စတုတ္ထဦးလေးလင်း အသက်ရှင်နေသေးသည်

"သေချာထိုင်။" သူသည် သူ့စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ကာ လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လီရှောင်၊ ရှင်က အကောင်းဆုံးပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရှက်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ သူ့နာမည်ကိုခေါ်ပုံမှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်အားဖြင့် အားသွင်းထားသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ့ကိုယ်လက်အင်္ဂါများနှင့် အရိုးများတစ်လျှောက် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့နှလုံးသားထဲမှ မငြိမ်သက်သော စိတ်ခံစားချက်များကို ဖိနှိပ်ရန် အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သေချာထိုင်စေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဟီးဟီး၊ သူ့ကို စရတာ ပျော်စရာကောင်းလိုက်တာ။ သူမသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ဆက်လုပ်ချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"နောက်ဆို တခြားသူတွေနဲ့ ဒီလိုမျိုး မနေရဘူး။" လီရှောင်သည် ရှေ့သို့ကြည့်ရင်း လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဒေါသမထွက်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မကြည့်ဝံ့ပေ။

သူမ၏ အကြည့်မှာ အလွန်စူးရှနေသည်။ သူ အမှန်ပင် အနည်းငယ် မလုံမလဲဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ရှင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ ဒီလိုနေမှာပေါ့၊ ရှင်က ကျွန်မရဲ့အနာဂတ်ယောက်ျားပဲဟာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အကျယ်လောင်ဆုံး ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်၏ နှလုံးသားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် သူ ယခင်က မြင်ဖူးသော အခြားမိန်းကလေးများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်...

ခရီးစဉ်၏ ကျန်အပိုင်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စကားအဆက်မပြတ်ပြောသူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

လီရှောင်သည် အခါအားလျော်စွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် အုတ်များနှင့် သစ်သားများစွာ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လက်သမားစွန်းသည် သူ့ပစ္စည်းကိရိယာများကို ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့သည်။ နေ့တစ်ဝက်အတွင်း သူသည် သစ်သားများစွာကို ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် နွားလှည်းမောင်းနှင်ကာ အုတ်များသယ်ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြင်းတောင်းကို တဲသို့ပြန်သယ်ကာ လျိုရှီကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လျိုရှီသည် ထမင်းချက်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်ပြီး ဟင်းများချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ပြုတ်ခြင်းတာဝန်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံ ချက်ချင်းလွှဲအပ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မငြင်းဆန်ဘဲ ခြင်းတောင်းကို ချကာ အလုပ်များစတင်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့မလာမီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် လျိုမိသားစုသည် အစားအသောက်များ မကျွေးမွေးခဲ့ပေ။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလုပ်မရှုပ်စေဘဲ ဟင်းသုံးမျိုးနှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်သာ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို သူမ မြို့ထဲတွင် ဝယ်ယူခဲ့သော မန်ထိုများနှင့် တွဲဖက်ကာ မိသားစုတစ်စုလုံး အတူတကွ စားသောက်ကြသည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် လီရှောင်သည် နွားတင်းကုပ်ဆောက်လုပ်နေပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို ကူညီနေခဲ့သည်။

ရွှံ့နွံထူထပ်သောလမ်းသည် ပူပြင်းသောနေအောက်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ခြောက်သွေ့သွားပြီးနောက် လီရှောင်သည် ညနေ ၄ နာရီကျော်တွင် နွားလှည်းမောင်းနှင်ကာ မြို့ထဲသို့ အုတ်များဆက်လက်သယ်ယူရန် ဝင်ရောက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဓားမနှင့်အတူ တောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အိမ်၌ နေ့စဉ် လူ ၂၀ ကျော် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲမှ ထင်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ဖိုကြီးကြီးမဖိုခင် ထင်းများပိုခုတ်ထားရမည်။

ထင်းခုတ်နေစဉ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ယုန်အနည်းငယ်ကိုလည်း ဖမ်းဆီးကာ ပြန်ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လမ်းတွင် လင်းမိသားစုအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

နံနက်စောစောတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စတုတ္ထဦးလေးလင်း တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သူသည် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုလူကိုပင် နှုတ်မဆက်ဘဲ လင်းမိသားစုထံသို့ ပြေးပြန်သွားခဲ့သည်။

"သူ မနေ့ညက တောင်ပေါ်မှာ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ထင်လဲ။"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ဒီမနက် သူ့ကိုတွေ့တော့ ငါခေါ်တာကို သူ လျစ်လျူရှုသွားတယ်။ သူ လဲကျသွားပေမယ့် ပြန်ထပြီး ဆက်ပြေးနေတာ၊ သူ့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက်လိုက်နေသလိုပဲ။" အခြားလူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"သူ သရဲပူးခံရတာတော့ မဟုတ်နိုင်ဘူးမလား။"

"မသေချာဘူး။ သူပြန်သွားတော့ သတိလစ်သွားပြီး အခုထိ နိုးမလာသေးဘူးလို့ ကြားတယ်။" သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"တောင်ပေါ်မှာ သရဲတွေရှိလို့လား။"

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မခြောက်ပါနဲ့။ ရှိရင်တောင် နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ ထွက်မလာရဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆို ငါတို့ စောစောပြန်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏ လေးယောက်မြောက်ဦးလေးအကြောင်းကို မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။

***