ကျွန်မရဲ့တူ

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်း ဒီလောက်ဖျားနေတာ။ ဆေးခန်းကို မကြာခင်ရောက်တော့မှာပါ၊ စိတ်မပူနဲ့။"

သူမထံတွင် ဆေးရှိသော်လည်း သူမသည် သမားတော်မဟုတ်သောကြောင့် သူ ဘာရောဂါဖြစ်နေသည်ကို မသိပေ။ ထို့ကြောင့် သမားတော်တစ်ဦးကို ကြည့်ခိုင်းခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

"ဆေးခန်းကို ရောက်ပါပြီ။" မကြာမီမှာပင် အပြင်မှ လီရှောင်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လီရှောင်သည် လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ကိုယ်ကိုင်းဝင်လာခဲ့သည်။

"ချင်အာကို ချီလိုက်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောပြီး လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်ကို နွားလှည်းပေါ်မှ ချီချပြီးနောက် ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သမားတော်သည် သူတို့ကို မြင်သောအခါ အမြန်ထကာ ချင်အာကို ကုတင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် လီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်တို့ထံမှ ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်များ ထွက်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှောင်ချင်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့သည် ရှောင်ချင်အတွက် မကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သမားတော်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြသည်။

သမားတော်သည် အခါအားလျော်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ချင်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို နှစ်မိနစ်၊ သုံးမိနစ်ခန့် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးနှင့် လျှာကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သက်ပြင်းချကာ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူ့ကို စောစောက မခေါ်လာခဲ့တာလဲ။"

"ဆရာ၊ ကျွန်မရဲ့တူ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သမားတော်၏ လေသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမြန်မေးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်တို့နှစ်ဦးစလုံး သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရှောင်ချင်ပင်ဖြစ်သည်။ သူ အလွန်ဖျားနေသော်လည်း မပြုံးဘဲမနေနိုင်ဘဲ သူ့ဦးလေးကိုပင် နောက်ပြောင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားသော်လည်း ထိုစိတ်ခံစားချက်များမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သမားတော်၏ ရောဂါရှာဖွေမှုကို အလွန်စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သမားတော်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ သူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေတယ်..." သမားတော်သည် ရှောင်ချင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ့ကိုသာ စောစောက ဒီကို ခေါ်လာခဲ့ရင် ဆေးနည်းနည်းသောက်ပြီး အနားယူလိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု သူ့အဖျားက ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ..." သမားတော်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို ဆေးညွှန်းတစ်စောင် ပေးလိုက်မယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် လေးနာရီခြားတစ်ခါ ပန်းကန်တစ်လုံးစာ တိုက်ပေးပါ။ ပြီးတော့ ရေအေးနဲ့ သူ့နဖူးနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို သုတ်ပေးပါ။ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အဖျားကျသွားရင်တော့ သူ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"

လီရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ချင်၏ ရောဂါမှာ ဤမျှပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အကယ်၍ အအေးမိရုံသာဆိုလျှင် သူမ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲတွင် အဖျားပျောက်ဆေး ရှိသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။ ဆေးညွှန်းပေးပါဦး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" သမားတော်က လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ရှောင်ချင်ကို ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားပြီးနောက် သမားတော်နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဆေးကုသစရိတ်နှင့် ဆေးဖိုးအတွက် ငွေငါးစ ပေးချေပြီးနောက် လီရှောင်သည် ရှောင်ချင်ကို ဆေးခန်းမှ ချီထုတ်လာခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို မြို့တံခါးသို့ လမ်းညွှန်ပေးရင်း ရှောင်ချင်ကို ဂရုစိုက်နေလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးများကို မဖွင့်နိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်မေ့မြောလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ ခြင်းတောင်းကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ သူမ၏ အာကာသလက်စွပ်ထဲမှ သတ္တုဓာတ်ရေနှင့် အဖျားပျောက်ဆေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ရှောင်ချင်ကို ထူမကာ ရေနှင့်ဆေး တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် မူးဝေနေခဲ့သည်။ ဆာလောင်မှုကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ပေးသမျှကို သူ စားသောက်လိုက်သည်။

နွားလှည်းသည် မကြာမီ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လိုက်ကာကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး လီရှောင်ကို သာ့ရှီရွာဘက်သို့ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် သူတို့သုံးဦးသည် သာ့ရှီရွာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကျွန်ဈေးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့သောကြောင့် နေ့လည် ဆယ့်နှစ်နာရီပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွာသို့သွားရာလမ်းတွင် သူတို့သည် လူများစွာနှင့် မတွေ့ဆုံခဲ့ကြပေ။

***