တောင်နောက်ကျောသို့ ပစ်ချခြင်း

"စတုတ္ထဦးလေးလင်းလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လရောင်အောက်တွင် သူခိုး၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိုလူကို ဦးလေးဟု ခေါ်သည်ကိုကြားသောအခါ သူ့လည်ပင်းပေါ်မှ သူ့လက်မှာ အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက သူ့ဦးလေးပဲ။ ငါ့ကိုကယ်ပါဦး။" စတုတ္ထဦးလေးလင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ သိရှိသွားသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဤလူက သူ့ကို သတ်ချင်နေသည်။ အကယ်၍ သူ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလျှင် အနည်းဆုံးတော့ သူ မသေနိုင်ပေ။

သူ အခု နောင်တရနေပြီ။

သူ့ဒုတိယမရီးစကားကို နားမထောင်ခဲ့သင့်ဘူး။ သူမက သူ့ညီငယ်အနေဖြင့် သူ့မရီးကို လက်ထပ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် လူနှင့်ငွေကို မရရှိရုံသာမက ဤမျှကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကိုပါ ခံစားခဲ့ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ရှင် သူ့ကို ဘယ်လိုဖမ်းမိတာလဲ။" သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားရင်း လီရှောင်ကို မေးလိုက်သည်။

"သူ ဟိုဘက်ကအိမ်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေတာကို ငါတွေ့လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ တဲဘက်ကို ရောက်လာတယ်။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါ... ငါ အိပ်မပျော်လို့ မင်းတို့ကို လာတွေ့တာပါ။"

သူ့လည်ပင်းပေါ်မှ လက်ဆုပ်အား တင်းကြပ်လာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ သူ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး။ ဒီကို နောက်မလာရဲတော့ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါကို လွှတ်ပေးပါနော်။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ၊ သူသည် သူရဲဘောကြောင်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

လျိုမိသားစု ဝယ်ယူခဲ့သော ကျွန်မှာ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ထိုလူသည် သူ့ကို တခါတည်း သတ်ပစ်နိုင်လောက်အောင် ရက်စက်ပုံရသည်။

ဤယုတ်မာသော ကောင်မလေးသည်လည်း ရက်စက်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးသည် သူမ၏လက်ချက်ဖြင့် ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ညသန်းခေါင်ယံတွင် လက်ပူးလက်ကြပ်မိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အော်ဟစ်လိုက်လျှင် တစ်ရွာလုံးက သူ သူခိုးဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သူမသာ လိုချင်လျှင် သူ့ကို တရားရုံးသို့ ပို့ဆောင်နိုင်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရွံရှာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟွန့်၊ ရှင့်အဖေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အရင်သဘောတူညီချက်ကို နားမထောင်ဘဲနေခဲ့ပုံပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးလေးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

စတုတ္ထဦးလေးလင်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအချိန်ကြီးမှာ လူတိုင်းကို နှောင့်ယှက်တာကောင်းမယ်လို့ မထင်ဘူး။ ရှင် သူ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး တောင်တွေထဲ ပစ်ချလို့ရမလား။"

"တောင်နောက်ကျောဘက်မှာ တောခွေးတွေတွေ့တယ်။ သူတို့က သူ့ကို စားမလား ကြည့်ကြတာပေါ့။" သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ရာသီဥတုအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

စတုတ္ထဦးလေးလင်း၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရမည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အကူအညီတောင်းရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ အသံမထွက်မီမှာပင် လီရှောင်က သူ့ကို သတိလစ်အောင် ထိုးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို အသိအမှတ်ပြုသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ လေးယောက်မြောက်ဦးလေးက အမြဲတမ်း ဦးနှောက်မရှိတဲ့လူပဲ။ သူ ဒီကို သူ့သဘောနဲ့သူ လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမိန့်ပေးခံရလို့ လာတာလား မသိဘူး။"

"အာဏာပိုင်တွေကို တိုင်ကြားရတာက အရမ်းဒုက္ခများတယ်။ ကျွန်မတို့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မကောင်းဘူး။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို အပြစ်ပေးပဲ ပေးနိုင်တယ်။"

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်များထဲတွင် တောခွေးများ ရှိ၊ မရှိ သူ မသေချာသော်လည်း ကြမ်းတမ်းသော သားရဲများ ရှိမည်မှာ သေချာသည်။ ဤသည်မှာ "အပြစ်ပေးခြင်း" လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို တစ်ခေါက်လောက်အပင်ပန်းခံခိုင်းရဦးမယ်။ သူ့ကို ကြိုးတုပ်ပြီး တောင်နောက်ကျောဘက်ကို ပစ်ချလိုက်ရုံပဲ။"

ကြမ်းတမ်းသော သားရဲအများစုသည် တောင်နက်ပိုင်းတွင်ရှိပြီး တောင်နောက်ကျောဘက်မှာ ထိုမျှအန္တရာယ်မများပေ။ သူ နိုးလာသောအခါ သူတို့မိသားစုကို ရန်စရန် မဝံ့တော့ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အကယ်၍ သူ့ကံက တကယ်ဆိုးပြီး ကောင်းကင်က သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားချင်လျှင်တော့ သူမကို အပြစ်တင်၍မရပေ။

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ လီရှောင်သည် သူမဘေးတွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သူမသည် စတုတ္ထဦးလေးလင်းကို တကယ်သတ်ပစ်ခဲ့လျှင်ပင် သူမ ထိုမျှစိုးရိမ်မည်မဟုတ်ပေ။

"အင်း။" လီရှောင်က တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ကောက်ရိုးကြိုးတစ်ချောင်း သွားရှာလိုက်သည်။

ထိရောက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော ဤမိန်းကလေးသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။

လီရှောင်သည် စတုတ္ထဦးလေးလင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တဲသို့ပြန်၍ အနားယူလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့သည် အိပ်မက်ကောင်းကောင်းမက်ရင်း အိပ်ပျော်နေကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို လုံးဝမသိကြပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိပ်ရာဝင်ပြီး ဆက်လက်အိပ်စက်လိုက်သည်။

မိုးမလင်းမီအချိန်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာမှသာ သူတို့ နိုးလာခဲ့ကြသည်။

***