ရေကန်ထဲတွင် အအေးခံပါ

ထို့နောက်၊ သူမသည် စစ်ထုတ်ထားသောရေကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး၊ ဒီအရည်အိုးကို ဆူအောင်လုပ်ပေးလို့ရမလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ရတယ် ရတယ်။" အဒေါ်ဝမ်က သဘောတူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး၊ ရေပုံးနှင့် ဆန်ကို ဆေးကြောရန် စမ်းချောင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

သူမ ပြန်လာသောအခါ၊ ရေသည် ဆူပွက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"မီးကို နည်းနည်းလျှော့ပေးပြီး အပူချိန်အလယ်အလတ်လောက် ထားပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သစ်သားဇွန်းကြီးတစ်ချောင်းကို အသုံးပြုပြီး ကြိတ်ထားသောဆန်နှစ်ကို မွှေလိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် ဆန်နှစ်ကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်ရင်း အိုးထဲရှိရေကို မွှေလိုက်သည်။

၎င်းတို့ကို အတူတကွ ရောစပ်ပြီး မွှေသည့်အရှိန်ကို လျှော့လိုက်သည်။

မကြာမီ၊ အိုးထဲရှိဆန်နှစ်သည် စေးကပ်လာပြီး၊ ၎င်း၏အရောင်သည် အဖြူရောင်မှ အဝါဖျော့ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိုးထဲရှိ ထူထဲသောဆန်နှစ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်လက်မွှေနေခဲ့သည်။ ပူဖောင်းများထွက်လာသောအခါ၊ သူမသည် အဒေါ်ဝမ်ကို အပူလျှော့ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ပူဖောင်းငယ်များသည် ပူဖောင်းကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသောအခါ၊ သူမသည် အဒေါ်ဝမ်ကို မီးငယ်ကို ငြိမ်းသတ်ရန် အလျင်အမြန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် ၎င်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မွှေလိုက်သည်။ ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိသောအခါ၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိုးလက်ကိုင်နှစ်ခုကို သူမ ပန်းကန်ဆေးရန်အသုံးပြုသော ရေမြှုပ်ဖြင့် ကိုင်ပြီး အိုးကို မီးဖိုမှ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သန့်ရှင်းထားသောသစ်သားရေပုံးကိုယူပြီး ကောက်ညှင်းအေးကိတ်မုန့်နှစ်ကို သစ်သားရေပုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရေပုံး၏တစ်ဝက်သာ ဖြည့်ပြီး၊ ကျန်ရှိသောပမာဏကို ပန်းကန်ကြီးသုံးလုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ၊ ပြီးပြီလား။" အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြုလုပ်သော နွေးထွေးသောမုန့်နှစ်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်းသည် ဆန်ပြုတ်နှင့်တူသည်။ အရသာရှိသလား။

"မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ကို အအေးခံဖို့ ရေအေးထဲမှာ ထည့်ပြီး ခဲသွားအောင် စောင့်ရဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်၊ သူမသည် တဲငယ်လေးသို့သွားပြီး အိမ်ရှိ အကြီးဆုံးသစ်သားရေပုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အာ့ယာ၊ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်တွေကို ကူသယ်ပေးပါဦး။ စမ်းချောင်းထဲမှာ အအေးသွားခံကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဝမ်အာ့ယာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ယွဲ့အာ။" ဝမ်အာ့ယာသည် ကူညီရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ဝမ်အာ့ယာတို့သည် ကောညှင်းအေးကိတ်များကို စမ်းချောင်းသို့ ယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

အဝတ်လျှော်ရန် ရေခပ်ရန်အတွက် လီရှောင်သည် စမ်းချောင်းတွင် ကြီးမားသောရေကန်နှစ်ခုကို တူးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ရေအနည်းငယ်ကို ကြီးမားသောသစ်သားရေပုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက်၊ သူမသည် သစ်သားရေပုံးကြီးကို ရေကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ကောက်ညှင်းအေးကိတ်ထည့်ထားသည့် ပန်းကန်လုံးသုံးလုံးထည့်ထားသော သေးငယ်သောသစ်သားရေပုံးကို သစ်သားရေပုံးကြီးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ပိုးကောင်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များကို ကာကွယ်ရန်၊ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သစ်သားရေပုံးကြီးကို ဖုံးအုပ်ရန် အဝတ်စတစ်စကိုလည်း ရှာယူခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင်၊ လင်းရှောင်ကျစ်နှင့် ရှောင်ချင်တို့သည်လည်း ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် သူ့အစ်မက ကောက်ညှင်းအေးကိတ်များ ပြုလုပ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ၊ သူသည် တဲထဲတွင် ရှောင်ချင်နှင့်အတူ စာသင်ခြင်းကို အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ဆယ်ရက်ကျော်အကြာတွင်၊ ရှောင်ချင်၏ရောဂါသည် လုံးဝနီးပါး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အားနည်းပြီး၊ လျိုမိသားစုသည် သူ့ကို ဘာမှလုပ်ခွင့်မပေးရဲပေ။

ရှောင်ချင်သည် ပျင်းရိပြီး လင်းရှောင်ကျစ်သည် ထိပ်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ရန် အလားအလာရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို စာဖတ်ရန် သင်ကြားပေးဖို့ အဆိုပြုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လျိုရှီတို့သည် သဘောတူပြီး လင်းရှောင်ကျစ်ကို ရှောင်ချင်ထံ ထားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် ကောင်းမွန်သည်။ ကလေးကို စောင့်ကြည့်ရန် တစ်စုံတစ်ဦးရှိရုံသာမက၊ သူသည် တစ်ခုခုကိုလည်း သင်ယူနိုင်သည်။

"ဘယ်တော့ စားလို့ရမလဲ။" လင်းရှောင်ကျစ်၏မျက်လုံးများသည် ရေကန်ထဲရှိ သစ်သားရေပုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး တံတွေးပင်မျိုချလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်သည်လည်း သိချင်စိတ်ပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

"တစ်နာရီလောက် စောင့်ကြရအောင်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

အအေးခံပြီးသည်နှင့် စားသုံးနိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ရေကန်ထဲတွင် ကြာကြာထားပါက ပိုမိုအရသာရှိမည်ဖြစ်သည်။

"သွားကြရအောင်။ ဒီမှာ မရပ်နေနဲ့။ ငါ ညစာပြင်ဆင်ဖို့ သွားရဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထရပ်ပြီး ကလေးသုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။

***