတယ်ဆိုပြီး ဆေးသောက်တာမရပ်လိုက်နဲ့။

ပြီးတော့ ရှင်ဒီနေရာကို သပ်ရပ်အောင်လုပ်ပြီးရင်၊ ရှင်နဲ့ အမေက အိမ်ကပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ထားနိုင်ပါတယ်။ ဒီညကစပြီး၊ ကျွန်မတို့အားလုံး ဒီမှာနေကြမယ်။"

"ကောင်းပြီ။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မနက်ဖြန်၊ သူတို့သည် အုတ်များ သယ်ယူပို့ဆောင်မှု စတင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ တောင်များထဲသို့ သစ်သားခုတ်ရန် သွားမည့် လက်သမားများနှင့် အလုပ်သမားများသည်လည်း လာမည်ဖြစ်သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ မရောက်သေးသော်လည်း၊ သူတို့ကတော့ မနက်ဖြန် အလုပ်စတင်ရတော့မည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြရအောင်။" သူက ပြောလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

လီရှောင်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါခဲ့လာသည်။

***