လင်းမိသားစု ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ

ရှောင်ကျစ်သည် ချင်အာ၏ဘေးတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့ပြီး သူသည်လည်း ပညာတတ်တစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်ကို ရရှိနေခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ပြုံးကာ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဧည့်သည်များကို လက်ခံကြိုဆိုခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဧည့်သည်များ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့အများစုမှာ ဖိတ်ကြားခံရသူများဖြစ်သော်လည်း ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် လာရောက်ကြသော ရွာသားအချို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် သူမ၏ ပုံမှန်အတွင်း တစ်ယောက်တည်းနေတတ်သည့်စရိုက်မှ ပြောင်းလဲကာ ဧည့်သည်များကို နွေးထွေးစွာ အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

နေ့လည်ခင်းနီးပါးရောက်သောအခါ လင်းမိသားစုမှ အမျိုးသမီးများ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အဘွားလင်းနှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုရှီ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းတို့ အိမ်သစ်ပြောင်းတယ်ကြားလို့ ငါတို့ လာဂုဏ်ပြုတာလေ။" ဒုတိယဦးလေးလင်း၏ ဇနီး တန့်ရှီသည် လျိုရှီအား အသံမြင့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘွားလင်း၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လျိုရှီသည် မသိစိတ်က ရှောင်လွှဲကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် အဘွားလင်း၏နှလုံးသားမှာ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လျိုမိသားစုသည် ဤမျှကြီးမားသော အိမ်ကြီးတွင် နေထိုင်ကြပြီး လျိုရှီနှင့် ထိုခွေးမသားလေးနှစ်ကောင်သည် အဝတ်အစားအသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သူမသည် သူမ၏ အသက်အရွယ်တွင်ပင် ဤမျှဇိမ်ခံဘဝမျိုးကို မည်သည့်အခါကမှ မရရှိခဲ့ဖူးပေ။

"ဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ နာမည်နဲ့ လက်ဆောင်ငွေကို ပြောပြပြီး ဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်ပေးပါ။" ရှောင်ချင်သည် လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခြေအနေကို သိမြင်ပြီးဖြစ်သည်။

သူသည် လျိုရှီ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး လင်းမိသားစု၏အကြည့်ကို ခုခံကာကွယ်ပေးနေခဲ့သည်။

သူသည် ရှောင်ကျစ်ထံမှ သူတို့တွင် ဆိုးရွားသည့်ဆွေမျိုးများရှိကြောင်း ကြားသိထားပြီး ယခုမူ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ။ အမေ တက်ရောက်လာတာကိုပဲ ကြီးမားတဲ့ဂုဏ်ယူစရာလို့ သတ်မှတ်ရမှာ၊ မင်းတို့က ပိုက်ဆံတောင် လိုချင်သေးတယ်လား။" တန့်ရှီက အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားပြောမည်အပြုတွင်။

"အမေက မင်းတို့အိမ်သစ်ကို လာကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ၊ တခြားဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘူး။ မင်းတို့က ငါတို့ကို တံခါးဝမှာ တားထားတာ မကောင်းဘူးမလား။" ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပထမဦးလေးလင်း၏ ဇနီး ကျန့်ရှီက စကားပြောခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လူတိုင်းက မင်းတို့အိမ်က ငါတို့ရွာမှာ အကောင်းဆုံးလို့ ပြောကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ လာကြည့်တာ။ ဒီနေရာက အရမ်းကျယ်တယ်၊ မင်းတို့မိသားစုက အထီးကျန်နေမှာပဲ။ ငါတို့ မကြာခဏ လာလည်ပြီး အိမ်ကိုအနွေးဓာတ်ပေးဖို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေပေးမယ်။" ဤသူမှာ လင်းမိသားစု၏ အငယ်ဆုံးအဒေါ် လင်းလန်ဟွာဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် တံခါးပေါက်ဝမှ အခြေအနေကို သတိပြုမိသူများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ လူများစွာက လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့က လက်ဆောင်ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ဖို့ လာတာမဟုတ်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ။" ရှောင်ချင်သည် နောက်တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာ ရွံရှာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"မင်းက ဘာကောင်လဲ။" ကျန်းရှီသည် ချက်ချင်း ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ကျွန်တစ်ယောက်ပဲ၊ လူတောင်မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ စကားပြောခွင့်ရှိလို့လား။"

ရှောင်ချင်သည် ရင့်ကျက်စွာ ပြုမူသော်လည်း သူသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။ သူသည် ကြမ်းတမ်းသော ကျန့်ရှီကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

ကျန့်ရှီက လက်မြှောက်ကာ သူ့ကို ရိုက်မည်အပြုကို မြင်သောအခါ သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"လုပ်ရဲလုပ်ကြည့်စမ်း။" ဤအချိန်တွင် ဒေါသတကြီးအသံတစ်ခုက ကျန့်ရှီ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

ကျန့်ရှီမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်၊ နောက်တွင် လင်းရှောင်ကျစ်တို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ကျန့်ရှီ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ကန်ကျောက်ကာ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒုတိယယောင်းမ။" လင်းလန်ဟွာသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူမသည် သူမကို ကူညီရန် အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

"နင်။ လင်းရှောင်ယွဲ့၊ နင် ဘာလုပ်တာလဲ။" တန့်ရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အသံစူးစူးဖြင့်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ဘယ်ညာကြည့်ကာ ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်နေခဲ့သည်။

"ခွေးရူးတစ်ကောင်ကို ရှင်းနေတာလေ၊ တခြားဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ မမြင်ဘူးလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တန့်ရှီကို ရွံရှာစွာ ကြည့်ကာ သူမလက်များကို ဖုန်ခါလိုက်သည်။

***