မိသားစု၏ အကြီးအကဲ

သူမသည် သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ အခြားတဲကို စစ်ဆေးပြီး လီရှောင် ပြန်ရောက်လာကြောင်း သေချာစေခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမသည် လီရှောင်က တဲကို တည်ဆောက်ပြီး သူတို့ကို အိမ်ထဲမှ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်မိသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်၊ သူတို့သည် ဤမိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းမှုတွင် အိပ်စက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လျိုရှီသည်လည်း နိုးထလာခဲ့သည်။

သူမသည် အိပ်ရာမှထပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လင်းရှောင်ကျစ်တို့ကို မိုးရေနှင့် အပူချိန်ကျဆင်းမှုကြောင့် အအေးမိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် အဝတ်အစားအချို့ကို ရှာဖွေဖုံးအုပ်ပေးခဲ့သည်။

"ရှောင်ာ့ တဲကိုဆောက်ခဲ့တာ ကောင်းတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီမုန်တိုင်းထဲမှာ ဒုက္ခရောက်နေမှာ။" လျိုရှီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး အိပ်ရာကို ပုတ်လိုက်သည်၊ သူမ၏မိခင်ကို ပြန်လာပြီး ဆက်လက်အိပ်စက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"နေတောင် မထွက်သေးဘူး၊ အမေ ဒီအချိန်ကြီး ချက်ပြုတ်လို့မရဘူးလေ။ ပြန်လာပြီး ခဏအိပ်လိုက်ဦး။"

မီးဖိုသည် အပြင်အဖွင့်တွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့်၊ မိုးမစဲပါက ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများအားလုံးကို ပြီးခဲ့သည့်ညက တဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သောကြောင့်၊ သူမသည် စိုစွတ်မည်ကို စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

"အင်း။" လျိုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမသည် အိပ်ရာပေါ်သို့တက်ပြီး အိပ်ရာခေါင်းရင်းကို မှီကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏အိပ်ချင်စိတ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့်၊ သူမသည် သူမသမီးနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဒီလောက်မိုးသည်းသည်းမည်းမည်းရွာနေတော့ လမ်းလျှောက်ရတာ လွယ်ကူမှာမဟုတ်ဘူး။ အမေတို့ ဒီနေ့ အုတ်တွေ သယ်နေရတုန်းပဲမဟုတ်လား။" လျိုရှီက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဆောက်လုပ်ရေးတိုးတက်မှုကို မထိခိုက်စေဖို့ သမီးတို့ အုတ်တွေကို ကြိုယူထားမှရမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နွေရာသီမိုးက မြန်မြန်လာပြီး မြန်မြန်သွားတယ်။ နေထွက်လာရင်၊ မြေကြီးက မကြာဘူး ခြောက်သွေ့သွားမှာ။ သိပ်ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

"ရွာအပြင်ဘက်က လမ်းပဲ ရွှံ့ဗွက်ထူနိုင်တယ်။ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ မုန်တိုင်းရှိရင်တောင်၊ ဒါက ငါတို့ကို သိပ်မထိခိုက်ဘူး။"

လျိုရှီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မြို့ကိုသွားပြီး အမေ့အတွက် အိပ်ရာခင်းနှစ်ခုနဲ့ စောင်ပါးနှစ်ခုလုပ်ဖို့ ပိတ်စနည်းနည်းဝယ်ခဲ့။" လျိုရှီက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ရာသီဥတုက ပူနေပုံရပေမယ့်၊ ညဘက်မိုးရွာရင် နည်းနည်းအေးနေတုန်းပဲ။ ချင်အာက ဖျားနေတုန်းပဲလေ။"

"ရပါတယ်။"

သူမ၏မိခင်က ပိတ်စဝယ်လိုကြောင်း ပြောဆိုခြင်းသည် ရှားပါးသည်။

ဘေးရှိတဲတွင်၊ ကောက်ရိုးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လီရှောင်နှင့် ရှောင်ချင်တို့သည်လည်း နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

ရှောင်ချင်သည် လီရှောင်ဘေးတွင် အိပ်စက်နေသောကြောင့်၊ သူသည် အေးခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ဘေးမှအသံများကို ကြားသောအခါ၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် စိုစွတ်သွားသည်။

လီရှောင်၏အမူအရာသည် ပုံမှန်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

ဒေါ်လေးလျူသည် သူတို့ကို မိသားစုဝင်များအဖြစ် အမှန်တကယ် ဆက်ဆံသည်။

မုန်တိုင်းသည် အရုဏ်တက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို အနားယူခိုင်းပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့အတွက် မီးမွှေးရန် တဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် တဲ၏အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် နွားကို ကြည့်ရန် အိမ်ဟောင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက တောင်များထဲတွင် စတုတ္ထဦးလေးလင်းကို ထားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် မိုးရွာတော့မည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့်၊ သူသည် နွားနှင့် လှည်းကို အိမ်ဟောင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်၊ အိမ်တွင် ရေအိုင်များရှိသော်လည်း၊ ၎င်းသည် များစွာဒုက္ခမရောက်ခဲ့ပေ။

နွားကို ထုတ်ယူလာသောအခါ၊ လီရှောင်သည် နွားအတွက် တဲတစ်လုံးဆောက်ရမည်ဟု စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြို့သို့သွားရန် အလျင်လိုနေသောကြောင့်၊ ကြက်ဥဆယ်လုံးသာ ကြော်ပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲတစ်အိုး ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

သူတို့တစ်ဦးစီတွင် ကြက်ဥနှစ်လုံးနှင့် လောင်ကန်မားပါသော ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်စီ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသောခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲပင်။

စားသောက်ပြီးသည့်နောက်၊ လျိုရှီသည် စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပန်းကန်များကို ဆေးကြောခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏သားကောင်များကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်ပြီး လီရှောင်နှင့်အတူ နွားလှည်းဖြင့် မြို့သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

မိုးသည်းထန်စွာရွာသွန်းပြီးနောက်၊ လမ်းပေါ်တွင် အမှန်တကယ် ရွှံ့ဗွက်များရှိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့်၊ လူများစွာ ထွက်ခွာခြင်းမရှိသေးသောကြောင့်၊ ဖြတ်သန်းရန် ဤမျှခက်ခဲခြင်းမရှိပေ။

သူတို့ ချင်းရှီမြို့သို့ရောက်သောအခါ၊ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ရူယီ စားသောက်ဆိုင်၏နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ တစ်လမ်းလုံး ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို နေ့လည်ပိုင်း နောက်ဆုံးပြန်မည့်အခေါက်တွင် လာခေါ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြီးနောက်၊ သူသည် မြို့၏အနောက်ဘက်ရှိ အုတ်ဖိုသို့ အုတ်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ဝင်ပြီး သူမ၏သားကောင်များကို ငွေဖြင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး လမ်းသို့ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်နှင့် ၁၀ နာရီတွင် ချိန်းဆိုထားသောကြောင့်၊ မြို့ထဲတွင် လျှောက်သွားရန် နှစ်နာရီကျော်အချိန်ရှိသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မြို့ကို ပိုမိုနားလည်ချင်သောကြောင့်၊ သူမသည် ဤတစ်ကြိမ် ဆိပ်ကမ်းသို့ သွားခဲ့လေသည်။

***