တိုင်းတစ်ပါးမှ ငရုတ်သီးများ

သူမက လျန်ချန်းချိုင်၏ အသိပညာကို တိုင်းတာနိုင်သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ်၊ အခြေခံတွေကို နားလည်သွားပြီ။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ ဒေါင်လိုက်ပုံစံကို သင်ယူနိုင်ပြီ။"

ထို့နောက်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်အား အပေါင်းအနှုတ်၏ ဒေါင်လိုက်နည်းလမ်းကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သူသည် ပေသီးမသုံးဘဲ ကြီးမားသောကိန်းဂဏန်းနှစ်ခု၏ အပေါင်း သို့မဟုတ် အနှုတ်ကို ဤမျှလျင်မြန်စွာ တွက်ချက်နိုင်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ အခု အပေါင်းအနှုတ်ကို သင်ယူပြီးပြီဆိုတော့၊ ကွင်းစကွင်းပိတ်သုံးပြီး ပေါင်းစပ်အပေါင်းအနှုတ်ကို သင်ယူကြရအောင်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ညီမျှခြင်းတစ်ခုကို ရေးချပြီး တွက်ချက်နည်းနှင့် ကွင်းစကွင်းပိတ်များ၏ အသုံးပြုပုံအကြောင်းကို စတင်ရှင်းပြခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် ထပ်မံ၍ ပျော်ရွှင်အံ့ဩသွားသည်။

"ပေါင်းစပ်အပေါင်းအနှုတ်ရဲ့ ပေါ်ထွက်လာမှုက ကျွန်မတို့ကို ပေါင်းလဒ် ဒါမှမဟုတ် ခြားနားချက်ကို ရှာဖွေဖို့ ရိုးရှင်းတဲ့နည်းလမ်းတွေကို သုံးခွင့်ပေးတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဥပမာ၊ ဒီမေးခွန်းအတွက်၊ ၁၂၃ အနှုတ် ၉၉၊ ဒေါင်လိုက်ရေးချရင် ပိုရှုပ်ထွေးလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့က ၉၉ ကို ကွင်းစကွင်းပိတ်ထဲမှာ ၁၀၀ အနှုတ် ၁ အဖြစ် ပြောင်းနိုင်တယ်။ ပြီးတော့၊ ဒါက ၁၂၃ အနှုတ် ၁၀၀ အပေါင်း ၁ ဖြစ်သွားတယ်။ အဖြေကို အမြန်ရဖို့ ဒေါင်လိုက်ရေးချစရာမလိုဘူး၊ အဖြေက ၂၄ ပဲ။"

လျန်ချန်းချိုင်၏ မျက်လုံးများသည် လင်းလက်သွားသည်။

"ဒါက အရမ်းလှပတယ်။" သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဂုဏ်ယူနေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်၊ "ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။"

"နောက်ထပ်ဥပမာတစ်ခုက ၃၈ အပေါင်း ၅၄ အပေါင်း ၂၂။ ၈ နဲ့ ၂ က ၁၀ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ မင်းက ၂၂ ကို ရှေ့မှာထားပြီး ၃၈ ကို ပေါင်းလိုက်ရင် ၆၀ ရမယ်၊ ပြီးတော့ ၆၀ အပေါင်း ၅၄ ကို သုံးပြီး ၁၁၄ ရမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လျန်ချန်းချိုင်က လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဖော်မြူလာကို ကြည့်ပြီး၊ သူ၏နှလုံးသားသည် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင် အနည်းနှင့်အများ ကျွမ်းကျင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော လေ့ကျင့်ခန်းမေးခွန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တစ်နေ့တည်း အများကြီးပြောရင် ရှင် သေချာခေါင်းထဲမစွဲနိုင်မှာကိုစိုးတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပါပဲ။ ဒါက ဒီနေ့ရဲ့အိမ်စာပဲ။ ယူပြီး ကူးရေးလိုက်။ မနက်ဖြန် အတန်းလာရင် စစ်မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လျန်ချန်းချိုင်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အလျင်အမြန် အရိုအသေပြုလိုက်သည်၊ သူမကို ကျောင်းတော်၏ဆရာမတစ်ဦးနီးနီး သတ်မှတ်နေသည်။

"ပြီးတော့ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့မယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။" လျန်ချန်းချိုင်သည် ဦးညွှတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"၁ ကနေ ၁၀၀ အထိ ကိန်းဂဏန်းတိုင်းကို ပေါင်းလိုက်ရင် ပေါင်းလဒ်က ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ တွက်ချက်ပါ။" သူမသည် သူ့ကို မနက်ဖြန် မြှောက်ခြင်းကို သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသောမြှောက်ခြင်းအချို့ကို သင်ယူပြီးနောက် သူ့ကို အဖြေကို ပြောပြမည်ဖြစ်သည်။

လျန်ချန်းချိုင် ခဏရပ်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ။"

"ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကစပြီး၊ ကျွန်မ နေ့လည်ကျော်ရင် ရှင့်ကို လာသင်ပေးမယ်။ အတန်းတစ်တန်းက အများဆုံး နှစ်နာရီကြာမြင့်မယ်။"

မနက်ဖြန်မှစ၍၊ လီရှောင်သည် မြို့၏အနောက်ဘက်သို့ အုတ်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် သူနှင့်အတူ နွားလှည်းကို ပြန်စီးနိုင်သည်။

နေ့လည်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတုသည် အလွန်ပူပြီး၊ လမ်းပေါ်တွင် ထွက်နေရန် မကောင်းပေ။

"ဟုတ်ကဲ့။" လျန်ချန်းချိုင်က ထပ်မံသဘောတူခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး နွားလှည်းကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်မှ မောင်းနှင်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် မြို့မှထွက်ခွာပြီး သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူမ၏မိသားစုသည် ပစ္စည်းများကို တဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

လီရှောင်နှင့် လျိုရှီတို့သာ အလုပ်လုပ်နေသည်မဟုတ်ဘဲ၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့သည်လည်း ကူညီနေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းကို သစ်ပင်ကြီးသို့ စီးနင်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ကူညီရန် သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်၊ အိမ်ရှိပစ္စည်းများအားလုံးကို သက်ကယ်မိုးတဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းပြီးဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် နွားလှည်းကို ချရန် သွားခဲ့ပြီး၊ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ လျိုရှီနှင့် အခြားသူများသည် သက်ကယ်မိုးတဲအပြင်ဘက်ရှိ အရိပ်တွင် ထိုင်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။

"မနေ့က မင်းပေးတဲ့ဟင်းတွေထဲမှာ ဘယ်လိုပါဝင်ပစ္စည်းမျိုး ထည့်ထားတာလဲ။ ရွှမ်ကျစ်နဲ့ သူ့အဖေတို့ စားလိုက်ကြတာများ ရပ်ကိုမရပ်တော့ဘူး။" အဒေါ်ဝမ်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မိခင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများ ဆုံမိသောအခါ၊ သူမ၏မိခင်သည် ငရုတ်သီးအကြောင်းကို မပြောပြခဲ့ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အဒေါ်ဝမ်ကို ပြုံးပြလိုက်ကာ၊ "ဒါကို ငရုတ်သီး လို့ခေါ်တယ်၊ ဒါကလည်း ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုက်တစ်မျိုးပဲ။"

***