ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ

လျန်ချန်းချိုင်သည် ကြောင်သွားသည်။

သူသည် "Good luck" ဟူသောစကားလုံး၏အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ပေ။

ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်များကို မစားရသေးသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို အလျင်အမြန် ယူပြီး၊ ကိတ်မုန့်ကို ထုပ်ပိုးပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သူသည် မကြာမီ နောက်ဖေးခြံဝင်း၏တံခါးဝတွင် အရပ်ရှည်သောအမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

သူ လေးစားသော မိန်းကလေးလင်းသည် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုအမျိုးသားထံသို့ ပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်ပြီး၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အနည်းငယ်တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ်ချဉ်သည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် မိန်းကလေးလင်း၏အစ်ကိုကြီးလား၊ သို့မဟုတ်...

သူမ၏အစ်ကိုကြီးဖြစ်လောက်သည်။ သူ၏ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဖြင့်၊ သူသည် တောင်များထဲမှ မုဆိုးတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ဤအရာကိုတွေးမိသောအခါ၊ လျန်ချန်းချိုင်သည် သူ၏စိတ်ကို ဆုံးဖြတ်ပြီး ရှေ့သို့လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်က လျန်ချန်းချိုင်ပါ။ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ် အစ်ကိုကြီးလင်း။" လျန်ချန်းချိုင်က ပြောပြီး လီရှောင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လီရှောင် ခဏရပ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပေးခဲ့သောခြင်းတောင်းကို နွားလှည်းပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လျန်ချန်းချိုင်ကို မပျော်မရွှင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သူမသည် လီရှောင်ကို သူမ လူငယ်တစ်ဦးကို သင်ကြားပေးနေကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော်၊ သူမသည် ရုတ်တရက် သူ သူမကို မမေးခဲ့ကြောင်း သတိရမိလိုက်သည်။ သူက သူမကို အပြစ်တင်နေသလား။

"ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ။ ကျွန်တော့်မျိုးရိုးအမည်က လင်းမဟုတ်ဘူး။" လီရှောင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး၊ ထို့နောက် သူသည် လီရှောင်ကို ကြည့်ရန်ပင်မရဲတော့ပေ။

ဆိုးတာပဲ...

"အဟမ်း... သူက ကျွန်မအစ်ကိုမဟုတ်ဘူး၊ မစ္စတာလျန်။ ဒါက လီရှောင်၊ ကျွန်မအနာဂတ်ခင်ပွန်းပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ်၊ သူမသည် လီရှောင်ထံသို့ပင် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဤအရာသည် လီရှောင်ကို ပိုမိုပျော်ရွှင်စေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

လျန်ချန်းချိုင်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်..." သူက လီရှောင်ကို ထပ်မံဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အင်း။" လီရှောင်က အမှန်တကယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ လျန်ချန်းချိုင်သည် သူသည် သူ့ထက် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသောသူတစ်ဦးကို ဦးညွှတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားမိလိုက်သည်။

"သွားကြရအောင်။" သူက ပြောလိုက်သည်။ လီရှောင်သည် လျန်ချန်းချိုင်ကို များစွာအာရုံမစိုက်ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးနောက်၊ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မစောင့်ဘဲ နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်ကို အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လီရှောင်နောက်သို့ နွားလှည်းသို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ လျန်ချန်းချိုင် စကားမပြောမီ၊ လီရှောင်သည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် ထိုနေရာတွင်ပင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ နွားလှည်းသည် လမ်းကြားမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ မုန့်ကို မပေးခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ မုန့်ကို ကြည့်ရင်း၊ လျန်ချန်းချိုင်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထို့နောက်၊ သူသည် လှည့်ပြီး ရူယီ စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်သို့တက်ပြီးနောက် လီရှောင်ကို သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရှုရန် လေ့လာနေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤအမျိုးသားသည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေသည်၊ သူမ မရှိသကဲ့သို့။

နောက်ဆုံးတွင်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ၎င်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်၊ "လျန်ချန်းချိုင်က ရူယီ စားသောက်ဆိုင်က စာရင်းကိုင်ပါ။ သူက ကျွန်မ သင်ကြားပေးနေတဲ့သူပဲ။"

သူသည် မတုံ့ပြန်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ စားသောက်ဆိုင်ကို သားကောင်ရောင်းဖို့သွားတုန်းက၊ သူက ကျွန်မရဲ့အတွက်အချက်စွမ်းရည်တွေက အရမ်းကောင်းပြီး မြန်တယ်ဆိုတာကို သိရှိသွားတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက ကျွန်မကို သူ့ကို သင်ကြားပေးဖို့ အကြံပြုခဲ့တယ်။"

"ကျွန်မ သူ့ကို အလကား သင်ပေးနေတာမဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မကို ငွေစ ၅၀ ပေးတယ်။ သူက ပြီးရင် ကျေးဇူးတင်ခြင်းလက်ဆောင်အဖြစ် ငွေစ ၂၀ ပေးမယ်လို့တောင် ကတိပေးခဲ့တယ်။" လီရှောင်က သူမကို လျစ်လျူရှုနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်၊ လီရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်မှုအချို့ရှိခဲ့သည်။

"ငါ ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမယ်။" သူက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး၊ လီရှောင်၏လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲပြီး၊ သူ့အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မှီလိုက်သည်။

သူက သူမကို ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟု ဆိုလိုသလား။

လီရှောင်၏ကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း၊ ဆွဲမခွာခဲ့ပေ။

***