ဆောက်လုပ်ရေး စတင်ပြီ

"၁၀၀ ပါ။" လျန်ချန်းချိုင်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒုတိယနဲ့ ဒုတိယနောက်ဆုံးကိန်းဂဏန်းတွေရဲ့ ပေါင်းလဒ်ကရော။"

"၁၀၀ ပဲ။" လျန်ချန်းချိုင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဒါဆို ဖြန့်ခွဲဂုဏ်သတ္တိနဲ့ စုဖွဲ့ဂုဏ်သတ္တိတွေအရ နောက်ဆုံးညီမျှခြင်းက ၁၀၀ ငါးဆယ်လုံးဖြစ်သွားပြီး ၅၀ တစ်ခုတည်းပဲ မကိုက်ညီဘဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။" သူက အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ချက်အရိပ်အမြွက်ပြရုံဖြင့် နားလည်သွားသောကြောင့် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရမည်။

"အံ့ဩစရာပဲ။ ကျွန်တော် အဖြေရဖို့ နေ့တစ်ဝက်လောက် တွက်ချက်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနည်းလမ်းအရဆိုရင် အဖြေကို ဒီလောက်မြန်မြန်ရနိုင်တာပဲ။" လျန်ချန်းချိုင်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး၊ ခင်ဗျား အရမ်းအရည်အချင်းရှိတာပဲ။" သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက သင်ယူခဲ့တာပါ။" သူမက ကျိုးနွံစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်များ၏ ဉာဏ်ပညာပေါင်းစပ်မှုဖြစ်သောကြောင့် ရှေးခေတ်လူများ၏ မျက်စိထဲတွင် အံ့ဩစရာကောင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

ဤသည်မှာ မူလတန်းအောက်တန်းများအတွက် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းမျှသာဖြစ်သည်။ ပေါင်း၊ နှုတ်၊ မြှောက်၊ စား အပြင် ထပ်ကိန်းများလည်း ရှိသေးသည်။

ဂျီဩမေတြီနှင့် တခြားပိုခက်ခဲသည့်အရာများကို သူမ မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလား။" လျန်ချန်းချိုင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်ကို မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ "မသင့်တော်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်မေးခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပါခင်ဗျား။" သူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူမ၏ ဆရာလား။ ၂၁ ရာစုက သင်္ချာဆရာတစ်ယောက်ပေါ့။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမ သူ့ကို ထိုသို့မပြောနိုင်ပေ။

နေလည်စာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခဏအနားယူပြီးနောက် သင်ခန်းစာကို ဆက်လက်သင်ကြားခဲ့သည်။

နေ့လည်ခင်းတွင် သူတို့သည် အဓိကအားဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းမေးခွန်းအချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်မလာမီအထိ လျန်ချန်းချိုင်အား မေးခွန်းများပိုမိုပေးခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို လိုက်ပို့ချင်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ့ကို အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လီရှောင်နှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ရန် စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့။ သခင်လေးလီသာ မရှိခဲ့လျှင်ပင် သူနှင့် မိန်းကလေးလင်းတို့သည် မဖြစ်နိုင်...

"သခင်လေး။" ဤအချိန်တွင် ဆိုင်အကူတစ်ယောက် သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

"ငါးယောက်မြောက်ဦးလေးကို ကျွန်တော် ချက်ချင်းသွားမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ။" သူစကားပြောရင်း လျန်ချန်းချိုင်သည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်များကို စတင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

ဤအရာများသည် တန်ဖိုးရှိပြီး သူသည် ၎င်းတို့ကို သူနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားချင်နေခဲ့သည်။

.........

နောက်တစ်နေ့။

လင်းမိသားစု၏ အိမ်ဆောက်လုပ်ရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လူပေါင်း ၂၀ ကျော် ရောက်ရှိလာပြီး တိုင်းတာခြင်းနှင့် အုတ်မြစ်ချခြင်းတို့ကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ရန် နေခဲ့ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမသည် နွားလှည်းကို ဝမ်ရွှမ်ကျစ်ထံသို့ လွှဲအပ်ပြီး မြို့ထဲမှ အုတ်များသယ်ယူရာတွင် ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

တစ်ရက်မပြည့်မီမှာပင် လီရှောင်သည် လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် အလုပ်များကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်ပြီး သန်မာသောကြောင့် လူတိုင်းက လျိုမိသားစု၏ အရွေးကောင်းမှုကို ချီးကျူးကြသည်။

လီရှောင်က အလုပ်သမားများနှင့် ဆက်ဆံပေးသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် များစွာသက်သာရာရသွားသည်။

သူမသည် ယခုအခါ အဓိကအားဖြင့် ဝယ်ယူရေးကို တာဝန်ယူပြီး လျိုရှီနှင့် အခြားသူများကို ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီပေးနေသည်။

အလုပ်သမားများအားလုံးသည် အစားအသောက်များကို အလွန်ချီးကျူးကြသည်။

တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်ကျွေးသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် ကြက်ဥပါပြီး နေ့လယ်နှင့် ညစာတွင် အသားပါဝင်သည်။ မြို့ထဲတွင် အလုပ်လုပ်စဉ်က ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအစာကို သူတို့ မည်သည့်အခါကမှ မစားခဲ့ဖူးပေ။

စားသောက်ပြီးနောက် လီရှောင်၏ အကူအညီဖြင့် အလုပ်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လျိုမိသားစု၏ အိမ်တိုင်အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

.......

နောက်ထပ် နေသာသောနေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။

ဇူလိုင်လကုန်ပိုင်းသို့ နီးကပ်လာပြီး နွေရာသီအပူရှိန်မှာ ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

အလုပ်သမားများသည် နေ့လည်စာစားပြီးနောက် အနားယူနေကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီအား အနားယူခိုင်းပြီး သူမ၊ အဒေါ်ဝမ်နှင့် အာ့ယာတို့သည် ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းကြသည်။

"ဦးလေးကျန်း စောစောက ကျွန်မကို လာတွေ့သွားတယ်။ မနက်ဖြန်ကစပြီး မနက်ပိုင်းမှာ လူတိုင်းကို တစ်နာရီစောပြီး အလုပ်စခိုင်းမယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ စောစောဆင်းပြီး မွန်းလွဲကျော် နောက်ကျမှ အလုပ်ပြန်စမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပန်းကန်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

***