ဦးလေးနှင့် တူ

တတိယသခင်လေးကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကြိမ်လုံးကိုင်ထားသောလက်က ရိုက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လီရှောင်က လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘယ်သူကျန်သေးလို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူက ဘော့စ်တစ်ယောက်လိုပဲ။ အသံကတောင် သူ့ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။

သူကယ်တင်ချင်တဲ့လူကို သူမက သေချာပေါက် ကယ်တင်မှာပါ။

လီရှောင်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့က ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"သူပဲ။" ထို့နောက် သူက ဆယ့်တစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် ပိန်လှီပြီး နာမကျန်းဖြစ်နေကာ လီရှောင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။

အလုပ်သမားသည် ချက်ချင်း တတိယသခင်လေးကျိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နာမကျန်းဖြစ်နေသော ကျွန်များကို ဈေးကောင်းဖြင့် မရောင်းနိုင်ပေ။ ကျွန်သေဆုံးသွားပါက အရှုံးပေါ်မည်ဖြစ်သည်။ ဒီကောင်မလေးက သူ့ကို ဝယ်ချင်လျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။

အလုပ်သမားသည် ချက်ချင်း ထိုကလေးငယ်ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ခေါ်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် သူသည် ထိုကောင်လေးကို အလွန်အကျွံ အင်အားသုံးရန် မဝံ့ဘဲ လီရှောင်ဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

တတိယသခင်လေးကျိုးက ထိုကောင်လေးကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေး၊ မင်း..."

သူက ထိုကောင်လေးကို ဘာအတွက် အသုံးချနိုင်သည်ကို ပြောချင်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ သူ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

"၁၅ စ။" လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တတိယသခင်လေးကျိုးက ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ့အထင်တော့ ဒါက ဈေးကြီးလွန်းနေလောက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီကောင်လေးကို ပြန်ဝယ်သွားလျှင် သူ့ရောဂါကို ကုသရန် ငွေကုန်ကြေးကျများဖွယ်ရှိသည်။

သို့သော် သူက စီးပွားရေးသမားဖြစ်သောကြောင့် အလကားတော့ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းက တက်ကြွစွာ ဆွေးနွေးကြပြီး ၁၅ စမှာ မတန်ဟု တညီတညွတ်တည်း ခံစားမိကြသည်။

"ရတယ်။" မမျှော်လင့်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့က လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

အလုပ်သမားက မောင်းကို အလျင်အမြန် ခေါက်လိုက်သည်။

"ရောင်းလိုက်ပါပြီ။ မမလေး၊ ဒီမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လာလုပ်ပေးပါခင်ဗျား။" သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ထိုကောင်လေးကို ပွေ့ချီကာ စာချုပ်ချုပ်ဆိုသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ငွေစ ၄၀ ပေးလိုက်ပြီး စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။

ကျွန်တံဆိပ်တုံးနှိပ်ရန် လင်းရှောင်ယွဲ့က မပြောသောကြောင့် ထိုလူကလည်း ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျွန်တံဆိပ်တုံးများမှာ အလကားရသောကြောင့် တံဆိပ်တုံးနှိပ်ပေးခြင်းဖြင့် သူတို့ ပိုက်ဆံရမည်မဟုတ်ပေ။

ဒီလူကြီးက တံဆိပ်တုံးနှိပ်ဖို့အတွက် အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ဒီကောင်မလေးက တံဆိပ်တုံးမပါဘဲ ကျွန်နှင့်အတူ ထွက်သွားလျှင် ဒုက္ခရောက်မရောက်ဆိုသည်မှာ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

"သူ့ကို ကုန်းပိုးပြီး ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လီရှောင်နှင့် လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာသည် စကားပြောရန် နေရာမဟုတ်ပေ။ သူတို့ အရင်ဆုံး ထွက်သွားသင့်သည်။

"ကောင်းပြီ။" လီရှောင်က တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ထိုကောင်လေးကို ကုန်းပိုးပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ကောင်လေးသည် လီရှောင်၏ ကျောပေါ်တွင် လှဲနေရင်း စိတ်ကောင်းဝင်နေသော လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ သူနဲ့ သူ့ဦးလေးက တကယ်ပဲ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျွန်တွေ ဖြစ်သွားကြပြီလား။

"အနားယူလိုက်။ အရာအားလုံးကို ငါ စီစဉ်လိုက်မယ်။" လီရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်လေးသည် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူ အခြားဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လီရှောင်၏ ကျောပေါ်တွင် မှီလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်းနှင့် နွားများရောင်းချသော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် လူတစ်ဦးက မြင်းတစ်ကောင်အတွက် ငွေစ ၅၀ ကျော်ဖြင့် ဈေးဆစ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြင်းရထားဝယ်ရန် စိတ်ကူးကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

သူမ ယခင်က စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း မြင်းရထားသည် အမှန်တကယ် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး နွားလှည်းက လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလမ်းသို့ မလာမီက သူမထံတွင် ငွေအလုံအလောက်ရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခုမူ သူမသည် လူနှစ်ယောက်ကို ဝယ်ယူရန် ငွေစ ၄၀ သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မြင်းရထားက အလွန်ဈေးကြီးသောကြောင့် သူမ ဝယ်လိုစိတ်မရှိတော့ပေ။

***