ကျွန်မ သူ့ကို လိုချင်တယ်

ကျွန်တစ်ဦးကို လူသားဟု မသတ်မှတ်ဘဲ သခင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်သည်။ အစိုးရသည် ကျွန်ပိုင်ရှင်များ၏ အခွင့်အရေးနှင့် အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ပေးပြီး ထွက်ပြေးသော ကျွန်များကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးသည်။

ထွက်ပြေးသောကျွန်တစ်ဦးကို တွေ့ရှိပါက အာဏာပိုင်များက သခင်ထံ ဆက်သွယ်မည်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်နှင့် ဆက်သွယ်၍မရသူများကိုမူ ချက်ချင်းကွပ်မျက်မည်ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးသော ကျွန်များ၏ သားသမီးများမှာလည်း ကျွန်ပိုင်ရှင်များ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး တွေ့ရှိပါက အလားတူပင် အရေးယူခံရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျွန်တံဆိပ်ပါသော ကျွန်များသည် မထွက်ပြေးဝံ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အိမ်ထောင်ပြုရန် သို့မဟုတ် အခြားသူများနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ဆက်ဆံရန် မဝံ့ကြပေ။ ကျွန်တစ်ဦး၏ အထောက်အထားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါက သေခြင်းတရားက လက်တွေ့တွင် စောင့်ကြိုနေပေလိမ့်မည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤအကြောင်းကို သူမဘေးမှ လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေသော မုဆိုးငယ်တစ်ဦးကို မေးမြန်းပြီးမှသာ သိရှိခဲ့ရသည်။

ဤမုဆိုးသည် အမဲလိုက်ရင်း လက်တစ်ဖက်ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် ဇနီးဝယ်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခင်ပွန်းဝယ်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ သူ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။

နောက်ဆုံးတော့ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုပ်ရည်ချောမောသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူမသည် တကယ်တမ်းတွင် ကြီးထွားလာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း နောက်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်စောင့်လိုက်ပါက သူမသည် အလွန်လှပသော မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုကဲ့သို့သော အလှမျိုးနှင့် သူမကို လက်ထပ်လိုသူများစွာ ရှိသင့်သည်။

သူလည်း လက်ထပ်လိုသော်လည်း သူ့လက်က... အား၊ ကံဆိုးလိုက်တာ။

"ကျွန်တံဆိပ်တုံးနှိပ်မနှိပ်ကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့အနာဂတ်ဇနီးကိုတော့ ဒုက္ခမခံစေချင်ဘူး။" ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း၊ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့အနာဂတ်ခင်ပွန်းကို ဒုက္ခမခံစေချင်ပါဘူး။"

လူခန္ဓာကိုယ်ကို သံပူဖြင့် ကပ်ခြင်းသည် မည်မျှနာကျင်လိုက်မလဲ။ ရှေးခေတ်တွင် ရောင်ရမ်းမှုသက်သာဆေးများ သို့မဟုတ် ပဋိဇီဝဆေးများ မရှိပေ။ အကယ်၍ ရောဂါပိုးဝင်သွားပါက သေဆုံးသွားနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမထံတွင် ဤဆေးများရှိသည်။ သို့သော် လီရှောင်ကို ဒုက္ခမခံစေချင်ပေ။

ထို့အပြင် လီရှောင်သည် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် 'ကျွန်' ဟူသော စာလုံး ရေးထိုးထားခြင်းသည် သူ့မာနကို ထိခိုက်စေပေလိမ့်မည်။

"မင်းရဲ့အနာဂတ်ယောက်ျားကတော့ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ။" မုဆိုးက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ကျွန်မလည်း အဲ့လိုပဲထင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုလူ၏ မျက်လုံးထဲမှ စိတ်ခံစားချက်ကို လုံးဝနားမလည်ဘဲ စင်မြင့်ပေါ်မှ လီရှောင်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တတိယသခင်လေးကျိုးသည် ကျွန်များစွာကို လေလံတင်ရောင်းချပြီးဖြစ်ပြီး ထိုကျွန်များအားလုံးနီးပါးကို ကျွန်တံဆိပ်တုံး နှိပ်ထားသည်။

မဒမ်ဝယ်ယူသွားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိခိုက်စေလိုသောကြောင့် တံဆိပ်တုံးမနှိပ်ခဲ့ပေ။

ကျွန်ကို တံဆိပ်တုံးနှိပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ထွက်ပြေးခြင်းမှ တားဆီးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ကျွန်တကယ်ထွက်ပြေးသွားလျှင်ပင် ပြန်လည်တွေ့ရှိနိုင်ခြေ ပိုများသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နောက်ထပ်ခဏစောင့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တတိယသခင်လေးကျိုး၏ လက်အောက်ငယ်သားက လီရှောင်ကို ခေါ်ထုတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလက်အောက်ငယ်သားသည် လီရှောင်ကို ဆက်ဆံပုံမှာ အခြားကျွန်များနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။ သူသည် လီရှောင်ကို မဆွဲ၊ မတွန်းပေ။

အခြားအကြောင်းမရှိပေ။ လီရှောင်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ ထိုလက်အောက်ငယ်သားထက် ခေါင်းတစ်လုံးနီးပါး ပိုမြင့်နေသည်။

ထိုလူသည် အရပ် ၁.၈၅ မီတာ (၆ ပေကျော်) ရှိပြီး သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထို့အပြင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ရန်မစဝံ့ပေ။

ကျိုးသခင်လေးသည် လီရှောင်ကို မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏ ယခင်က မောက်မာမှုများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငယ်ရွယ်သန်မာတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ ကိုယ်ရံတော်ကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ စတင်ဈေးက ငွေစ ၂၅ စ။" လီရှောင်ကို အနိုင်မကျင့်တော့ဘဲ သူသည် မျက်နှာကို တင်းမာထားကာ လူအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် စင်အောက်မှ ပရိသတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံး လန့်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့တစ်ယောက်သာ မလန့်ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ! ကျွန်မ သူ့ကို လိုချင်တယ်။ ငွေစ ၂၅ စပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

***